Παυλίνα Βουλγαράκη: Λένε πως τα θαύματα γίνονται χαράματα…

Rodiaki NewsRoom

Συνέντευξη στη Ρένα Παπακωνσταντίνου
Εκπαιδευτικό Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιουλίου και ήταν το πρώτο παιδί ενός αγαπημένου νέου ζευγαριού. Δύο ανθρώπων που αγαπούσαν πολύ τα κοινά και την πολυκοσμία. Το μικρό τους όμως πλάσμα αγαπούσε τη γαλήνη και τη μοναχικότητα. Μεγαλώνοντας παρέμεινε πιστή σε ό,τι την κρατούσε «ζωντανή» απλά κι αληθινά. Το όνομα αυτής, Παυλίνα, κι η μορφή της προδίδει την καταγωγή από το νησί του Μινωικού πολιτισμού και των μεγάλων ανακαλύψεων.

Η πρώτη μεταξύ τεσσάρων αδελφών, υπήρξε πάντα σκεφτική κι ασυγκράτητα απόμακρη από κάθε τι που παρέπεμπε σε κοινότυπα και κατεστημένα.
Βλέμμα λαμπερό και φρύδια τοξωτά, λες και προμήνυαν πως τα μονοπάτια που θα βαδίσει θα είναι δύσβατα και κακοτράχαλα, γιατί η ίδια θα έψαχνε με πάθος το ξέφωτο που θα ανάσαινε αβίαστα κι απελευθερωτικά.
Αν και γύρω της όλα σχετίζονταν με την πολιτική, εκείνη απείχε πεισματικά και το μόνο που την έκανε να νιώθει πολιτικά ορθή ήταν τα στιχάκια που σκάρωνε κι οι μουσικές που τα έντυνε, έτσι για να ξεγελά τα σκοτάδια της.
«Και θα ’μαι εδώ, εδώ, εδώ να κάνω ψέματα πως ζω…»
Καθόλου τυχαίο που μας συστήθηκε με το Εδώ και το πρώτο της άλμπουμ τιτλοφορούνταν ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΙ, αφού σαν γυναίκα πάλευε να βγει από τους δικούς της λαβύρινθους.
«Μας τρώει κάτι μέσα μας και χάνουμε τη μπέσα μας. Κι αυτοί που δεν αντέξαμε και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου…»

Κάθε τραγούδι της έχει μια γεύση γλυκόπικρη, κρύβει απογοήτευση, απόγνωση για κάτι που χάνεται και πονά, γδέρνει την ψυχή…
Την ρωτώ αν έχει πολλές κοινωνικές σχέσεις και μου απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι δεν της αρέσει η πολλή φασαρία, δεν έχει πολλούς φίλους κι είναι σπιτόγατος.
Διάβασα σε μια συνέντευξή της ότι όταν χαζολογούσε στα social, ένιωθε ανίκανη βλέποντας όλους να είναι τόσο χαρούμενοι, τόσο ωραίοι κι επιτυχημένοι κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Πώς είναι εφικτό κάποιος να είναι κάθε μέρα τόσο «χαρούμενος»;
Το ψυχανέμισμα αυτής της πλευράς του εαυτού της ήταν ο λόγος που με έκανε να της ζητήσω να μιλήσουμε και να γράψω για εκείνη.
Ανήκει σε μια γενιά όπου «είναι απρόβλεπτη η ομορφιά» και «πόθου ανήμερα» όλα είναι εφήμερα κι η εικόνα κυρίαρχος των πάντων.
Κι όμως εκείνη παραμένει αυθεντικά όμορφη.
Της λέω ότι μου θυμίζει γυναίκα Μινωίτισσα και μου αποκαλύπτει ότι της το έλεγαν από μικρή ηλικία και δεν μπορεί να πιστέψει ότι ίσως μοιάζει στην Κάρμη, την αγαπημένη του Δία – «είναι καιρός που δεν το λέει σε κανέναν».

