Ρόδος – Παναγιώτης Φονιαδάκης: «Απόψε δεν κάναμε απλώς μια μεταφορά, κάναμε μια επιθυμία πραγματικότητα»

Rodiaki NewsRoom

Για τους περισσότερους ανθρώπους, το να αποφασίσουν να πάνε σε μια συναυλία είναι μια απλή υπόθεση. Ένα εισιτήριο, μια διαδρομή μέχρι το γήπεδο, λίγες ώρες μουσικής και επιστροφή στο σπίτι. Για έναν άνθρωπο όμως με σοβαρό κινητικό πρόβλημα, καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο, ακόμη και αυτή η αυτονόητη για πολλούς έξοδος μπορεί να μετατραπεί σε ολόκληρη επιχείρηση.
Αυτό ακριβώς ανέδειξε με την ανάρτησή του ο πρόεδρος του Συλλόγου ΑμεΑ της περιοχής Ρόδου, Παναγιώτης Φονιαδάκης, περιγράφοντας όσα συνέβησαν το βράδυ της Τετάρτης 9 Σεπτεμβρίου, όταν ο Χρήστος κατάφερε να πραγματοποιήσει μια πολύ απλή, αλλά για τον ίδιο βαθιά σημαντική επιθυμία: να βγει από το σπίτι του και να παρακολουθήσει τη συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα στο γήπεδο του Διαγόρα.
Ο Χρήστος αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα κινητικότητας και χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο. Η επιθυμία του να βρεθεί στη συναυλία δεν μπορούσε να γίνει πραγματικότητα χωρίς βοήθεια. Χρειαζόταν ειδικό όχημα, ανθρώπους που θα τον βοηθούσαν να μετακινηθεί και μια ολόκληρη διαδικασία που οι περισσότεροι δεν χρειάζεται ποτέ να σκεφτούν.
Όταν απευθύνθηκε στον Σύλλογο, η απάντηση ήταν άμεση.
«Όταν μας το ζήτησε, δεν το σκεφτήκαμε δεύτερη φορά. “Είμαστε εδώ”», έγραψε ο Παναγιώτης Φουνιαδάκης.
Με το ειδικά διαμορφωμένο όχημα μεταφοράς ΑμεΑ του Συλλόγου και με τη βοήθεια των ανθρώπων του, ο Χρήστος κατάφερε να αφήσει για λίγες ώρες πίσω τους περιορισμούς της καθημερινότητάς του. Βγήκε από το σπίτι του, έφτασε στο γήπεδο του Διαγόρα και έζησε από κοντά μια βραδιά που επιθυμούσε.
«Τον βοηθήσαμε να βγει από το σπίτι του. Να πάει εκεί που ήθελε. Να ζήσει τη βραδιά του. Να αισθανθεί ελεύθερος. Και η χαρά του ήταν για εμάς η μεγαλύτερη ανταμοιβή», σημείωσε ο πρόεδρος του Συλλόγου.
Πίσω όμως από τη χαρά αυτής της βραδιάς υπάρχει και μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Για αρκετούς ανθρώπους με αναπηρία στη Ρόδο, η πρόσβαση στην κοινωνική ζωή, στις πολιτιστικές εκδηλώσεις, ακόμη και σε μια απλή έξοδο, εξακολουθεί να εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα ειδικών μέσων μεταφοράς, από τη βοήθεια τρίτων και συχνά από την προσωπική προσπάθεια ανθρώπων και συλλόγων που λειτουργούν με περιορισμένες δυνατότητες.
Η ιστορία του Χρήστου δεν είναι μόνο μια όμορφη στιγμή αλληλεγγύης. Είναι ταυτόχρονα και μια υπενθύμιση για όσα εξακολουθούν να λείπουν. Γιατί η δυνατότητα ενός ανθρώπου να βγει από το σπίτι του, να πάει σε μια συναυλία, σε μια εκδήλωση ή οπουδήποτε αλλού επιθυμεί, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια ούτε ως μια σπάνια εξαίρεση που γίνεται πραγματικότητα χάρη στην προσπάθεια κάποιων ανθρώπων.
Η πρόσβαση, η μετακίνηση και η συμμετοχή στην κοινωνική ζωή είναι δικαίωμα.
Αυτό είναι και το μήνυμα που αφήνει πίσω της η ανάρτηση του Παναγιώτη Φονιαδάκη. Ο Σύλλογος, όπως αναφέρει, θα συνεχίσει να κάνει ό,τι μπορεί, όμως οι ανάγκες είναι περισσότερες και οι δυνατότητες περιορισμένες.
«Εμείς θα συνεχίσουμε. Με ό,τι έχουμε. Με όσες δυνάμεις διαθέτουμε. Αλλά χρειαζόμαστε κάτι ακόμα…», γράφει χαρακτηριστικά.
Μια φράση που μοιάζει περισσότερο με κάλεσμα προς την τοπική κοινωνία, τους φορείς και όσους μπορούν να στηρίξουν ουσιαστικά μια προσπάθεια που καθημερινά καλείται να καλύψει κενά και ανάγκες ανθρώπων με αναπηρία.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου ευχαρίστησε τον Χρήστο για τη χαρά που, όπως ανέφερε, χάρισε και στους ίδιους μέσα από αυτή τη βραδιά, ενώ απηύθυνε ιδιαίτερες ευχαριστίες και στον Σάββα για τη συμβολή του.
Για τον Χρήστο, πάντως, εκείνο το βράδυ δεν ήταν απλώς μια συναυλία.
Ήταν μερικές ώρες ελευθερίας.