Πενήντα χρόνια από τα χρόνια της αθωότητας στη Ρόδο!

Pοδούλα Λουλουδάκη

Οι απόφοιτοι του Οικονομικού Λυκείου του 1966 την 1η Ιουλίου ξανασυναντιούνται στο Ροδίνι

Είναι σπάνιο! Να βρίσκεσαι τόσο συχνά από τότε, οι μνήμες να είναι ανεξίτηλες και συνήθως να μη λείπει κανείς απ΄ αυτά τα ραντεβού!

Οι απόφοιτοι του 1966 του Οικονομικού Σχολείου της Ρόδου, της αριστερής πλευράς του σχολικού συγκροτήματος της Ακαδημίας, έχουν γιορτή! Θα γιορτάσουν τα 50 χρόνια της αποφοίτησής τους, με μουσικές και χορούς και κάποιοι θα ρθουν κι από τα πέρατα της γης για να μη λείπουν από τη συνάντηση!

Οι έφηβοι της δεκαετίας του ΄60 όταν βρίσκονται, ξαναγίνονται εκείνα τα νιάτα που πειθάρχησαν, αμφισβήτησαν, κι έζησαν τις μαγικές εποχές της αλλαγής του κόσμου τότε, μια αλλαγή που έγινε στα χρόνια τους!

Γιαγιάδες σήμερα οι περισσότερες, παππούδες κάποιοι, αλλά με ορμή νεανική και τον ενθουσιασμό που έχουν κι εδώ μπροστά μου η κ. Λίτσα Παπαθανάση και η κ. Μαρία Ζαχαριάδου, που ασχολούνται με τις τελευταίες λεπτομέρειες μιας βραδιάς που θα ΄χει συγκίνηση και ξεγνοιασιά!

Αναμνηστική φωτογραφία από την ημέρα της αποφοίτησης τον Ιούνιο του 1966

Πότε φοιτήσατε, και τι γιορτάζετε φέτος;
Είμαστε οι απόφοιτοι του Οικονομικού Λυκείου Ρόδου, της τέως Εμπορικής Σχολής, η τάξη του 1966 και θα γιορτάσουμε την επέτειο των 50 χρόνων από τότε. Είμαστε άλλωστε μια τάξη που βρισκόμαστε συχνά, κάνουμε παρέα, πίνουμε καφέ και κάθε πέντε χρόνια κάνουμε ριγιούνιον. Η στενή παρέα συνεχίζεται από τότε από 20 κορίτσια τα οποία βρισκόμαστε 5-6 φορές το χρόνο. Όμως κάθε πέντε χρόνια γιορτάζουμε όλοι μαζί ενώ κάθε δέκα χρόνια διοργανώνουμε τις μεγάλες μας επετείους.

Πού θα γίνει η εκδήλωσή σας και πότε;
Για τα 50 χρόνια θα συναντηθούμε στο Ροδίνι, την 1η Ιουλίου, ημέρα Παρασκευή και ώρα 20:00 το βράδυ.

Οι συμμαθητές σας έχουν όλοι ενημερωθεί;
Κυρίως οι εκτός Ρόδου έχουν ενημερωθεί όλοι εγκαίρως ώστε να παρευρίσκονται. Ξεκινήσαμε να οργανώνουμε την εκδήλωσή μας εδώ και 6 μήνες. Έχουμε απαντήσεις απ΄ όλους όσοι βρίσκονται εκτός Ρόδου, κι έχουμε κλείσει δωμάτια σε ξενοδοχεία γι’ αυτούς. Μια συμμαθήτριά μας μάλιστα θα φέρει την κόρη της, την εγγονή της και τη φίλη της για να μας γνωρίσουν.

Οι εκτός Ρόδου συμμαθητές σας πού μένουν σήμερα, από πού θα έρθουν;
Από την Αμερική, τη Σουηδία, την Πάτρα, την Αθήνα, την Αλεξανδρούπολη… πρέπει να πούμε εδώ ότι στη Β ΄ Λυκείου -εμείς είχαμε Λύκειο τότε, μετά άλλαξε πάλι το εκπαιδευτικό σύστημα- ενώθηκαν τα δύο τμήματα και συνολικά γίναμε 72 μαθητές. Εξ αυτών σήμερα 10 δεν ζουν, αλλά είναι πάντα στη σκέψη μας και στην καρδιά μας. Ευελπιστούμε ότι οι υπόλοιποι θα είμαστε όλοι για τα 50 χρόνια.

Το σήμα του Οικονομικού Λυκείου που για τα κορίτσια ήταν ραμμένο στην αριστερή πλευρά της ποδιάς τους και για τα αγόρια στο πηλίκιο

Η επικοινωνία σας πως έγινε αυτή τη φορά με τι τρόπο τους καλέσατε;
Τηλεφωνήσαμε σε όλους. Η κ. Λίτσα Παπαθανάση, ήταν απουσιολόγος και έχουμε όλα τα ονόματα.

Πριν πέντε χρόνια πού βρεθήκατε, πώς ήταν στην προηγούμενή σας εκδήλωση;
Συναντηθήκαμε στο εστιατόριο Αμυγδαλιά ενώ πριν 10 χρόνια όταν κλείναμε τα 40 χρόνια μας είχαμε συναντηθεί στο Ακταίον. Ήταν πολύ συγκινητικό γιατί μερικούς δεν τους αναγνωρίσαμε αμέσως! Μάλιστα στα 40 χρόνια ήρθαν και καθηγητές μας όπως ο Πιννής, ο Μαλλιαράκης, ο Σωμός, και ο Βολονάκης. Μας σήκωσαν να χορέψουμε ήταν πολύ συγκινητικό. Φέτος δεν θα έχουμε πια ντιτζέι, αλλά ζωντανή μουσική στον αύλειο χώρο του Ροδινιού, από νέα παιδιά που θα παίξουν κομμάτια που ακούγαμε τότε.

