Γιάννης Παρασκευάς: Ζούμε σε μια εποχή μεγάλων γεγονότων και μικρών ανθρώπων (Τσώρτσιλ)

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Ακούμε και διαβάζουμε διάφορα, δεν υπάρχει κανένας που με το δικό του τρόπο να μην διατυπώνει την άποψη ότι «ζούμε μια εποχή μεγάλων γεγονότων και ανακατατάξεων με την παρουσία μικρών ανθρώπων και στον χώρο της πολιτικής και στην κοινωνία».

Ζητείται λύση και ελπίδα και μένει αναπάντητο το ερώτημα: «Ποιος είναι αυτός που θα προσφέρει τα δύο ζητούμενα; Είναι οι πολιτικοί φορείς και σχηματισμοί ή είναι χρέος της κοινωνίας να δώσει τις απαντήσεις;»

Οι εν δυνάμει κοινωνικές διεργασίες είναι ο τροφοδότης της δυναμικής των όποιων αλλαγών. Δυστυχώς όμως, στον ρόλο του «ηνίοχου» πρέπει να βρεθεί πολιτική και πνευματική ηγεσία, ικανή για την καθοδήγηση αυτής της δυναμικής.

Οι διατυπωθείσες μέχρι σήμερα απόψεις και προτάσεις από άτομα και πολιτικούς φορείς μοιάζουν και είναι «κοινωνιολογικές αναλύσεις των υφιστάμενων δομών», με επιδόρπιο προτάσεις διαχειριστικής λογικής επίλυσης των προβλημάτων.

Είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού η απουσία «λογικής κριτικής ανάλυσης για την ανακάλυψη και ανάδειξη των αιτίων της δημιουργίας αυτών των προβλημάτων» και αρκούνται όχι με την ουσία αλλά με τα επιφαινόμενα.

Είναι μεγάλος ο αριθμός των επιφαινομένων, είναι αυτό που είναι ορατό στον μέσο σκεπτόμενο πολίτη και είναι διάχυτη η άποψη φορέων και οργανικών διανοουμένων ότι οφείλουν να δώσουν απαντήσεις και λύσεις διεξόδου σε αυτά που οι πολίτες θεωρούν ότι είναι το πρόβλημά τους.

Είναι όμως προτάσεις αδιεξόδου και για αυτό ακριβώς τον λόγο δεν συγκινούν και δεν συνεπαίρνουν τους πολίτες. Ασύνειδα οι πολίτες τις θεωρούν διαχειριστικές επιλογές, ενταγμένες στο σύστημα που είναι η γενεσιουργός αιτία των προβλημάτων, και όλους αυτούς τους θεωρούν μέρος του συστήματος.

Από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά οι προτάσεις προσομοιάζουν. Ένα μέρος τους, η Δεξιά (φασιστική, δήθεν πατριωτική, νεοφιλελεύθερη), προσπαθεί να πείσει για την αναγκαιότητα στήριξης της υφιστάμενης κατάστασης, και το άλλο μέρος, αντί ρηξικέλευθων προτάσεων, επαγγέλλεται την αντικατάσταση των εκπροσώπων της υφιστάμενης κατάστασης.

ΚΑΝΕΝΑ μέρος δεν επαγγέλλεται τη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος, τη ριζική αλλαγή της κρατικής δομής.

Ενώ αποτελεί «κοινή παραδοχή» ότι το σημερινό «κρατικό μόρφωμα» χρήζει κατεδάφισης, οι πολιτικοί φορείς που επαγγέλλονται την αλλαγή δεν τολμούν να το εκφράσουν.

Δεν έχουν απαξιωθεί συνολικά οι ιδεολογίες και η πολιτική. Οι ιδεολογίες καλά κρατούν και η πολιτική διατηρεί την αποδοχή των κοινωνικών συνόλων και ζει με την προσμονή ότι κάποια θα έλθει η ώρα της αφύπνισης και η πολιτική θα παίξει τον ρόλο που της ανήκει.

Δεν είναι υπέρβαση και δεν είναι υπερβολή η αποδοχή ότι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα «της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», όπως σήμερα λειτουργεί, έχει αποτύχει και είναι η γενεσιουργός αιτία των κοινωνικών προβλημάτων.

Βασική αξιακή του αρχή, «η διάκριση των εξουσιών», η οποία θυσιάστηκε στο βωμό ανίερων συμφερόντων και τη μετατροπή του πολιτεύματος σε πολίτευμα «του ενός ανδρός αρχή», υπηρέτη των εντολών του χρηματιστηριακού κατεστημένου.

Νομοθετική εξουσία – εκτελεστική – δικαστική λειτουργούν ως μία ΑΡΧΗ εκτελώντας εντολές.

Δεν όφειλαν αυτοί που επαγγέλλονται την ΑΛΛΑΓΗ να είχαν δώσει απαντήσεις στα:

• Στη μορφή και το είδος της αναγκαίας κρατικής δομής
• Στην κατοχύρωση της ανεξάρτητης λειτουργίας των τριών εξουσιών
• Στη λειτουργία του Κοινοβουλίου
• Στη μορφή και το είδος της Αποκέντρωσης – Αποσυγκέντρωσης
• Στη μείωση του αριθμού των περιφερειών και την ενίσχυση των Δήμων
• Στην οικονομική αυτοδυναμία των θεσμών της αυτοδιοίκησης και της διοικητικής τους αυτοτέλειας
• Στη νέα μορφή της παραγωγικής δομής της χώρας
• Στον νέο χάρτη της Δημόσιας Παιδείας, της Υγείας, του Κοινωνικού Κράτους
• Στην απερημοποίηση της υπαίθρου, στο δημογραφικό πρόβλημα και στην αποαστικοποίηση
• Στο νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής (δεν υπάρχουν μόνιμοι φίλοι και σύμμαχοι, υπάρχουν μόνο τα συμφέροντα της Χώρας)
• Στη νέα δομή ενεργειακής αυτάρκειας
• Στις δομές προστασίας του πολίτη από το αισχρό τραπεζικό σύστημα, ντόπιο και ξένο, να σταματήσει η κοροϊδία της δήθεν προστασίας των δανειοληπτών
• Στην άμεση κατάργηση του ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟΥ, η δημόσια περιουσία ανήκει στους πολίτες
• Στις απαντήσεις των σχέσεων μας με το διεφθαρμένο σύστημα των Βρυξελλών και σε ποια Ευρώπη πιστεύουμε
• Στην προστασία και κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Ναι, όλοι κάτι είπαν για όλα, αλλά δυστυχώς μέσα στα όρια της διαχειριστικής λογικής και όχι της ανατροπής.