Γιάννης Παρασκευάς: Το ΠΑΣΟΚ και τα ΤΕΣΣΕΡΑ Α

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Παρασκευάς Γιάννης

Έρχεται και ξανάρχεται η κουβέντα: «Γιατί είναι κολλημένη η δημοσκοπική βελόνα;», «Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι;», «Γιατί δεν κερδίζει τίποτα από την καθίζηση της ΝΔ και του Μητσοτάκη;», «Γιατί το ΠΑΣΟΚ φαίνεται αδύναμο να αντιμετωπίσει την πιο διεφθαρμένη Κυβέρνηση;», «Γιατί ο Λαός είναι διστακτικός και γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανταποκριθεί και να πείσει;» και «Γιατί ο Λαός επιλέγει το ΧΑΟΣ σαν επιλογή και όχι το ΠΑΣΟΚ;».

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα που βασανίζουν την Ελληνική κοινωνία, ένας είναι ο χώρος από τον οποίο μπορεί να εξαχθούν απαντήσεις, το πολιτικό-κοινωνικό περιβάλλον και δύο οι πρωταγωνιστές, η κοινωνία και το ΠΑΣΟΚ.

Η κοινωνία ζητά απαντήσεις και διεξόδους από την καταπίεση, την μιζέρια, το απέλπιδο αύριο, την απελευθέρωσή της από την πιο διεφθαρμένη, μιζαδόρικη, μαφιόζικη Κυβέρνηση και από την άλλη το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί χωρίς να μπορεί να ανταποκριθεί και να πείσει ότι «αυτό είναι η λύση, ότι αυτό είναι ο απελευθερωτής».

Σε αυτό το δίπολο αναζήτησης, διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχουν κοινά σημεία επαφής. Η κοινωνία επιμένει στις αναζητήσεις της και το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να ανταποκριθεί και να πείσει.

Αναδύεται το ερώτημα: «Τις πταίει;»
Πταίει η κοινωνία ή πταίει το ΠΑΣΟΚ;

Αυτό το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ορθή απάντηση, είναι ότι δεν φταίει η κοινωνία. Στην ιστορική πολιτική διαδρομή της δικής μας, της Ελληνικής κοινωνίας, δεν είναι λίγες οι φορές που η κοινωνία αποφάσισε την ΑΛΛΑΓΗ και την αποτίναξη του ζυγού αυταρχικών καθεστώτων.

Υπήρχαν πάντα δύο προϋποθέσεις: η διατύπωση πολιτικής-κυβερνητικής πρότασης του κοινωνικά ζητούμενου και ο φορέας υλοποίησης της πρότασης.

Η αποστασιοποίηση της κοινωνίας από το ΠΑΣΟΚ και τις προτάσεις του, αν αυτές ταυτίζονται με το κοινωνικά ζητούμενο, δημιουργεί μείζον ζήτημα ερμηνείας της κοινωνικής συμπεριφοράς: είναι ηλίθια η κοινωνία και δεν κατανοεί ποιο είναι το συμφέρον της ή το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει διαζύγιο από τα κοινωνικά δρώμενα;

Το πρώτο, ότι η κοινωνία είναι ένας εσμός ηλίθιων, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, γιατί η αποδοχή του, οδηγεί στην αποδοχή ότι οι πολιτικοί φορείς στο σύνολό τους είναι πιο ηλίθιοι, γιατί ασχολούνται με ηλίθιους, εκτός από εκείνους, τους ιδιοτελώς ασχολούμενους.

Δεν κατατάσσω τους ανθρώπους που έχουν την ευθύνη του ΠΑΣΟΚ στους ιδιοτελώς ασχολούμενους. Σε αυτόν τον πολιτικό φορέα είναι ίσως οι περισσότεροι από οποιονδήποτε άλλο φορέα οι άνθρωποι, που πράγματι πιστεύουν και θέλουν να προσφέρουν μια εναλλακτική πρόταση στην κοινωνία.

Υπάρχει ένα μεγάλο και αναπάντητο ΓΙΑΤΙ: γιατί οδηγούν το καράβι του ΠΑΣΟΚ στα βράχια; Γιατί θαλασσοπνίγονται και γιατί η κοινωνία τους γυρνά την πλάτη;

Στα δυσκολότερα ερωτήματα, οι απαντήσεις είναι απλές. Δεν φταίει μόνο το μιντιακό κατεστημένο του κ. Μητσοτάκη, δεν φταίνε μόνο οι ολιγάρχες, δεν φταίει η δήθεν ιδιοτέλεια των πολιτών, δεν φταίνε τα επιδόματα και οι κάρτες. Όλα αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες.

Όταν το χωράφι δεν αποδίδει, δεν φταίει μόνο το χωράφι, φταίει και ο γεωργός, φταίει ο σπόρος, φταίει η καλλιέργεια, φταίει η άφαντη προσδοκία οφέλους και ελπίδας για καλύτερη σοδιά.

Το ΠΑΣΟΚ σήμερα είναι εγκλωβισμένο σε μια λανθασμένη ανάγνωση της πολιτικής του ιστορίας. Κατατάσσει τον εαυτό του στα λεγόμενα συστημικά κόμματα. Όχι λίγες φορές επαίρονται οι άνθρωποι του ότι είναι στυλοβάτες αυτής της απάνθρωπης κυριαρχίας του χρήματος, της διεθνούς και ντόπιας χρηματοπιστωτικής κλεπτοκρατίας, εγγυητές της τραπεζικής εκμετάλλευσης, με μόνιμο το μοτίβο ότι «εμείς βάλαμε πλάτη για να σωθεί ο τόπος από την χρεοκοπία».

Ξέχασαν ότι το ΠΑΣΟΚ στην συνείδηση του Λαού είναι ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΩΝ και ανατροπών.

Ποιος άραγε έσωσε ποιον; Οι μόνες που σώθηκαν ήταν οι τράπεζες και όχι οι πολίτες. Το μόνο που βιώνουν οι πολίτες είναι η φτώχεια τους, σε αντίθεση με τα υπερκέρδη των τραπεζών και την απώλεια των περιουσιών τους.

Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ οφείλει να αλλάξει ρότα. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, αυτοί στραβά αρμενίζουν.

Δεν μπορούν να ανταποκριθούν και να πείσουν, όταν οι θέσεις και οι απόψεις που εκφράζουν, κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με αυτές του κ. Μητσοτάκη. Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι έχουν διατυπωθεί και μελετηθεί διάφορες προτάσεις για όλα σχεδόν τα προβλήματα, δεν έχουν απήχηση, γιατί δεν έχουν γωνίες και γιατί δεν δίνουν καθαρές απαντήσεις. Είναι συστημικές και δυσκολοχώνευτες.

Οι ποσοτικές διαφοροποιήσεις από τις πολιτικές Μητσοτάκη, δεν αποτελούν πρόταση αλλαγής, πρόταση απαλλαγής. Στην εποχή των μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, την εποχή της δημιουργίας του νέου πολυπολιτικού συστήματος, δεν μπορείς να στέκεσαι σαν καλό παιδί στην σωστή πλευρά της ιστορίας, κόντρα στην μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Το πολιτικό-κυβερνητικό αφήγημα, είναι ΑΧΡΩΜΟ-ΑΝΕΥΡΟ-ΑΨΥΧΟ-ΑΓΕΥΣΤΟ.
Υ.Γ. Καλή χρονιά εύχομαι σε όλους, μικρούς, μεγάλους, άνδρες, γυναίκες, παιδιά.