"Το τελευταίο αντίο" στον Ίωνα Λαμπριανό από τον κοινοτάρχη Σορωνής Γιάννη Μαρίνο

Rodiaki NewsRoom

Το τελευταίο αντίο στον επί σειρά ετών κοινοτάρχη Σορωνής, Ίωνα Λαμπριανό. εκφώνησε στην εξόδιο ακολουθία, ο  κοινοτάρχης Σορωνής κο ΓΙάννης Μαρίνος, αποτίοντας έτσι τον οφειλόμενο φόρο τιμής, στον εκκλιπόντα, για την προσφορά του στη Ρόδο καισ τη Σορωνή μέσα από τις θέσεις που υπηρέτησε. 

Επισήμανε συγκεκριμένα ο Γιάννης Μαρίνος:

"Είναι μεγάλη τιμή για μένα, να αποχαιρετώ σήμερα εκ μέρους της Δημοτικής Κοινότητας Σορωνής και του Δήμου Ρόδου, αλλά και για λογαριασμό όλων όσων βρίσκεστε εδώ και εν τέλει για λογαριασμό όλου του χωριού μας μια εμβληματική μορφή της Σορωνής, έναν ευπατρίδη, τον Ίωνα Λαμπριανό.

Ο Ίων γεννήθηκε σε μια εθνική μας εορτή, την 25η Μαρτίου 1926 στην Αίγυπτο. Πατέρας του ήταν ο Λάμπρος Λαμπριανός από τη Σορωνή, διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου στο Εζμπέτ ελ Ζεϊτούν και μητέρα του η Ευτέρπη Αυγερινού από τη Θολό.

Ο Ίων τελείωσε το τετρατάξιο δημοτικό της Κοινότητας Ζεϊτούν και ακολούθως την Αμπέτειο Ελληνική Σχολή του Καΐρου όπου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Τμήμα της Μέσης Εμπορικής Σχολής το 1944, λαμβάνοντας την ειδικότητα του λογιστή.

Να σημειωθεί εδώ ότι έως τότε ο Ίων, είχε έλθει μόνο πολύ μικρός, μόλις 2 μηνών στη Σορωνή, όπου και βαφτίστηκε, ενώ στα επόμενα χρόνια, επειδή για την πραγματοποίηση των ταξιδιών απαιτούνταν ταξιδιωτικά έγγραφα και ο πατέρας του, αρνούνταν να λάβει την Ιταλική ή την Αιγυπτιακή Υπηκοότητα, δεν μπορούσαν οικογενειακώς να ταξιδέψουν. Έτσι αφού πήραν την Ελληνική Υπηκοότητα το 1946, ήρθε πρώτα στη Σορωνή ο πατέρας του για να δει τους συγγενείς του και κατόπιν ο Ίων το 1948, μέσω Αθηνών.

Ο Ίων το 1950 έπιασε δουλειά στη Ρόδο, ως λογιστής, στην Ανώνυμο Ηλεκτρική Εταιρεία Ρόδου.

Το 1951 παντρεύτηκε την Κατερίνα Μαριέττου του Μιχαήλ και της Δέσποινας. Το 1952 γεννήθηκε ο Λάμπρος, που μας άφησε πρόωρα την 1η Σεπτεμβρίου 2001 και το 1954 η Μαρία – η καλή του κόρη όπως την προσφωνούσε – ενώ απέκτησε και τρίτο παιδί, το Μιχαλάκι που πέθανε στη γέννα.

Στα δύσκολα εκείνα μετεμφυλιακά χρόνια και συγκεκριμένα το 1963, ο Ίων εκδιώχθηκε για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη δουλειά του, αφού το καθεστώς ήθελε να τον μεταθέσει στις Μοίρες της Κρήτης, το οποίο ο ίδιος αρνήθηκε.

Έτσι άρχισε να ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, αλλά και εδώ φάνηκε αμέσως ότι ήταν μπροστά από την εποχή του, αφού δεν ασχολήθηκε σε ατομικό, αλλά σε συλλογικό επίπεδο, αφού οργάνωσε, παρά τις αντιξοότητες, το συνεταιριστικό γαλακτοκομείο, μαζί με τους – πολλούς τότε – γαλακτοπαραγωγούς της Σορωνής, οι οποίοι με αυτόν τον τρόπο, όπως μου έχει ο ίδιος διηγηθεί προσωπικά, παράκαμψαν τους εμπόρους και πετύχαιναν καλύτερες τιμές για τα προϊόντα τους που οι ίδιοι προωθούσαν στην αγορά.