Αναφέρομαι σε ένα βιντεάκι που είδα πρόσφατα στον προσωπικό της λογαριασμό και με έκανε πολύ να γελάσω, αφού μιλούσε με υπονοούμενα για το ζώδιο του Σκορπιού, στο οποίο ανήκω κι εγώ.
Χαίρεται που το ακούει και μου επιβεβαιώνει ότι ο αγαπημένος της είναι Σκορπιός…
Με αφορμή αυτόν, συζητάμε για τη νέα συνθήκη στη ζωή της και στεκόμαστε στο γεγονός ότι δεν ανήκει στον καλλιτεχνικό κόσμο και απέχει πλήρως από κάθε τι που έχει σχέση με τη δημοσιότητα, σε σημείο που η Παυλίνα δήλωσε ότι κατάλαβε ότι ασχολείται με το τραγούδι σοβαρά όταν έκανε μια επιτυχία:
«Θα τον αλλάξω αυτό τον κόσμο εγώ για σένα…»
«Εκεί που οι άλλοι βάζαν φρένα, εσύ ζωγράφιζες στην πλάτη φτερά» – είναι σαν να λέει στον ωραίο Κρητικό της, που ήρθε για να αλλάξει τη ζωή της συλλήβδην, αφού «με την αγάπη του χτίζει τον άλλο κόσμο που ελπίζει».
Είναι πολύ όμορφο να ακούς ένα νέο κορίτσι να μιλά τόσο τρυφερά για το άλλο της μισό, όταν χρόνια πριν τραγουδούσε με τρόπο μοναδικό δίπλα στην τόσο σημαντική Δήμητρα Γαλάνη:
«Άτιμε ήλιε ανάτειλε…»
«Ξέρω πως πόνεσες τόσες φορές, καρδιά μου…»

Η ζωή της άλλαξε όταν πλέον πήρε στην αγκαλιά της μια μικροσκοπική ύπαρξη που ήρθε για να κάνει τις νότες στα τραγούδια της πιο μελωδικές και τους στίχους της πιο αισιόδοξους, με μια μεγάλη αίσθηση χαράς.
«Μετά από δεκαπέντε χρόνια, Ρένα», μου λέει, «γράφω πιο χαρούμενα τραγούδια»…
Η αιτία; Αυτό το πλασματάκι που, τι κι αν είναι τόσο δα μικρό, άλλαξε όλα τα προγράμματα και κυρίως φώτισε κάθε σκοτάδι!
«Λένε πως τα θαύματα γίνονται χαράματα.»

Ακολουθεί η συνέντευξη:

Πες μου για το νέο σου άλμπουμ, Παυλίνα.
Το νέο μου άλμπουμ λέγεται ΛΥΚΟΙ κι είναι βασισμένο στο βιβλίο της Πίνκολα Εστές, όπου οι λύκαινες συμβολίζουν τη γυναικεία φύση, την αυτογνωσία και την ελευθερία. Συνδέεται η ατίθαση φύση των λύκων με την αυθεντική γυναικεία δύναμη και ενθαρρύνει τις γυναίκες να ανακαλύψουν την εσωτερική τους άγρια φύση και να βρουν τον δρόμο τους μακριά από όσα τις αποδυναμώνουν.

Συνδέεσαι με κάποιο τρόπο με τα νοήματα της Εστές, που όπως γνωρίζουμε είναι ψυχαναλύτρια;
Ο καινούργιος μου δίσκος είναι η προσωπική μου πορεία κι έχει να κάνει με όλα όσα πέρασα για να φτάσω ως εδώ.
Θυμάμαι πως κάπου διάβασα παλιότερα πόσο εύστοχα μίλησε για μια κακοποιητική σχέση που είχε και ανέφερε ότι ήταν δύσκολο να αντιληφθεί ότι αυτό που ζούσε δεν ήταν σχέση ενδιαφέροντος αλλά καταδίωξης και συντριβής της προσωπικότητας και της ελευθερίας της.
«Ήθελες να με θάψεις και φύτρωσα από το χώμα…»
«Στα ’δωσα όλα κι ήθελες και τη ζωή μου…»

