Γιώργος Γεωργαλλίδης: Η συστημική διαφθορά

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιώργος Γεωργαλλίδης

Μέλος ΠΑΣΟΚ /Μέλος Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης/ Εκλεγμένος Σύνεδρος Ρόδου

Μέλος Περιφερειακής Παράταξης «Νέα εποχή στο Νότιο Αιγαίο»

Η πρόσφατη αποκάλυψη του σκανδάλου του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι απλώς μία ακόμη υπόθεση διαφθοράς. Είναι η εικόνα ενός κυβερνητικού μοντέλου που έχει εδραιωθεί στην Ελλάδα, όπου η διαφθορά δεν είναι πλέον εξαίρεση, αλλά κανόνα και το χειρότερο, συνιστώσα της πολιτικής πρακτικής.

Η δικογραφία των 3.000 σελίδων, με ονόματα υπουργών, βουλευτών και κομματικών στελεχών, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά «απρόσεκτης» διαχείρισης. Πρόκειται για ένα συστημικό δίκτυο που έστηνε εικονικές μισθώσεις, έδινε επιδοτήσεις σε ανύπαρκτα χωράφια και σε αναδασωτέες περιοχές και το πιο εξοργιστικό, επιχειρούσε να ελέγξει και να φιμώσει ακόμη και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Κι όλα αυτά με τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας και τη σιγουριά ότι «οι δικοί μας» μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, επειδή έχουν την «πλάτη» του κυβερνώντος κόμματος.

Και πώς αντιδρά η κυβέρνηση; Επικαλείται την «πολιτική ευθύνη» και προχωρεί σε «παραιτήσεις». Παραιτήσεις που έρχονται κατόπιν εορτής, μετά τον διασυρμό της χώρας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μετά την αποκάλυψη των εκατομμυρίων ευρώ που χάνονται από τα ευρωπαϊκά ταμεία – δηλαδή, από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογουμένων, και κατ’ επέκταση και των Ελλήνων. Η «πολιτική ευθύνη» στην Ελλάδα της ΝΔ έχει καταντήσει ένα κενό γράμμα, μια βολική δικαιολογία για να μην αποδοθούν ουσιαστικές ευθύνες. Κανείς δεν αναλαμβάνει την πραγματική ευθύνη για την εγκαθίδρυση αυτού του συστήματος, για την επιλογή των προσώπων που το στελέχωσαν, για την πολιτική βούληση που επέτρεψε την άνθησή του.

Είναι αξιοσημείωτο ότι το θέμα του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. δεν αναδείχθηκε από εσωτερικούς ελέγχους ή από την ελληνική δικαιοσύνη. Χρειάστηκε η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για να σπάσει η σιωπή και να έρθει στο φως το μέγεθος της απάτης. Και ενώ το ΠΑΣΟΚ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, προσπάθησε να αναδείξει το θέμα, ζητώντας απαντήσεις και αναδεικνύοντας την ανάγκη για διαφάνεια, η κυβέρνηση αρχικά το αντιμετώπισε με την γνωστή τακτική της υποβάθμισης. Μόνο όταν τα στοιχεία της EPPO έγιναν αδιάσειστα και τα ευρήματα αδιαμφισβήτητα, αναγκάστηκε να προβεί σε ετεροχρονισμένες ενέργειες.

Αλλά, ας μην γελιόμαστε. Το σκάνδαλο του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. δεν είναι ένα μεμονωμένο λάθος. Είναι απλά η τελευταία σταγόνα σε έναν ωκεανό κυβερνητικής αδράνειας, ανικανότητας και διαφθοράς. Η ίδια κυβέρνηση που σήμερα προσποιείται την έκπληκτη για τις πρακτικές στον Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε., είναι η κυβέρνηση που:

- Επέτρεψε τη σωρεία των παραλείψεων και των εγκληματικών λαθών που οδήγησαν στην τραγωδία των Τεμπών, με τους 57 νεκρούς να ζητούν ακόμη δικαίωση. Μια τραγωδία όπου η «πολιτική ευθύνη» πάλι εξαφανίστηκε πίσω από ασαφείς δικαιολογίες και την προσπάθεια συγκάλυψης.

- Ενορχήστρωσε το σκάνδαλο των υποκλοπών, παρακολουθώντας πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους και ακόμη και μέλη του δικού της υπουργικού συμβουλίου. Ένα σκάνδαλο που κατέδειξε την περιφρόνηση της δημοκρατικής νομιμότητας και την αδιαφάνεια στην άσκηση της εξουσίας.

- Διαχειρίστηκε με τραγικό τρόπο την πανδημία, αφήνοντας πίσω της χιλιάδες νεκρούς και ένα σύστημα υγείας που παραπαίει, ενώ κατασπατάλησε δημόσιο χρήμα με απευθείας αναθέσεις και «φωτογραφικές» συμβάσεις.

Ο μηχανισμός της διαφθοράς δεν είναι μια ανεξάρτητη οντότητα. Είναι ένα δομικό στοιχείο του κράτους της Νέας Δημοκρατίας. Από τα μικρά γραφεία του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. μέχρι τα μεγάλα έργα και τις δημόσιες συμβάσεις, η λογική της «αρπαχτής» και της εξυπηρέτησης των «ημετέρων» φαίνεται να κυριαρχεί.

Η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας είναι ένα χαστούκι στην ελληνική κυβέρνηση και ένα σήμα κινδύνου για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Δείχνει ότι όταν η ελληνική δικαιοσύνη αδρανεί ή εμποδίζεται, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι εκεί για να αναδείξουν την αλήθεια.

Το ερώτημα δεν είναι αν η κυβέρνηση γνώριζε, ή πόσο βαθιά εμπλέκεται στο σύστημα που στήθηκε. Αυτό έχει ήδη απαντηθεί. Το κρίσιμο ερώτημα που ζητάει απάντηση είναι πόσο ακόμη θα ανέχεται η ελληνική κοινωνία το κράτος να καθίσταται λάφυρο για κάποιους που αδιαφορούν παντελώς για τους πολλούς. Η υπόθεση του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. δεν είναι απλώς ένα σκάνδαλο. Είναι η αποκάλυψη μιας παθογένειας που απαιτεί άμεση και ριζική αντιμετώπιση. Οι πολίτες απαιτούν διαφάνεια, λογοδοσία και ένα κράτος που να λειτουργεί προς όφελός τους, όχι προς όφελος συγκεκριμένων κομματικών και οικονομικών συμφερόντων. Η ώρα της αλήθειας έχει φτάσει.