Το 1964 εκλέχθηκε Δήμαρχος του χωριού μας και ξεκίνησε μια θητεία, έργων και υποδομών, που διακόπηκε βίαια την 21η Απριλίου 1967, από τη Χούντα των Συνταγματαρχών, από την οποία και παύτηκε για μία επταετία. Την επόμενη χρονιά, το 1968 αρρώστησε η γυναίκα του Κατερίνα σε μικρή ηλικία, η οποία και απεβίωσε στις 11 Ιουλίου 1970.

Το 1975, ένα χρόνο μετά την πτώση της Χούντας, επανεκλέχθηκε δημοκρατικά Δήμαρχος του χωριού μας, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1982.

Υπήρξε, για 2 θητείες αν δεν κάνω λάθος, Πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Δωδεκανήσων και διατέλεσε και αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρόδου για κάποια χρόνια.

Ο Ίων ως Δήμαρχος Σορωνής υπήρξε μεγάλος, για την εποχή του, οραματιστής, αφού είναι αυτός, που πέραν όλων των άλλων έργων υποδομών, συνέλαβε – με τους τότε συνεργάτες του – την ιδέα του σχεδίου πόλεως, ενός δηλαδή εργαλείου αναπτύξεως του τόπου, από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς.

Μέχρι τα βαθιά του γεράματα δεν σταμάτησε να έχει σχέδια για το κοινό καλό όπως ο ίδιος έλεγε. Τα τελευταία χρόνια, ασχολούνταν με την ιδέα της δημιουργίας ενός χώρου για την Τρίτη ηλικία και κάναμε μαζί πολλές κουβέντες για τις ιδέες και το τρόπο που ονειρευόταν αυτό το εγχείρημα, το οποίο σήμερα, που τον αποχαιρετούμε, του δίνουμε την υπόσχεση ότι θα το επιδιώξουμε, παρά τις δύσκολες στιγμές που περνά η Τοπική Αυτοδιοίκηση, να γίνει πράξη. Είμαστε άλλωστε βέβαιοι, όπως έγραψε και η Μιράντα, ότι από κάπου εκεί ψηλά, θα μας καθοδηγεί, με το παράδειγμα της ζωής του, μιας ζωής διαρκούς πάλης και αγώνα έως το τέλος, μιας ζωής που τα στερνά τίμησαν τα πρώτα.

Προσωπικά αισθάνομαι υπερήφανος και ιδιαίτερη τιμή που με διάλεξε για συνομιλητή του, πολλές φορές και δεν σας κρύβω ότι όσες φορές ζήτησα τη γνώμη του, οι συμβουλές και οι «ορμήνιες» του υπήρξαν πολύτιμες και με γλύτωσαν από ανώφελες συγκρούσεις.

Ήταν τιμή για όλους τους Σορωνιάτες και τις Σορωνιάτισσες που αυτός ο άνθρωπος υπήρξε Δήμαρχος του χωριού μας, γιατί ο Ίων ήταν ένας από τους βασικούς παράγοντες που η Σορωνή χρωστά την προκοπή της, τουλάχιστον τα τελευταία 50 – 60 χρόνια.

Κι ακόμα κι αν φεύγει πλήρης ημερών 8 μήνες πριν κλείσει τα 100, ακόμα κι αν ο πόνος των οικείων του και όλων μας για την απώλειά του, είναι μεγάλος, νομίζω πως πρέπει να αισθανόμαστε όλοι τυχεροί που τον γνωρίσαμε και η Μαρία με τον Γιώργο, η Κατερίνα με τον Νίκο, η Λίτσα με την Κατερίνα και όλοι οι δικοί του άνθρωποι θα πρέπει να είναι περήφανοι για το αποτύπωμα που αφήνει φεύγοντας.

Δήμαρχε αγαπημένε, η Σορωνή σε ευχαριστεί για όλα όσα της πρόσφερες και θα φροντίσει να είσαι αλησμόνητος.

Καλό σου ταξίδι στο επέκεινα και αιωνία σου η μνήμη."