Στο Αγαθονήσι, εκεί που το σχολείο είναι φροντίδα και αγκαλιά

Rodiaki NewsRoom

Από το νησί της Σάμου, το νησί του Πυθαγόρα, παίρνεις το καραβάκι και το ταξίδι για τα νησιά των Δωδεκανήσων ξεκινά. Λειψοί, Λέρος και μετά Αγαθονήσι. Το βορειότερο νησί του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος. Η πρώτη εντύπωση φτάνοντας σε αυτό το μικρό, νοικοκυρεμένο νησάκι, είναι η ηρεμία. Ηρεμία στο βλέμμα, χωρίς περιττούς θορύβους.

Σε αυτό το μικρό νησάκι θα ταξιδέψουμε στην καρδιά του χειμώνα για να γνωρίσουμε την Ελένη Παπαστεργίου, τη νηπιαγωγό του νησιού, και τους δύο λιλιπούτιους μαθητές της.

Η Ελένη είναι από τη Λάρισα. Έχει υπηρετήσει ως αναπληρώτρια στην Αθήνα για πέντε χρόνια, ώσπου πήρε την απόφαση να δηλώσει νησιά. «Υπηρέτησα στην Πάτμο και στη Σκόπελο και φέτος διορίστηκα στα Δωδεκάνησα. Είναι η πρώτη μου φορά σ’ ένα τόσο μικρό μέρος όπως είναι το Αγαθονήσι», μας λέει στο Humanstories.gr και συνεχίζει:

«Πριν πάω στο Αγαθονήσι, είχα επικοινωνήσει με συναδέλφους που είχαν υπηρετήσει στο νησί τα προηγούμενα χρόνια για να μάθω πληροφορίες. Μου μίλησαν όλοι με τα καλύτερα λόγια για το νησί, για τους ανθρώπους, για την ομορφιά αυτού του τόπου, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις ζώντας σ’ ένα τέτοιο μέρος.

Ήξερα ότι έχει γύρω στους 100 κατοίκους, 1-2 μαγαζιά ανοιχτά, δύο μίνι μάρκετ. Ότι έχει συχνά απαγορευτικά και δυσκολία να φύγεις και να πας στο νησί. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν πολύ θετική! Μόλις φτάνεις, σε κερδίζει η ομορφιά και η ηρεμία του νησιού, αλλά κυρίως η φιλοξενία των ανθρώπων».

Η καθημερινότητα στο Νηπιαγωγείο του Αγαθονησίου

«Στο νηπιαγωγείο υπάρχουν δύο παιδιά. Μια τυπική μέρα εδώ στο Αγαθονήσι κυλάει ήρεμα και οικογενειακά, θα έλεγα. Ακολουθούμε το πρόγραμμα που ακολουθούν όλα τα νηπιαγωγεία, αλλά με τόσο μικρό αριθμό παιδιών η σχέση που χτίζεται είναι πολύ στενή. Έχουμε τη δυνατότητα να αφουγκραζόμαστε πιο εύκολα τις ανάγκες των παιδιών και να είμαστε πραγματικά δίπλα τους. Θα έλεγα ότι εδώ το σχολείο δεν είναι μόνο χώρος μάθησης — είναι χώρος φροντίδας και σταθερότητας».

Ο χειμώνας στο νησί

«Ο χειμώνας στο Αγαθονήσι έχει μια μοναδική ησυχία και αμεσότητα. Ζεις πραγματικά πάνω σε έναν βράχο στο Αιγαίο, με λιγοστούς ανθρώπους. Παρά τις δυσκολίες που καλείσαι να αντιμετωπίσεις στην καθημερινότητα, αυτό σε κάνει να νιώθεις μέρος μιας μικρής, ζεστής κοινότητας.

Από αυτό το ταξίδι εισπράττω απλότητα, εσωτερική ηρεμία, γαλήνη, και αλληλεγγύη. Οι μαθητές μου, με διδάσκουν κάθε μέρα την απλότητα της ζωής και τη χαρά που βρίσκουν στα πιο απλά πράγματα. Ένα παιχνίδι, μια βόλτα στην παραλία, μια κουβέντα που θα κάνουν μαζί σου όταν σε συναντήσουν στον δρόμο. Μου μαθαίνουν να εκτιμώ την κάθε στιγμή».