Πες μου λίγο από τι εμπνέεσαι για όλα αυτά που τελευταία ανεβάζεις κι είναι τραγούδια δικά σου, τόσο φρέσκα και διασκεδαστικά, που ξεσηκώνουν καθέναν που τα ακούει…
Γράφω συνέχεια, κάθε μέρα, κι ο χρόνος μου πλέον με τη μικρούλα είναι περιορισμένος, οπότε αποφάσισα να μην περιμένω τις δισκογραφικές αν τους αρέσουν ή όχι, και καλώ τον μουσικό, τα παίζουμε επί τόπου και τα ανεβάζω…

Μου αρέσει τόσο πολύ, Παυλίνα μου, που βγαίνεις όπως είσαι, ξυπόλητη, άβαφη, χωρίς καμιά προετοιμασία…
Αααααχ, ναι, ναι, έχεις δίκιο… τώρα το βλέπω ότι σε όλα είμαι ξυπόλητη, ούτε που το είχα καταλάβει.
«Ό,τι βρέξει ας κατεβάσει»… ακούω μόλις…
«Έτρεχα από παιδί με τους λύκους κι είχα κλειδί στις καρδιάς μου τους χτύπους…»
Είναι τόσο αέρινα βελούδινη η φωνή της, που με ταξιδεύει το μοναχικό αυτό βράδυ της Παρασκευής, καθώς γράφω και σκέφτομαι πως κι εγώ «κοιμίζω στο στήθος σαν φυλαχτό τη βαθιά θάλασσά μου» κι ένα δάκρυ κυλά αυθόρμητα και αναπολώ τη θάλασσα στο νησί, που οι κάτοικοί του τώρα διαβάζουν αυτές τις γραμμές… στον τόπο όπου κι εγώ έζησα τα δικά μου σκοτάδια και μέσα από τις λέξεις και τα γραπτά συναντήθηκα με τη λύκαινα της Εστές.
«Ξέρω πως πόνεσες χίλιες φορές, ξέρω ακόμα κι αυτά που δε λες… καρδιά μου».

Σκέφτομαι ότι η Παυλίνα αγγίζει πολύ ευαίσθητες χορδές, διόλου τυχαία αφού έχει σπουδάσει Ψυχολογία, ολοκλήρωσε το πρώτο της μεταπτυχιακό στη Συμβουλευτική Ψυχολογία και τώρα θα ξεκινήσει και το δεύτερό της στην Κλινική Ψυχολογία στο ΑΠΘ, αφού στόχος της είναι —όπως μου λέει— να ασχοληθεί με τη μουσικοθεραπεία για παθολογικές καταστάσεις, αφού «είμαστε θαύματα φτιαγμένα από τραύματα».

Θέλω να σταθούμε, Παυλίνα, στο γεγονός ότι δουλεύεις από πολύ μικρή, παρ’ όλο που θα μπορούσες να μην το είχες κάνει τόσο εντατικά, αν σκεφτεί κανείς την κοινωνική σου τάξη… καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Ρένα, οι γονείς μου δεν θα το επέτρεπαν ποτέ αυτό, η γραμμή που έχουν χαράξει και για τα τέσσερα παιδιά είναι δουλειά και μόνο δουλειά, κι εγώ βιοπορίζομαι πολλά χρόνια.

Πώς νιώθεις με όλες αυτές τις ανατροπές στη ζωή σου τον τελευταίο χρόνο;
Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη, έχω πολλή αγάπη μέσα μου, συγκίνηση, έμπνευση, κούραση…
Επαναπροσδιορισμός στη θέση των πραγμάτων όσον αφορά την οικογένεια, τις σχέσεις, τη φιλία… όλα…
Είμαι πολύ χαρούμενη και γράφω χαρούμενα.