Ζήσατε την πιο χαρούμενη δεκαετία, τη δεκαετία του ΄60. Πώς ήταν τότε για τους νεαρούς η δεκαετία αυτή στην Ελλάδα;
Ήταν η πιο ανατρεπτική και η πιο δημιουργική δεκαετία του 20ου αιώνα. Ακούγαμε Θεοδωράκη, ακούγαμε Χατζηδάκη, αλλά και το Νέο Κύμα. Είχαμε ακούσματα της Ροκ μουσικής, αλλά ακούγαμε και Μπήτλς. Ήταν τα χρόνια της αμφισβήτησης τότε, ο Μάης του ΄68 στη Γαλλία… Τα ζούσαμε, αλλά τα εκτιμούσαμε κιόλας όλα αυτά. Ήμασταν η πρώτη ελεύθερη γενιά στην Ελλάδα. Ήταν νωπές οι μνήμες του πολέμου, τις είχαν ζήσει οι γονείς μας. Η ανέμελη γενιά ήμασταν εμείς γι αυτό παρά το ότι τα υλικά αγαθά δεν ήταν πολλά εμείς ήμασταν ευτυχισμένοι.

Ήταν μεικτό τότε αυτό το σχολείο δεν ήταν παρθεναγωγείο ή αρένων!
Ήταν το μόνο μεικτό σχολείο στη Ρόδο και μεγαλώναμε με τους συμμαθητές μας αρμονικά. Ήμασταν σαν αδέλφια, εξ ου και το ότι από την τάξη μας για παράδειγμα δεν δημιουργήθηκε κάποιο ζευγάρι, ενώ λίγα μόνο ζευγάρια δημιουργήθηκαν από ολόκληρο το σχολείο μας.

Ήταν τόσο καλές οι σχέσεις σας που κράτησαν μέχρι σήμερα;
Καταρχήν δεν υπήρχαν διακρίσεις μεταξύ μας. Καλοί μαθητές, μέτριοι, ήμασταν όλοι μαζί. Μας ένωναν και οι εκδηλώσεις που γίνονταν: οι γυμναστικές επιδείξεις στο τέλος κάθε χρονιάς απ΄ όλα τα σχολεία στο Στάδιο του Διαγόρα, πριν τις καλοκαιρινές εξετάσεις. Οι αγώνες μπάσκετ την άνοιξη μεταξύ μας τα τμήματα, αλλά και με άλλα σχολεία…

Τα μουσικά συγκροτήματα που έδιναν συναυλίες και ήμασταν όλοι εκεί… Κάθε άνοιξη μας έβαζε σε πούλμαν ο καθηγητής μας της Θεολογίας και μας πήγαινε στα χωριά να ψέλνουμε τους Χαιρετισμούς. Συνοδεύαμε τον Επιτάφιο στην εκκλησία του Ευαγγελισμού… Και κάθε Κυριακή εκκλησιασμός. Τα απογεύματα της Τετάρτης, αλλά και του Σαββάτου πηγαίναμε πάλι στο σχολείο, είχαμε σχολείο βέβαια και το Σάββατο, και αν το απόγευμα της Τετάρτης είχε καλό καιρό μας πήγαιναν βόλτα στη θάλασσα. Αν δεν ήταν καλός ο καιρός μέναμε και διαβάζαμε στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας.

Και οι αναμνήσεις σας κράτησαν κοντά τόσα χρόνια! Κακές αναμνήσεις δεν έχετε από τα σχολικά σας χρόνια; Τιμωρίες, αποβολές για απείθεια…;
Στη μικρή κοινωνία του σχολείου μας, η αντίδραση ξεκίνησε όταν αντί για το κεφάλι το πηλίκιο έμπαινε στην πίσω τσέπη του παντελονιού από τα αγόρια και τα κορίτσια αρχίσαμε να μη φοράμε την ποδιά σε ώρες εκτός σχολείου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παίρνουμε αποβολές οι οποίες ανακοινώνονταν από το διευθυντή ενώ βρισκόταν στο μπαλκόνι της στενόμακρης σχολικής αυλής.

Και η ανακοίνωσή του γινόταν με δυνατή φωνή, ώστε να την ακούσουν όλοι: «Κάποιοι εθεάθησαν να πίνουν καφέ εις το Ακταίον εν ώρα μαθήματος (φυσικά χωρίς πηλίκιο)… Ή κάποιες παρακολούθησαν ακατάλληλο κινηματογραφικόν έργο με ανάρμοστη συνοδεία ( κοινώς με αγόρι και χωρίς να φορούν ποδιά)!» Οι υπόλοιποι ένιωθαν δέος απ΄ αυτές τις τιμωρίες που επιβάλλονταν στους απείθαρχους, αλλά ακόμα κι αυτοί βαθιά μέσα τους χαίρονταν γι αυτές τις πράξεις αντίστασης στην εξουσία των καθηγητών! Έτσι είναι πάντα τα νιάτα, ατίθασα από τη φύση τους!

Στη Β΄ Λυκείου, σε εκδρομή στην Κω