Οριοθετώντας χωρίς ενοχές...

Πολλές φορές νιώθουμε ότι δεν λέμε πραγματικά αυτά που θα θέλαμε, ότι δεν κάνουμε αυτά που τόσο έχουμε ανάγκη, ότι δεν ζούμε τη ζωή που θα μας ταίριαζε περισσότερο. Ακροβατούμε ανάμεσα στα δικά μας κριτήρια και εκείνα των άλλων που δεν θέλουμε να πληγώσουμε ή να προσβάλλουμε. Τα όρια γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα. Σαν να χάνουμε σιγά σιγά την ταυτότητά μας για να συμπορευτούμε με το μέσο όρο. Εκεί που βρίσκεται η «κοινή λογική». Εκεί που δεν εκτίθεσαι τόσο πολύ. 

Υπάρχουν στιγμές που δεν θέλεις να μπεις στη διαδικασία να εξηγείς το «αυτονόητο» για σένα. Προτιμάς να μην απαντάς, να φεύγεις, να μη δίνεις σημασία. Ό,τι και να κάνεις, όμως, στο τέλος αισθάνεσαι να καταπιέζεσαι, να περιορίζεσαι, να μην είσαι ο εαυτός σου. Από τη μια δεν θέλεις συγκρούσεις και από την άλλη λυπάσαι που δεν επαναστατείς, που δεν λες τα πράγματα με το όνομά τους! Πόσα σκαμπανεβάσματα, πόσες διακυμάνσεις για να μην παραδεχτείς το προφανές, για να μην κατονομάσεις αυτό που σε ενοχλεί, που σε «τρώει»…

Κι όλα αυτά γιατί δεν μπορείς να βάλεις τα όριά σου σε πράγματα και πρόσωπα που σε αλλοτριώνουν. Φοβάσαι να υπερασπιστείς την ένστασή σου, τη διαφοροποίησή σου. Σκέφτεσαι ίσως πιο συχνά το τι θα πουν ή το τι θα κάνουν οι άλλοι, παρά τον εαυτό σου. Και κάπως έτσι απομακρύνεσαι από αυτό που είσαι πραγματικά και γίνεσαι κάποιος άλλος. Κάποιος που παλεύει να αναπνεύσει ανάμεσα σε όλα αυτά που τον περιτριγυρίζουν, κάποιος που δυσκολεύεται να επιβιώσει μπροστά σε μια καθημερινότητα που ελάχιστα τον αντιπροσωπεύει.

Τα όρια δεν απομακρύνουν τους ανθρώπους, όπως νομίζουν ίσως κάποιοι. Αντίθετα τους κάνουν πιο ξεκάθαρους, πιο έντιμους, πιο αυθεντικούς. Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από φόβους και ανασφάλειες, ούτε να υπομένουμε κάτι που δεν μας ευχαριστεί. Τα όρια τίθενται με βάση τις πεποιθήσεις, τις αξίες, τις ανάγκες, τις προτεραιότητές μας. Είναι μέρος της ταυτότητάς μας και της αυτογνωσίας μας. Δεν μας αρέσει να καταπατούνται, να αγνοούνται ή να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Αν, ωστόσο, δεν τα επικοινωνήσουμε στους άλλους με σαφήνεια, τότε φέρουμε και εμείς την ευθύνη για την παραβίασή τους. Η σιωπή, η υπερβολική ανοχή και η συνεχής δικαιολόγηση των άλλων συνήθως μας καταλήγουν στη θέση του θύματος.

Οριοθετώντας το τι μας είναι ανεκτό και τι όχι μας βοηθάει εξαρχής να χτίσουμε υγιείς βάσεις για τις σχέσεις μας. Δηλώνουμε από την αρχή το πλαίσιο που μας εκφράζει και μας αντιπροσωπεύει, χωρίς περιστροφές, χωρίς ασάφειες. Έτσι, μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς παρανοήσεις, παρεξηγήσεις ή λάθος προσδοκίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε άκαμπτοι ή απόλυτοι. Φυσικά και μπορούν να τροποποιηθούν τα όριά μας. Όχι, όμως, γιατί κάποιος το απαιτεί ή το προστάζει, αλλά γιατί μας διευρύνει ή μας εμπνέει προς μια αλλαγή.

Σαφώς και είναι πιο έντιμο να λες τα «όχι» που θέλεις να πεις τη στιγμή που θα το νιώσεις, παρά να πρέπει να μετανιώνεις μετά για όλα εκείνα που δεν τόλμησες να αρνηθείς. Τα όρια είναι απαραίτητα για όλους εκείνους που σέβονται τη διαφορετικότητα και θέλουν να την υπερασπιστούν. Κανείς δεν είναι ίδιος με κανέναν. Οφείλεις να διεκδικήσεις το χώρο σου, τις επιθυμίες σου, τις αλήθειες σου. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να είσαι αρεστός, όσο ειλικρινής και άμεσος. Η οριοθέτηση μας βοηθάει να βάλουμε μια τάξη, μια σειρά σε όλα όσα μας κατακλύζουν από πολλαπλές κατευθύνσεις και με ταχύτατους ρυθμούς. Μας διευκολύνει να προσδιορίσουμε καλύτερα τι θέλουμε και τι όχι. Μας επιτρέπει να διασφαλίσουμε την αυτοπεποίθηση και τον αυτοσεβασμό μας. Μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς φόβο, ενοχές ή δισταγμούς… Οτιδήποτε άλλο δεν κρατάει ούτως ή άλλως πολύ…