Οι στιγμές που μένουν

Η συγκίνηση και η περηφάνια που δίνει η παρέλαση στους μικρούς τόπους είναι εικόνες που δύσκολα ξεχνιούνται για έναν εκπαιδευτικό. «Υπάρχουν πολλές στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ, αλλά ξεχωρίζω δύο. Την πρώτη μας εκδρομή σε μια κοντινή παραλία, που ως εκπαιδευτικός σε μεγάλη πόλη τα περισσότερα χρόνια, ήταν και για μένα μια πολύ μοναδική εμπειρία. Όπως επίσης, για τον ίδιο λόγο, η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Παρέλασα μαζί με τα παιδιά και ήταν μια στιγμή γεμάτη περηφάνια και συγκίνηση», μας επισημαίνει η Ελένη.

Τα μικρά σχολεία και οι μεγάλες ανάγκες

Το θετικό του ελληνικού κράτους είναι ότι κρατά ανοιχτά τα μικρά σχολεία, έστω και για έναν μόνο μαθητή. Κι αυτό είναι σημαντικό. Γιατί όλοι έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση. Και γιατί δεν έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες και τις ίδιες ευκαιρίες. Δεν μπορούν όλοι να μετακομίσουν σε μεγαλύτερους τόπους ή να συντηρούν δύο σπίτια. Το αρνητικό είναι ότι σε αυτούς τους μικρούς τόπους οι μαθητές έχουν ανάγκη ψυχολογικής υποστήριξης. Ο χειμώνας σε αυτούς τους τόπους κρατά λίγο, όμως οι μήνες του έχουν απομόνωση και μοναξιά.

«Τα μικρά σχολεία των ακριτικών νησιών χρειάζονται κυρίως στήριξη σε υποδομές και εκπαιδευτικό υλικό, αλλά και συνεχή κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη των μαθητών. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει επαρκές εκπαιδευτικό προσωπικό που να μπορεί να προσφέρει τη δέουσα προσοχή στα παιδιά, ώστε να νιώθουν ασφάλεια και να εξελίσσονται δημιουργικά. Και φυσικά, χρειάζονται ευκαιρίες για κοινωνικοποίηση και δράσεις που να συνδέουν το σχολείο με άλλα σχολεία, ώστε να μην αισθάνονται αποκομμένα».

Τι θα έλεγες σε έναν νέο εκπαιδευτικό;

«Θα του έλεγα να μη φοβάται και να το τολμήσει. Ένα ακριτικό νησί μπορεί να φαίνεται απόμακρο, αλλά προσφέρει μοναδικές εμπειρίες ζωής και διδασκαλίας. Σίγουρα θα έρθει αντιμέτωπος με δυσκολίες αλλά ακόμα κι αυτές είναι μέρος αυτής της ξεχωριστής εμπειρίας, που σε μαθαίνουν να διαχειρίζεσαι πράγματα και καταστάσεις. Θα γίνει μέρος μια μικρής, ζεστής κοινότητας, θα δημιουργήσει σχέσεις αληθινές με τα παιδιά και τους κατοίκους και θα μάθει πολλά από τη χαρά και την απλότητα των μαθητών του».

Οι Στιγμές και η Πρόσκληση της Ελένης

«Μία απ’ τις αγαπημένες στιγμές στο νησί είναι η μεσημεριανή μου βόλτα μετά τη δουλειά, όπου έρχομαι σε επαφή με τη φύση. Είναι στιγμές που με γεμίζουν ηρεμία και με βοηθούν να συνειδητοποιώ την ομορφιά της απλότητας.

Σε όσους δεν έχουν πάει ποτέ στο Αγαθονήσι, θα έλεγα να το επισκεφθούν: είναι ένα μικρό στολίδι του Αιγαίου, με όμορφα τοπία, ζεστούς ανθρώπους και μια μοναδική αίσθηση ηρεμίας που δεν συναντάς εύκολα». Τελειώνει η Ελένη.