Πες μου για αγαπημένες σου συνήθειες…
Αγαπώ πολύ το διάβασμα, ό,τι έχει να κάνει με ψυχολογία το διαβάζω αδιάκοπα, ειδικά υπαρξιακή ψυχολογία. Μελετώ συστηματικά τον Έριχ Φρομ…
Διαβάζω ποίηση, δημοτικά τραγούδια και λατρεύω τον κινηματογράφο.

Είδα πόσο όμορφα τραγούδησες τελείως αυθόρμητα έξω από το εκκλησάκι στην Τήνο, όπου παντρεύτηκε η κόρη του αγαπημένου Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, «Μενεξέδες και ζουμπούλια»…
Πάντα, Παυλίνα, τόσο ξεχωριστή στην ομοιομορφία της μάζας…
Ναι, ήταν τελείως ξαφνικό, ήθελα να κάνω κάτι ώστε να συνδεθούν οι καλεσμένοι με το γεγονός που όλοι ήμασταν εκεί, γιατί ο αέρας ήταν τόσο δυνατός…
Τόσο δυνατή είναι και η αγάπη μου για τον Λαυρέντη… μου λείπει, τον ακούω κάθε μέρα, είναι ο πιο καλόψυχος κι αυθεντικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ.

Και ποιον άλλο καλλιτέχνη έχεις σε ξεχωριστή θέση εντός σου;
Τη Δήμητρα Γαλάνη, η οποία είναι για μένα μια πολύ σημαντική ύπαρξη και μια συναρπαστική συνεργασία.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για φέτος;
Θα συμμετάσχω στο ΠΑΛΛΑΣ στο «Μαζί ή κανείς» του Γιώργου Περρή, ο οποίος είναι φίλος. Επίσης, έχω σκοπό να ξεκινήσω podcasts σε πιο επαγγελματική μορφή, σκηνοθετημένα, με διάφορους καλεσμένους που θαυμάζω και ποικίλη θεματολογία.
Και… αυτές τις μέρες ανέκυψε και μια καινούργια πρόταση, που όμως δεν είναι ανακοινώσιμη ακόμα.

Παυλίνα, τι άλλο θα ήθελες να προσθέσεις με μια φράση;
Με ενδιαφέρει πολύ η ουσία των πραγμάτων.

Παυλίνα μου, ανυπομονώ να δω το νέο σου βιντεάκι και φυσικά να ακούσω τα νέα σου στιχάκια… και να προσέχεις τον Σκορπιό, είμαστε τα καλύτερα παιδιά.
Ακούγονται γέλια… και κοιτώ τις σημειώσεις μου!

Νομίζω ότι πραγματικά κάθε λέξη σε αυτό το κείμενο έχει πάρει τη σωστή θέση, ώστε να συνθέσει την προσωπικότητα αυτού του τόσο γοητευτικού πλάσματος που, άλλοτε σαν νεράιδα κι άλλοτε σαν λύκαινα, τριγυρνά στα στενά των Εξαρχείων και καταπιάνεται με θύελλες, και για να ξαποστάσει δημιουργεί λαβύρινθους που καταλήγουν στο Λυκόφως των Θεών, με μαέστρο τον Βάγκνερ.
Είναι απολαυστικό κάθε λεπτό της επεισοδιακής συνομιλίας μας, που γέμισε χρώματα και μουσικές, όνειρα και γέλια, στόχους ζωής.
Μόνο ακούγοντας τα τραγούδια της Παυλίνας μπορεί κανείς να αντιληφθεί τη δαντελένια της ψυχή, που κρύβει μέσα της θάλασσες μακρινές…

«Άστρο της αβύσσου, μου ’βαλες φωτιά
Έμοιαζε αστείο μα εμείς οι δυο
Λέγαμε αντίο πριν να πούμε γεια…»

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου Παυλίνα Βουλγαράκη που με έκανε να απαλύνω τα δικά μου σκοτάδια με τα τραγούδια της.