Θ. Ζέλκας: Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας

Στο άκουσμα της είδησης ότι ένας πατέρας ξέχασε το μωρό του μέσα στο αυτοκίνητο και αυτό απεβίωσε από θερμοπληξία, η πρώτη σκέψη είναι πόσο ανεύθυνος γονέας μπορεί να ήταν.

Σε μια πιο ήρεμη ανάγνωση όμως, πίσω από αυτό το τραγικό το γεγονός κρύβεται η σκληρή καθημερινότητα που μας έχει μετατρέψει σε μηχανές παραγωγής ώστε να επιβιώσουμε στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί.

Πριν βιαστούμε όλοι μας να κρίνουμε μια κατάσταση, οφείλουμε ψύχραιμα να εξετάσουμε τις συνθήκες στις οποίες προέκυψε. Αυτό δεν είναι προσπάθεια συγκάλυψης της εγκληματικής αμέλειας.

Άλλωστε ο άνθρωπος αυτός τιμωρήθηκε πολύ σκληρά γι’ αυτήν και σε όλη του τη ζωή θα κουβαλάει ένα ανίατο τραύμα. Όμως οφείλουμε να αναρωτηθούμε πώς έφθασε στο σημείο να ξεχάσει το παιδί του και να βάλει σε προτεραιότητα κάτι άλλο.

Μήπως θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να βρεθούμε όλοι μας σε μια ανάλογη κατάσταση χωρίς να το καταλάβουμε;
Ζούμε σε ένα περιβάλλον τόσο ρευστό που κανείς δε μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα ούτε καν την επόμενη ημέρα.

Οι απαιτήσεις ενός αξιοπρεπούς ευ ζην είναι πλέον τόσο αυξημένες που όλοι μας ανεξαιρέτως αγωνιζόμαστε σκληρά για να αντεπεξέλθουμε. Στην πραγματικότητα όμως μέσα από τον ανήλεο αυτόν αγώνα κατορθώνουμε ακριβώς το αντίθετο.

Κυνηγώντας ένα επίπλαστο ευ ζην, θυσιάζουμε τις πραγματικές χαρές της ζωής μας.
Ως άνθρωποι γινόμαστε μάλλον περισσότερο εγωκεντρικοί και αφοσιωμένοι σε υλιστικούς στόχους.

Θεωρούμε ότι παρέχοντας στην οικογένειά μας τα «απαραίτητα» και αδιαφορώντας πλήρως για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο θα κατακτήσουμε την ευδαιμονία. Τα γεγονότα τα ίδια το διαψεύδουν αυτό. Είμαστε περισσότερο αγχωμένοι παρά ποτέ για σχεδόν ανούσια πράγματα, την ίδια στιγμή που γύρω μας συμβαίνουν κοσμογονικά γεγονότα.

Δείτε την παιδική εγκληματικότητα. Δεν υπάρχει μέρα που να μη συμβαίνει ένα άσχημο περιστατικό τουλάχιστον σε ένα σχολείο της χώρας. Δείτε την καθημερινότητά μας.

Μπορεί δίπλα μας κάποιος να χρειάζεται πραγματικά βοήθεια και η πιο αυθόρμητη κίνηση που κάνουμε είναι να βγάλουμε το κινητό μας και να απαθανατίσουμε το περιστατικό. Φοβόμαστε να απλώσουμε το χέρι μας στο διπλανό μας και να πούμε καλημέρα ακόμα και στο γείτονά μας.

Η ψηφιοποίηση της ζωής μας μπορεί μεν να είχε πολλά θετικά στοιχεία, όμως κάπου φαίνεται πως έχει χαθεί το μέτρο. Ο ίδιος ο άνθρωπος έχει πάψει να είναι το επίκεντρο. Τουναντίον ακούμε συνεχώς έννοιες όπως είναι η ανάπτυξη να μπαίνουν σε πρώτο πλάνο.

Μα πώς είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς τον άνθρωπο; Τι να το κάνουμε αν ευημερούν οι αριθμοί και όλοι μας υποφέρουμε από νευρώσεις και ψυχολογικά προβλήματα;

Η ανηδονία τείνει να γίνει η μάστιγα του αιώνα μας. Με απλά λόγια η ανηδονία είναι η κατάσταση στην οποία ένα άτομο δεν μπορεί να αντλήσει ικανοποίηση από τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν στη ζωή του.

Μιλάμε για εφήμερες διασκεδάσεις και για έναν κόσμο που προτιμάει να αντλήσει “likes” στα κοινωνικά δίκτυα από το να απολαύσει τη στιγμή του. Ακόμα και στα εστιατόρια. Πριν φάμε το φαγητό μας το φωτογραφίζουμε για να το δουν οι άλλοι. Λες και θα γίνει πιο νόστιμο αν γίνει “viral”.

Σε αυτή την πραγματικότητα θυμόμαστε την ανθρώπινη υπόστασή μας μόνο όταν γίνει ένα συγκλονιστικό γεγονός όπως ο θάνατος του βρέφους στο αυτοκίνητο και σπεύδουμε αυτόματα να το καταδικάσουμε χωρίς καν να σκεφτούμε αν έχουμε κι εμείς συντελέσει με τον τρόπο μας.

Θα έρθει αναπόφευκτα η στιγμή που θα οδηγηθούμε σε ένα τεράστιο αδιέξοδο. Εκεί που αποσβολωμένοι θα ψάχνουμε γύρω μας κάποιον να πιαστούμε αλλά τελικά θα είμαστε όλοι άγνωστοι μεταξύ μας και φοβισμένοι. Τότε μόνο ίσως να καταλάβουμε πόσο λάθος ήταν όλο αυτό και προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε.