Το εκλογικό δικαίωμα ως σύγχρονη μαζική ψυχοθεραπεία

Κάθε συνετός πολίτης θα αναρωτηθεί κοιτάζοντας αναδρομικά την περίοδο της μεταπολίτευσης (1974-2010) κατά πόσον το εκάστοτε εκλογικό αποτέλεσμα έχει προσφέρει ενεργητικές μεταβολές στη μοίρα του τόπου.

Κάθε συνετός πολίτης θα αναρωτηθεί κοιτάζοντας αναδρομικά την περίοδο της μεταπολίτευσης (1974-2010) κατά πόσον το εκάστοτε εκλογικό αποτέλεσμα έχει προσφέρει ενεργητικές μεταβολές στη μοίρα του τόπου. Κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης, οι επιλογές του λαού μας στριφογύριζαν πάντα γύρω από μια κοσμοθεωρία που συμπυκνώνεται στην επιλογή όχι των ικανοτήτων, αλλά «των δικών μας παιδιών», των γνωστών αδελφοξαδερφάδων, εκείνων που θα μας διορίσουν ή μας είχαν διορίσει στο δημόσιο. Η νοοτροπία εμπιστοσύνης στα «δικά μας παιδιά» οδήγησε με μαθηματική βεβαιότητα στην επικράτηση της οικογενειοκρατίας και στην επανάληψη των ίδιων ονομάτων στην πολιτική ζωή εδώ και πενήντα χρόνια. Είναι μάλιστα σχιζοφρενικό ότι η ελληνική δημοκρατία κατάφερε, ανακουφιστικά για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, να διώξει τους ολίγους γαλαζοαίματους τυράννους με το βαυαρικό γενετικό υλικό και να βάλει στη θέση τους εκατονταπλάσιους απογόνους πολιτικών οικογενειών των οποίων τα παιδιά, τα εγγόνια και δισέγγονα πιθανά θα κυριαρχήσουν στην πολιτική ζωή για πολλές από τις επόμενες δεκαετίες. Ουδεμία σημαντική μεταβολή επέφεραν δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι ή σοσιαλιστές στην παιδεία του Έλληνα. Το αντίθετο μάλιστα. Βοήθησαν στην παραγωγή Νεοελλήνων που δεν ξέρουν ούτε να μιλούν, ούτε να γράφουν καλά ελληνικά. Ακόμη, τα πανεπιστήμιά μας έμειναν χωρίς διαδικασίες ποιοτικού ελέγχου και αξιολόγησης του επιστημονικού προσωπικού όσον αφορά στο διδακτικό έργο και στην επιστημονική παραγωγή. Έτσι φιγουράρουν τελευταία και μένουν παγκοσμίως άγνωστα στις λίστες κατάταξης των σημαντικών πανεπιστημίων της οικουμένης. Επιπλέον, όσον αφορά στο ζωτικό κομμάτι της υγείας, παρά τη δημιουργία του ΕΣΥ (Εθνικό Σύστημα Υγείας), οι πολίτες αυτής της χώρας βάζουν σήμερα πολύ περισσότερο το χέρι στην τσέπη, ακόμη και για στοιχειώδεις παροχές υγείας. Μάλιστα και στο ζήτημα της υγείας απουσιάζουν πλήρως οι μηχανισμοί ελέγχου ποιότητας υπηρεσιών και αξιολόγησης προσωπικού σε δημόσιο και ιδιωτικό επίπεδο. Είναι βέβαιο ότι οι εκλογές με τα σημερινά δεδομένα νοοτροπίας του μέσου πολίτη δεν μπορούν να αλλάξουν αυτή τη χώρα και χρησιμοποιούνται μάλλον ως μέσον ψυχοθεραπείας, προκειμένου να δώσουν την ψευδαίσθηση μετοχής στα κοινωνικά δρώμενα – ιδιαίτερα στις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις. Επίσης, θα πρέπει ο πολίτης να αντιληφθεί ότι βουλευτές και πολιτικοί – με ελάχιστες εξαιρέσεις – δεν είναι πλέον ανιδιοτελείς λειτουργοί της δημοκρατίας, που υπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά επαγγελματίες με δυνατότητα μεγάλης κερδοσκοπίας. Χωρίς ατομικές αλλαγές στη νοοτροπία μας δεν πρόκειται να αλλάξουν τίποτα στη σκοτεινή πορεία του τόπου οι εκλογές. Τα νέα δεδομένα απαιτούν κυρίως το αίτημα των ημερών του 1973 (Παιδεία – Ψωμί – Ελευθερία) να μετατραπεί σε «Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης» που τον συνθέτουν τέσσερις παράγοντες ευημερίας: Εργασία – Προσδόκιμο ζωής – Παιδεία – Αξιοκρατία. * Δρ. Αναστάσιος Πλατής Ψυχίατρος