Αγαπητός Ξάνθης: Κλίνες και υποδομές: Το αδιάρρηκτο δίλημμα του Τουρισμού

Rodiaki NewsRoom

Oι υποδομές εξασφαλίζουν τις τουριστικές επενδύσεις ή οι τουριστικές επενδύσεις χρειάζονται ενισχυμένες υποδομές;

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, Αρχιτέκτονας, τ. Δ/ντής του ΕΟΤ

Σήμερα, που ο τουρισμός σπάει ρεκόρ αφίξεων και εισπράξεων στη χώρα μας, όπου συγκαταλέγεται στις υπερδυνάμεις του τουριστικού κάδρου υπάρχει ο παράλληλος διάλογος για τον υπερτουρισμό. Αυτός προβάλλει ως χωροταξικό ζήτημα με την κατάλληλη απάντηση από ειδικούς ότι έχοντας ενισχυμένες υποδομές μπορεί η χώρα μας να αύξηση τον τουρισμό της στα 40 εκ.!

Το δίλημμα που μπαίνει εύστροφα είναι, εάν οι αυξητικές υποδομές ανοίγουν τον δρόμο για την αύξηση κλινών ή αντίστροφα η αύξηση κλινών τουριστικών καταλυμάτων προκαλεί την ανάγκη για την ενδυνάμωσης των αναλόγων υποδομών;

Ο καθηγητής Στάθης Καλύβας γραφεί ως απάντηση στο ανακύπτον δίλημμα για ένα φιλτράρισμα των πελατών μέσω της ποιοτικής παρουσίας των ξενοδοχειακών εγκ/σεων, γιατί απλά όπως και να έχει ο συνεχής πολλαπλασιασμός των τουριστών είναι μια προβληματική προσέγγιση («Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 24 Αυγούστου 2015, σσ.24-25). Είναι βέβαιο ότι ο δρόμος της αλλαγής σ’ ένα νέο μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης, επισημαίνει ο ίδιος, δεν είναι εύκολος. Ο δείκτης της υπεραύξησης των αφίξεων θα «φωτίσει» την επερχόμενη κρίση σε συνάρτηση με τις αντοχές των υποδομών που συναρτώνται με την υποβάθμιση του τουριστικού προϊόντος.

Στο αντίποδα αυτής της θέσης, ο Ηλίας Μπέλλος (Οικονομία-«Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 24 Αυγούστου 2015, σ. 6), γράφει για τις δύο προκλήσεις του ευρύτερου τουριστικού χώρου, 1. στην παροχή υψηλών υπηρεσιών με τις ανάλογες τιμές και 2. η διασφάλιση ότι οι δημόσιες υποδομές που στηρίζουν τον τουρισμό όπως είναι οι οδικοί άξονες-δρόμοι, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, η ηλεκτροδότηση, η άρδευση και το αποχετευτικό με τα απορρίμματα θα μπορούν να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις της οικολογικής συμπεριφοράς των ευρωπαϊκών απαιτήσεων.

Όμως, συνεχίζει ο αρθρογράφος, με τις υπάρχουσες υποδομές ειδικά και την περίοδο της αιχμής για να υποστηριχτεί το σύνολο των τουριστών που φιλοξενεί η χώρα ς μας, είναι ένα ρίσκο για την πρόκληση υπαρκτής απογοήτευσης για τους ποιοτικούς-απαιτητικούς επισκέπτες.

Συνεπώς η πρόκληση είναι καταφανέστατη εάν η χώρα μας μπορεί να προσελκύσει ακόμη περισσότερους επισκέπτες υψηλής προστιθέμενης αξίας; Δηλαδή, άτομα που ξοδεύουν, αντιλαμβάνονται, σέβονται και κυρίως ψυχαγωγούνται με όρους ανθρωπιστικής υπόστασης.

Σ’ όλη αυτή τη διάταξη του προβληματισμού μπορούμε να προσθέσουμε και την Τουρκία ως μια πλέον σοβαρή ανταγωνιστική τουριστική χώρα που έχει περάσει την Ισπανία σε οργανωμένα ταξίδια με μια ηγετική παρουσία λόγω ασθενούς λίρας, ενισχυμένων αεροπορικών μεταφορών, πλούσιας διαφήμισης αλλά και τη χρήση της Κωνσταντινούπολης ως κεντρικό κόμβο τουριστικών ταξιδιών για όλο κόσμο για τον αραβικό τόξο.

Έτσι, ο τουριστική ανάπτυξη δεν είναι ζήτημα μοναδικής προσέγγισης, αλλά αμφίδρομης και αρμονικής σχέσης υποδομές-αύξηση κλινών-άνθρωπος.

Όποιος ξεχωρίζει αυτή τη συνάρτηση σε πρωτάγματα και επικεφαλίδες κάνει λάθος!

Η κατακλείδα του παρόντος άρθρου βρίσκει γόνιμο πεδίο στην αναβολή επένδυσης της ΙΝΤΕΡΠΛΑΖΑ Α.Ε. εκατομμυρίων ευρώ στην περιοχή προφήτη Ηλία της Ρόδου στα Κοσκινού, λόγω έλλειψης παροχής αναγκαίας ποσότητας νερού υδροδότησης. Αφορά ανέγερση σύνθετου 5* ξενοδοχείου σε έκταση πλέον των 200 στρεμμάτων, 394 δωματίων -1050 κλινών, 158 κατοικιών με συνεδριακό κέντρο και κέντρο αναζωογόνησης.

Ο σημερινός αφορισμός ενάντια στη μεγέθυνση δυναμικότητας των ξενοδοχείων δεν είναι ο ενδεδειγμένος τουριστικός τρόπος πορείας για τα νησιά μας, μα ούτε και η άναρχη αύξηση των κλινών και Air_bnb χωρίς τις ανάλογες υποδομές.

Αυτά συντρέχουν ως συνεργαζόμενα κάτω από τη μελέτη και ρύθμιση από τον «άγιο» ρυθμιστή που είναι ο άνθρωπος μέσα από την ευφυΐα και την ικανότητά του.

Όπως φερόμαστε στη γη, δείχνει και το επίπεδο του πολιτισμού μας.

Η σύνδεση της περιβαλλοντικής και κοινωνικής δικαιοσύνης καταγράφει την αλληλεγγύη στον άνθρωπο και αποτρέπει την οικολογική αμαρτία θέτοντας την απειλή για το περιβάλλον υπό αναθεώρηση στα πλαίσια της μετάνοιας για αυτό που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε καθαρά ως ατομικό παράπτωμα ή κοινωνική παρέμβαση σε μια άλλη ευρύτερη κοινωνική περιβαλλοντική κατάχρηση μπορεί να θεωρηθεί ως προσβολή δημιουργίας του Θεού.[1]

Άρα, μια περιβαλλοντική ή και «δομηστική» κατάκτηση έχει και ηθικές επιλογές. Γιατί η γη και η δημιουργία μαζί έχουν την μαγεία του μυστηρίου με προεκτάσεις σεβασμού στο ίδιο τον Θεό.

Οπότε, δεν είναι σωστή «η κοκορομαχία», κλίνες ή υποδομές, είναι και τα δύο μαζί!

[1] Βλ. σχετ. π. Χρυσαυγής, Ι. (2023). Η δημιουργία ως μυστήριο. Αθήνα: Αρμός, σ.307.