Γιώργος Ζαχαριάδης: "Η υπογραφή του Σπύρου ήταν Ευαγγέλιο!"
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 2496 ΦΟΡΕΣ
Παθολογική η αγάπη του για τη Ρόδο και τους ανθρώπους της
Γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Ζαχαριάδης
Χάσαμε τον Σπύρο! Δεν μπορώ να φανταστώ πώς έφυγε τόσο νωρίς ο παιδικός μου φίλος και ο καλός μου συνάδελφος. Ο Σπύρος Παγκάς ήταν ένας μαχητής της ζωής. Και όταν τον χτύπησε η άσχημη αρρώστια, την αντιμετώπισε όχι μόνο με αξιοπρέπεια και σθένος, αλλά και με χιούμορ!
Μετά από κάθε επέμβαση και εξέταση μας έλεγε στην παρέα «το πώς και το γιατί» και ήταν αισιόδοξος ότι θα την ξεπερνούσε. Και φαινόταν, μέχρι που πριν από λίγους μήνες τον βρήκε το ανεύρισμα στο κεφάλι. Και το ξεπέρασε κι αυτό, συνεχίζοντας τις καθημερινές συνήθειές του με τις συζητήσεις στο γνωστό στέκι στο Portioli του Σωτήρη με τα πειράγματα στον Βασίλη Γιάννου, τις καρπαζιές στον Τζίμη Καρατζιά και τις χαλκίτικες ατάκες με τους αδελφούς Κωνσταντίνου.
Με τον Σπύρο Παγκά ήμασταν παλιοί γείτονες. Τα σπίτια μας ήταν απέναντι στην Ψαροπούλα, στην αρχή της οδού Αλεξάνδρου Διάκου. Ο πατέρας του Δημήτρης ήταν δάσκαλος (με καταγωγή από τον Αρχάγγελο) και η μητέρα του η Χαλκίτισσα Λενιά (Ελένη). Ο Σπύρος γεννήθηκε στην Κρεμαστή όταν υπηρετούσε εκεί ο πατέρας του, είχε και δύο αδέλφια, τον Αντώνη και την Αντωνία.
Η αδελφή του είχε την ωραιότερη φωνή στα παραδοσιακά δωδεκανησιακά τραγούδια που την συνόδευαν στις ηχογραφήσεις στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ρόδου με τα βιολιά τους ο Ηλίας Βασιλαράκης και ο Γιάννης Κουλιανός. Δυστυχώς αυτές οι σπάνιες ηχογραφήσεις έχουν χαθεί όπως και πολλές άλλες μοναδικές εκπομπές. Η Αντωνία σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα στον δρόμο Αθηνών-Πάτρας.
Ο αδελφός του Αντώνης, σπούδασε στην Ιταλία και στη συνέχεια έκανε πανεπιστημιακή καριέρα στην Αμερική που ζει εκεί εγκλωβισμένος και δεν μπόρεσε να έρθει φέτος το καλοκαίρι στη Ρόδο, ούτε φυσικά και στην κηδεία του Σπύρου!
Στο Βενετόκλειο ο Σπύρος είχε πολλούς συμμαθητές με τους οποίους διατηρούσε σχέσεις μέχρι και σήμερα. Ο Θανάσης Ψυλλάκης ήταν από τους αγαπημένους του ,όπως και ο Κώστας Σκανδαλίδης (της Ρόδου) με τον οποίο αντάλλασσαν σκωπτικές μαντινάδες. Γιατί ο Σπύρος σκάρωνε, στο άψε-σβήσε, απίστευτες χαλκίτικες μαντινάδες!
Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο πήγε στην Μπολόνια της Ιταλίας για σπουδές. Στο ίδιο διαμέρισμα με τον Ονούφρη Φαρμακίδη, τον Νικήτα Παπανικήτα και τον Αλέξη Αλεξιάδη μοιράστηκαν όλες τις χαρές της φοιτητικής ζωής, αλλά τον Σπύρο δεν τον κρατούσε η ξενιτιά. Εγκατέλειψε την Ιταλία και τις σπουδές και επέστρεψε στη Ρόδο που κυριολεκτικά λάτρευε.
Και από τότε αρχίζει η δημοσιογραφική του καριέρα. Ξεκίνησε γράφοντας αθλητικά στην εφημερίδα «Μάχη» του Γιώργου Μαρτίνη, επιβεβαιώνοντας και αυτό που μου είπε ο σπουδαίος δημοσιογράφος Λευτέρης Παπαδόπουλος όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στα «Νέα»: «για να γίνεις καλός δημοσιογράφος πρέπει να ξεκινήσεις από το αθλητικό ρεπορτάζ».
Και ο Σπύρος έγινε καλός δημοσιογράφος. Σε όλα αυτά τα χρόνια, δούλεψε σε διάφορα τοπικά έντυπα με την ολοκλήρωση της πλούσιας καριέρας του στη «Ροδιακή» ως διευθυντής, αλλά και στην εβδομαδιαία «Γνώμη». Δούλεψε ακόμη στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ρόδου και σε άλλους σταθμούς, όπως επίσης και στο γραφείο Τύπου του Δήμου επί δημαρχίας του Γιώργου Γιαννόπουλου.
Με τον Σπύρο δουλέψαμε μαζί και στη «Ροδιακή» όταν ήμουν διευθυντής και μάλιστα δεν θα ξεχάσω την ημέρα του πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου, είχαμε κάνει όλα εκείνα τα αποκλειστικά ρεπορτάζ και ενημερώναμε όλο τον κόσμο!
Για κάποιο διάστημα είχε ανοίξει ένα μουσικό στέκι κοντά στο Λουτρό της Παλιάς Πόλης. Από το στέκι αυτό ξεκίνησε και ο σπουδαίος Πασχάλης Τερζής.
Πρέπει να πω και κάτι που ίσως δεν είναι ευρύτατα γνωστό. Τον Ιούνιο του 1968 (εργαζόμουν τότε στην «Πρόοδο») το δικτατορικό καθεστώς με συνέλαβε κι ένα χρόνο μετά, με παρέπεμψε στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών για να δικαστώ με την κατηγορία της διασποράς ψευδών ειδήσεων. Είχα έναν και μοναδικό μάρτυρα υπεράσπισης. Τον Σπύρο Παγκά που ήρθε με δικά του έξοδα στην Αθήνα για να με υπερασπιστεί στο Στρατοδικείο. Την γλίτωσα με ψήφους 3-2 και πάντοτε χρωστούσα ευγνωμοσύνη στον φίλο μου.
Ο Σπύρος Παγκάς την αγάπη για τη Ρόδο δεν την αντάλλασσε με τίποτα άλλο. Ανήκε ιδεολογικά στη Νέα Δημοκρατία, αλλά στα αντιαμερικανικά γεγονότα ήταν από τους πρωταγωνιστές, μάλιστα δε συνελήφθη και προσήχθη σε δίκη μαζί με άλλους συμπολίτες μας.
Ελάχιστα ή καθόλου τον ενδιέφεραν τα πολιτικά. Τον ενδιέφεραν τα αθλητικά, γι’ αυτό είχε και ενεργό ρόλο σε σωματεία (Διαγόρα και Κολοσσό), όπως επίσης και στην τοπική επιτροπή του μπάσκετ.
Όμως, η μεγάλη του αγάπη ήταν ο Ολυμπιακός. Δεν τον άλλαζε με τίποτα. Όντας «γαύρος» κι εγώ, είχαμε ομηρικούς καβγάδες όταν έχανε ο «θρύλος», γιατί ο Σπύρος δεν παραδεχόταν ποτέ ότι δεν έπαιξε καλά ο Ολυμπιακός.
Εραστής του μπάσκετ, όταν σχολιάζαμε-πάντα στην καφετέρια του Σωτήρη-κάποιον αγώνα, ο Σπύρος μας έλεγε:
- Ρε, μη μιλάτε. Εσείς δεν ξέρετε από μπάσκετ.
Για να συμπληρώσει το πειραχτίρι ο Γιάννης Πάχος:
- Ναι ρε, καλά σας τα λέει ο Σπύρος.
Ο Σπύρος ήταν παντού και…πουθενά! Έλεγε απίστευτες ιστορίες που σκάρωνε και όποιος τις άκουγε νόμιζε ότι ο ίδιος ήταν εκεί! Όταν θύμωνε, φώναζε και έβριζε. Αλλά, σε δευτερόλεπτα έπαιρνε ένα χαμογελαστό ύφος σαν να μην είχε συμβεί τίποτα απολύτως Όμως, ό,τι έγραφε στην εφημερίδα ήταν η πραγματική αλήθεια. Η υπογραφή του Σπύρου ήταν Ευαγγέλιο!
Με κάποιους φίλους και φίλες είχε αδυναμία, όπως π.χ. με τον πρώην δήμαρχο Γιώργο Γιαννόπουλο, τη δημοσιογράφο Ρένα Βενιανάκη, τον δημοτικό σύμβουλο Τζίμη Καρατζιά, τον Λευτέρη Δεμέναγα και που πάντα πείραζε με το αστείρευτο χιούμορ του.
Ευτύχησε να έχει μια λαμπρή οικογένεια. Τη χαμογελαστή σύζυγό του Πόπη και τον γιο του Δημήτρη.
Η παρέα στου «Σωτήρη» έχασε έναν πολύτιμο φίλο. Ο Γιάννης, ο Αγαπητός κι ο Βαγγέλης Πάχος, ο Δημήτρης κι ο Μιχάλης Μαυρίκος, ο Βασίλης Μελιδώνης, ο Φώτης Χατζηδιάκος, ο Παντελής Αντωνιάδης, ο Βασίλης Παπανικόλας, ο Νίκος Ζαννετάκης, ο Σταύρος Φλαμπουριάρης, ο Νίκος Ζωίδης, ο Μιχάλης Φτακλάκης, ο Μιχάλης Χαροκόπος, ο Γιώργος Γιαννόπουλος, ο Τζίμης Καρατζιάς, ο Τέλης Ηρακλείδης, ο καπετάν-Δημήτρης Ζαχαριάδης, ο Κλήμης, ο Αυγερινός Μπακίρης, ο Βασίλης Γιάννου, ο Λέλης Σαλβάρης, ο Νίκος Κονταρής, ο Λευτέρης Σύκαλος, ο Γιάννης Τσιγάρος, ο Ποσειδώνας Καλαμπίχης, ο Αντώνης Βρατσάλης, ο Στέφανος Στρατής, ο Κυριάκος Καρεκλάς όλοι εμείς αποχαιρετούμε ένα αγαπημένο πρόσωπο.
Τη μέρα που αποχαιρέτησε τον μάταιο κόσμο, χτύπησαν πένθιμα οι καμπάνες στη Χάλκη και ο Αλέβαντρος του χάρισε αυτήν τη μαντινάδα:
«Έφυγες, Σπύρο, από τη ζωή
να ‘χεις καλό ταξίδι
Γιατί ήσουν όπου πέρασες
ένα σωστό στολίδι.
Είχες αξιοπρέπεια
εις τη ζωή μεγάλη
και μέρος ψάχνει ο Θεός
που θα βρει να σε βάλει»
Καλό παράδεισο, Σπυράκο!
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
