Όταν διστάζεις  να φύγεις...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη


Τι είναι αυτό άραγε που μας κρατάει πίσω και διστάζουμε να σπάσουμε τα «δεσμά» μας; Τι μας πείθει να παραβλέψουμε τα σημάδια της δυστυχίας μας; Ως πότε θα ανεχόμαστε, θα δικαιολογούμε, θα αντέχουμε καταστάσεις νοσηρές;

Γιατί μας είναι δύσκολο να φύγουμε από ό,τι μας ταλαιπωρεί;

Ο ψυχισμός μας «βαραίνει» συνεχώς και εμείς εθελοτυφλούμε.. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε ανθρώπους, σχέσεις, καταστάσεις, αλλά απογοητευόμαστε όταν τελικά διαπιστώνουμε ότι παρά τα όσα κάνουμε τα πράγματα παραμένουν τα ίδια.

Η απάντηση είναι απλή. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς τους άλλους. Χωρίς τη θέληση του ίδιου του ανθρώπου, κανείς δεν αλλάζει. Είμαστε παρατηρητές των άλλων.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να γίνουμε ο καθρέφτης τους.
Η αντανάκλαση της συμπεριφοράς και των αντιδράσεών τους. Κάποιοι είναι σε θέση να ακούσουν και να συνειδητοποιήσουν. Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να ακούσουν εύκολα αλήθειες που πληγώνουν. Προτιμούν να παραμείνουν στη δική τους ερμηνεία της πραγματικότητας.

Το οξύμωρο της εποχής μας είναι ότι ενώ βλέπουμε τα σημάδια της δυστυχίας μας, ενώ αναγνωρίζουμε τις πηγές τους άγχους και της απογοήτευσής μας, για κάποιο λόγο μένουμε σιωπηλοί, άπραγοι, σχεδόν συνένοχοι αυτής της δυστυχίας που όλο και βαθαίνει. Δεν χαμογελάμε πια, δεν ονειρευόμαστε, δεν απολαμβάνουμε, δυσκολευόμαστε να βρούμε στιγμές ηρεμίας…

Πείθουμε τον εαυτό μας να συμβιβαστεί, να περιμένει λίγο ακόμα, να το σκεφτεί άλλη μια φορά, να κάνει λίγη παραπάνω υπομονή μήπως και τα πράγματα βελτιωθούν… Ποιον προσπαθούμε, όμως, να κοροϊδέψουμε; Πώς μπορούν  να αλλάξουν τα πράγματα από μόνα τους; Η ανατροπή χρειάζεται αποφασιστικότητα, αγώνα, αυτοπεποίθηση, πίστη.

Κάποιες φορές, μπορεί να σκέφτεται κάποιος ότι είναι πιο εύκολο να αφήσεις τα γεγονότα να σε οδηγήσουν, να σε πάνε όπου θέλουν αυτά.

Είναι λιγότερο κοπιαστικό, λιγότερο επίπονο. Δεν αναλαμβάνεις το ρίσκο και την ευθήνη εσύ ο ίδιος, αλλά η μοίρα. Δεν μπαίνεις σε διλήμματα, δεν πιέζεσαι να επιλέξεις. Και ο χρόνος κυλάει και νομίζεις πως ζεις. Μέσα σου, όμως, εξακολουθείς να γνωρίζεις ότι σου αξίζει κάτι καλύτερο, ότι απέχεις κατά πολύ από όλα όσα προσδοκούσες…

Πολλοί λένε ότι το να φύγεις από κάτι δύσκολο είναι η εύκολη λύση, είναι δειλία. Ότι πρέπει να μάθεις να μάχεσαι πρώτα. Τι γίνεται όταν δεν θέλεις άλλο να αγωνιστείς; Όταν έχεις εξαντλήσει τα αποθέματά σου; Όταν η μόνη ανακούφιση είναι το να φύγεις από ό,τι σε εγκλωβίζει, από ό,τι δεν σε αφήνει να πετάξεις; Από ό,τι πλέον νιώθεις ότι σου κάνει περισσότερο κακό από ό,τι καλό;

Σχεδόν όλα στη ζωή μας είναι ζήτημα αποφάσεων και επιλογών. Οι άνθρωποι στη ζωή σου, η δουλειά σου, το μέρος που ζεις, η ρουτίνα σου, οι σκέψεις σου. Όλα συνθέτουν την ποιότητα της καθημερινότητάς σου.

Έχεις την ευθύνη για αυτό. Έρχονται στιγμές που καλείσαι να διαλέξεις: να μείνω ή να φύγω; Βεβαιώσου ότι αν είναι να μείνεις, να ξέρεις και τους λόγους για τους οποίους το κάνεις. Να μην είναι από φόβο, από ανασφάλειες, από συνήθεια ή από τύψεις μήπως στεναχωρήσεις ή πληγώσεις τον άλλο. Κι αν είναι να φύγεις, ύψωσε το κεφάλι και πες με αξιοπρέπεια και εντιμότητα ότι δεν μπορείς άλλο, ότι έχεις ξεπεράσει ήδη τα όριά σου. Υπερασπίσου τον εαυτό σου και όλα όσα αξίζεις. Δεν το βάζεις στα πόδια, δεν εγκαταλείπεις. Απλά, δεν είσαι άλλο για εδώ.

Οι κύκλοι κλείνουν και η ζωή προχωράει. Κι αν όλοι και όλα σου λένε ότι είσαι παράλογος, ανώριμος, δειλός, απάντησε πως θέλει τόλμη να ζήσει κανείς τη ζωή του με γνόμωνα την προοπτική της ευτυχίας. Πως δειλό είναι να εθελοτυφλείς και να μην παραδέχεσαι τη στασιμότητα και τον εγκλωβισμό σου. Κι αν κανείς δεν σε καταλαβαίνει, δεν πειράζει… Αρκεί που κατάφερες και βγήκες από τη δική σου «φυλακή»!