Ηλίας Καραβόλιας: Ένας σχετικά άγνωστος καπιταλισμός

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας

Η αστυνομία στην Κίνα εισήλθε στα σπίτια μικροεπενδυτών (αυτό σημαίνει πρακτικά «σύστημα κοινωνικής βαθμολόγησης» ώστε αυτοί να μην διαμαρτυρηθούν... Ο λόγος;

Έχασαν τις οικονομίες τους επειδή έκανε μερική στάση πληρωμών μεγάλη επενδυτική εταιρεία (αθέτησε πληρωμές σε ενυπόθηκα ομόλογα) και το κράτος καταγράφει τις ζημίες για να αποζημιώσει αυτό...

Η δε ύφεση στην αγορά ακινήτων βαθαίνει, τα ιδιωτικά και εταιρικά χρέη εκτοξεύτηκαν και φυσικά το σκηνικό αυτό ανακόπτει τον ρυθμό ανάπτυξης της χώρας. Το αίνιγμα του κινεζικού καπιταλισμού συνοδεύεται από τη σχετική «άγνοια» μας για τα αληθινά οικονομικά δεδομένα του.

Το μόνο σίγουρο είναι - όπως διαβάζουμε στην «Καθημερινή»- ότι το 10ετές πλάνο που έστησε στον υπόλοιπο κόσμο ο Σι δανείζοντας 1 τρις δολάρια σε δυτικούς( αλλά και υποσχέσεις κερδών σε κινεζικούς ομίλους από διεθνείς επενδύσεις ) μάλλον αποδείχθηκε ως μία απο τις μεγαλύτερες παγίδες χρέους στην ανθρωπότητα. Εμείς στη Δύση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι :

Μεξικό 1994, Άπω Ανατολή 1997, Ρωσία 1998, Βραζιλία 1999, Αργεντινή 2002. Μετά από κάθε κρίση αναπτυσσόμενων οικονομιών, το δόγμα ήταν να μαζεύουν συναλλαγματικά αποθέματα, δηλαδή δολάριο, δηλαδή χρέος.

Μπορεί λοιπόν να δημοσιεύονται ενθουσιώδεις αναλύσεις για την επέκταση των BRICs και την αποδολαριοποίηση ( « το δολάριο χρησιμοποιείται για να τιμωρήσει, να διαχωρίσει και να περιπλέξει τη ζωή άλλων ανθρώπων» τόνισε η εκπρόσωπος της Ρωσίας) αλλά η πραγματικότητα ίσως και να είναι διαφορετική (και όχι μόνο λόγω των κυρώσεων στη Ρωσία) : το παγκόσμιο εργοστάσιο των Κινέζων, με τα φθηνά χέρια και την υψηλή τεχνολογία, ίσως άρχισε να κρασάρει.

Το ανησυχητικό είναι ότι δεν γνωρίζουμε αν και κατά ποσό στήθηκε και στην Κίνα - όπως στις ΗΠΑ πριν το 2008 - τεράστιο καζίνο με στοιχήματα από τιτλοποιήσεις και σκάρτα ενυπόθηκα ομόλογα πάνω στις αξίες των δανείων. Φοβάμαι, έχοντας ασύμμετρη πληροφόρηση από τον διεθνή τύπο, ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό. Και ενθυμούμενοι τη φράση του Andrew Mellon («σε μία οικονομική κρίση οι περιουσίες επιστρέφουν στους νόμιμους ιδιοκτήτες») ας ανησυχούμε κάπως.

Στην Κίνα ξεκίνησε αποπληθωρισμός, πτώση κατανάλωσης, σημαντική αύξηση ανεργίας στους νέους και μείωση άμεσων ξένων επενδύσεων (άρχισαν να φεύγουν τα δολάρια). Υπάρχουν πόλεις φαντάσματα ενώ οι αγρότες δεν κατεβαίνουν στα νεόκτιστα αστικά κέντρα. Το καθεστώς του Πεκίνο συγκαλύπτει τις εξελίξεις. Στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό όμως δεν μπορεί να συγκαλυφθεί τίποτα για πολύ καιρό...

ΥΓ : Ο Giovanni Arrighi («Η γεωμετρία του ιμπεριαλισμού», «Ο Adam Smith στο Πεκίνο» κ.ά) έγραψε κάπου ότι απαιτείται «υπομονή απέναντι στη θεωρία και την ανάλυση ενός μακρινού και ανοίκειου παρελθόντος ή απέναντι στην ιστορία εν τω γιγνεσθαι»...