Μαρία Καρίκη: ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΙ...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Η ιστορία κάθε ανθρώπου είναι μοναδική, όπως και ο ίδιος άλλωστε.

Τα παιδικά μας χρόνια, η εφηβεία, η μετεφηβεία, η οικογένεια, τα άτομα που συναντούμε στον δρόμο μας, αλλά και τα διάφορα γεγονότα και οι εμπειρίες μάς διαμορφώνουν ανάλογα. Όλα αυτά θέτουν τις αρχικές βάσεις μας, αλλά δημιουργούν αντίστοιχα και τα όποια τραύματα που ίσως κουβαλάμε. Τίποτα δεν χρειάζεται, ωστόσο, να μείνει ίδιο ή μη ανατρέψιμο. Ο άνθρωπος δεν είναι έρμαιο του παρελθόντος του. Έχει τη δύναμη να παρατηρεί, να αναστοχάζεται και να αναθεωρεί, κρατώντας ό,τι τον κάνει να νιώθει καλύτερα.

Η αυτογνωσία ως διεργασία και διαδρομή δεν είναι, όμως, εύκολη ή γρήγορη. Παίρνει χρόνο και χρειάζεται ωριμότητα και ενσυναίσθηση. Υπάρχουν φορές που βρίσκουμε τον δρόμο μας και φορές που νιώθουμε και πάλι χαμένοι. Υπάρχουν συνεχή ερεθίσματα και γεγονότα που μπορούν ανά πάσα στιγμή να μας αποσυντονίσουν και να μας πάνε βήματα πίσω. Η κατάκτηση και διατήρηση της εσωτερικής μας ισορροπίας είναι μια δύσκολη αποστολή στη σύγχρονη εποχή που ζούμε. Πολλά μπορούν να μας θυμώσουν, να μας αγχώσουν, να μας πιέσουν ή και να μας απογοητεύσουν.

Οι γρήγορες ταχύτητες στις οποίες καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε συνδυασμό με τον ελεύθερο ποιοτικό χρόνο που όλο και λιγοστεύει, δημιουργούν ένα καθεστώς συνεχούς καταπίεσης και περιορισμού της ύπαρξης και της ελευθερίας μας.

Δεν είναι τα διάφορα προβλήματα ή οι ανατροπές και τα απρόοπτα που συμβαίνουν το παράδοξο της εποχής. Αυτά υπήρχαν ανέκαθεν. Το αξιοπερίεργο είναι η μειωμένη ανθεκτικότητα και η δυσκολία του σύγχρονου ανθρώπου να διαχειριστεί τα όσα διαδραματίζονται στη ζωή του.

Ελλιπή ψυχικά αποθέματα, υπερκόπωση, ψυχοσωματικά συμπτώματα, μοναξιά, υπέρμετρο άγχος, φοβίες, απότομες συναισθηματικές διακυμάνσεις, διαπροσωπικές σχέσεις επιφανειακές ή σε κρίση είναι μερικά μόνο στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ενήλικη ζωή του ατόμου. Αν σε αυτά προσθέσουμε καταχρήσεις και εθισμούς, θα καταλάβουμε ότι ο ψυχισμός του ανθρώπου δεν είναι σε ηρεμία.

Το να είναι κανείς σε διάφορες φάσεις της ζωής του μπερδεμένος είναι απόλυτα φυσιολογικό ανάλογα με το τι περνάει στην εκάστοτε φάση. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι αν μπορεί να βγει από αυτή τη σύγχυση και πόσος καιρός του παίρνει. Επίσης, αν το αναγνωρίζει ως σύγχυση και αβεβαιότητα ή αν υπάρχει αντίσταση και πείθει τον εαυτό του ότι είναι μια χαρά ή ότι φταίνε πάντα οι άλλοι για όλα!

Είναι σημαντικό να κατανοούμε τον εαυτό μας και να τον αποκωδικοποιούμε σωστά. Μόνο έτσι μπορούμε να αναλάβουμε δράση και να στοχεύσουμε σε εσωτερική «δουλειά» που θα οδηγεί συνεχώς στην περαιτέρω αυτοβελτίωση.

Ο μπερδεμένος άνθρωπος ταλαιπωρείται. Έχει πολλά ερωτήματα, αλλά λιγοστές απαντήσεις. Δεν νιώθει σίγουρος για τον εαυτό του, τις επιθυμίες του, τις επιλογές του. Δεν ξέρει αν μπορεί να τολμήσει να κάνει αυτά που πραγματικά θέλει ή μήπως θα «έπρεπε» να μείνει καλύτερα στη ζώνη ασφαλείας του.

Σκέφτεται και αναλύει πολύ. Βρίσκει εμπόδια, δυσκολίες και προβλήματα που θεωρεί ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ή να διαχειριστεί. Αμφιβάλλει για τα επόμενα βήματά του, για τους ανθρώπους γύρω του, αλλά και για τον ίδιο. Όταν δεν μπορεί να έχει εγγυήσεις ή τον έλεγχο, αισθάνεται ευάλωτος και μετέωρος.

Η μόνη σταθερότητα για την οποία μπορούμε να παλέψουμε στην πραγματικότητα είναι η κατάκτηση μιας όσο το δυνατόν στέρεης βάσης εντός μας. Αυτό που είμαστε, αυτό που γινόμαστε μέρα με τη μέρα θα θέλαμε να έχει γερά θεμέλια μέσα από τις συνειδητοποιήσεις και τις αφυπνίσεις μας.

Τα εξωτερικά ερεθίσματα δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε ποτέ. Χρειάζεται, όμως, να μπορούμε να βασιστούμε σε έναν εαυτό πιο συγκροτημένο, με αυτοεκτίμηση και αυτοσεβασμό, έχοντάς τον σύμμαχο και όχι «αντίπαλο». Δεν αναφέρομαι σε έναν εγωκεντρικό εαυτό, αλλά σε έναν εαυτό όσο το δυνατό σταθερό, αισιόδοξο, ήρεμο και ενεργό απέναντι στη ζωή και τους ανθρώπους, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες με έντιμο αγώνα και πίστη.

Οι συναισθηματικές διακυμάνσεις, τα διλήμματα, τα αδιέξοδα, η αβεβαιότητα και οι ανασφάλειες κάνουν το άτομο να αισθάνεται μερικές φορές μπερδεμένο και μόνο. Τότε είναι η στιγμή που χρειάζεται ψυχραιμία, διαύγεια και ενθάρρυνση να βγει μέσα από το χάος. Να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά και να πειραματιστεί, ώσπου να καταλάβει τι πρέπει να κάνει για να νιώσει καλύτερα! Όσες φορές και να πέσουμε και να χαθούμε για λίγο, αυτό που έχει σημασία είναι να μην εγκαταλείψουμε! Να επιμείνουμε μέχρι να βρούμε τρόπο να βγούμε από το τέλμα!

Όλα τα στάδια αποτελούν μέρος μια διαδικασίας ωρίμανσης και εμβάθυνσης απέναντι στα όρια και στις αντοχές μας. Ο άνθρωπος ανέκαθεν ακροβατεί ανάμεσα στη σταθερότητα και στην αβεβαιότητα. Έτσι, μόνο μπορεί να κατακτά, να εκτιμά και διευρύνεται...!