Μικρές αποδράσεις, ευχάριστες εκπλήξεις!
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 475 ΦΟΡΕΣ
Παλιότερα οι διακοπές των Ελλήνων κρατούσαν κάμποσες μέρες, δέκα και δεκαπέντε, διότι υπήρχε η οικονομική δυνατότητα, αλλά και διότι είχαν εφευρεθεί τα δάνεια διακοπών…
Η μεγάλη κρίση που έπληξε τη χώρα μας έφερε ανατροπή και στις διακοπές, που περιορίζο-νται σε τριήμερα ή τετραήμερα για τον πιο πολύ κόσμο, για τις οποίες εφεύραμε και μια ρομαντική ονομασία και τις λέμε στα μίντια και στον καθημερινό μας λόγο «Μικρές αποδράσεις» και ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα μας.
Αρχές Οκτώβρη οργανώθηκε από εθελοντικό φορέα της πόλης μας τετραήμερη εκδρομή στη Νίσυρο με σκοπό τη δωρεά στο Δήμο του νησιού δύο απινιδωτών, που είναι ιατρικές συσκευές για ανάνηψη από καρδιακή προσβολή. Η δωρεά συνοδεύτηκε και από εκπαίδευση από ιατρό εκπαιδευτή. Προσωπικά έχω ταξιδέψει στη Νίσυρο αρκετές φορές και πάντα τη βρίσκω ενδιαφέρουσα και με εκπλήσσει.
Αυτή τη φορά μας υποδέχτηκε με καταγάλανο ουρανό και δροσερό αεράκι. Ήταν καταπράσινη με γραμιθιές, ελιές και θαμνώδη βλάστηση και αρκετή κτηνοτροφία από κατσίκες, που εθεάθησαν να διασχίζουν στο άνετο τους περιφερειακούς δρόμους, χωρίς κανείς να ενοχλείται από το γεγονός αυτό, ούτε να ανησυχεί, μήπως γίνει κάποιο δυστύχημα….
Οι εξορμήσεις έγιναν στα δύο γνωστά ορεινά χωριά Ε-μπορειός και Νικιά, όπου η θέα στο Ηφαίστειο είναι υπέροχη. Εκεί υπάρχουν καλές ταβέρνες και η καλοφαγία, το κρασί και η καλή παρέα μας άνοιξε την καρδιά. Η επίσκεψη βέβαια στο ηφαίστειο από μόνη της είναι πολύ σημαντική και έτσι εξηγείται και η επισκεψιμότητά του από εκατόν πενήντα χιλιάδες τουρίστες ετησίως, όπως μας βεβαίωσαν οι ντόπιοι. Η μεγάλη όμως έκπληξη στο ηφαίστειο είναι το Μουσείο, που έχει δημιουργηθεί εκεί.
Το πληροφοριακό έντυπο του Μουσείου γράφει ότι ο μεγάλος κρατήρας, ο Στέφανος όπως ονομάζεται, είναι ο μεγαλύτερος και θεαματικότερος από τους υπόλοιπους έξι στην περιοχή του λόφου. Οι υδροθερμικοί αυτοί κρατήρες, η έντονη ατμιδική δραστηριότητα και τα ορυκτά, που αποθέτει αποτελούν φαινόμενο άξιο θαυμασμού. Το Μουσείο στεγάζεται σε χώρο κατάλληλα διαμορφωμένο και έχει τις προδιαγραφές της σύγχρονης αντίληψης και πρακτικής με πλούτο πληροφοριών, φωτογραφιών, κατατοπιστικών κειμένων, δειγμάτων από τα ορυκτά με τις υπέροχες ραβδώσεις, τα νερά και τις αποχρώσεις.
Εξίσου αξιόλογο όμως Μουσείο, το αρχαιολογικό, υπάρχει στο Μαντράκι, την πρωτεύουσα του νησιού. Το Μουσείο ιδρύθηκε στη δεκαετία του 2000, στεγάζεται σε ένα ολόλευκο λιτό, αλλά επιβλητικό κτίριο και έχει εντυπωσιακά ευρήματα. Το στήσιμο του Μουσείου έγινε, όπως πληροφορηθήκαμε από την δική μας αρχαιολόγο και φίλη κ. Μελίνα Φιλήμονος, η οποία εργάστηκε με την επιστημοσύνη, που την διακρίνει και έτσι το νησί έχει ένα κόσμημα.
Στον αντίποδα η λαϊκή έμπνευση και ευαισθησία εκδηλώνεται σε μικρό στενό δρόμο στη συνοικία Μπόταμος. Ο δρόμος είναι κατηφορικός και οι είσοδοι των σπιτιών έχουν τρία ή τέσσερα σκαλιά. Οι ιδιοκτήτες λοιπόν έχουν στολίσει τα σκαλοπάτια και τα κεφαλόσκαλα με ένθετες μωσαϊκές παραστάσεις από βότσαλα με σχέδια , λουλούδια, ψάρια. ΄Ενας δρόμος χαριτωμένος!
Η εκδρομή δεν μπορούσε να μην προβλέπει ανάβαση και προσκύνημα με αρτοκλασία στην εκκλησία της Παναγιάς της Σπηλιανής, που ατενίζοντάς την, θαρρείς και είναι η πρώρα καραβιού φύλακα! ΄Οσο για το αποχαιρετιστήριο δείπνο με χορό αυτό έγινε στην περίφημη πλατεία της Ηλικιωμένης, με όργανα παρακαλώ, που ήλθαν από την Κω. Έδωσαν και πήραν οι παραδοσιακοί χοροί και τα ζεϊμπέκικα και οι λίγοι τουρίστες από το διπλανό εστιατόριο ξενύχτησαν μαζί μας και έκπληκτοι παρακολουθούσαν το χορευτικό ξέσπασμα της ιδιοσυγκρασίας του ΄Ελληνα εν μέσω κρίσης!
Γράφει η Ρέα Παπαχρήστου-Τσέλιου
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
