Tην ερχόμενη Τετάρτη τα εγκαίνια της έκθεσης του Ίκαρου στο Καστέλλο

Η έκθεση που παρουσίασε για πρώτη φορά στο Μουσείο Μπενάκη το φθινόπωρο του 2017, τη μοναδική στο είδος της συλλογή κεραμικών του Γιάννου Θ. Ιωαννίδη και την επισταμένη έρευνά του για το εργοστάσιο κεραμικών της Ρόδου ICARO-ΙΚΑΡΟΣ μεταφέρεται στη Ρόδο, στο γενέθλιο τόπο της ιστορικής βιομηχανίας. 

Ως χώρος φιλοξενίας της έκθεσης επιλέχθηκε το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου ― ένα από τα εμβληματικότερα μνημεία του νησιού ― και ειδικότερα η επιβλητική αίθουσα της βορειοδυτικής πτέρυγας του ορόφου του παλατιού, που θα ανοίξει μόνο για το σκοπό αυτό.
Η οργάνωση της έκθεσης φέρει τη  σφραγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού – Εφορεία Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου, της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου, του Δήμου Ρόδου – Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης και του Μουσείου Μπενάκη.

Τα εγκαίνια θα γίνουν την Τετάρτη 27 του μήνα στις 8 το βράδυ και μάλιστα θα παρευρεθούν εκτός άλλων η επιμελήτρια του μουσείου Μπενάκη Ξένια Πολίτου και η επιμελήτρια του τμήματος ισλαμικής τέχνης του μουσείου Μίνα Μωραΐτου.
Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, έχει γίνει εκπληκτική δουλειά, τους τελευταίους μήνες, στους χώρους όπου θα φιλοξενηθεί η συλλογή, στους οποίους τοποθετήθηκαν οι ειδικές προθήκες που θα συμπεριλάβουν όλα τα εκθέματα από το μουσείο Μπενάκη καθώς και τα 48 αντικείμενα από τη συλλογή του δήμου Ρόδου.
Όλα είναι σχεδόν έτοιμα, κάθε κομμάτι έχει πάρει τη θέση του, όμως μέχρι και την τελευταία στιγμή θα υπάρχει επίβλεψη για τυχόν λεπτομέρειες.  

Η ιστορική πορεία της ICARO-ΙΚΑΡΟΣ
Η εταιρεία ICARO ιδρύθηκε από τους Ιταλούς την 19η Δεκεμβρίου 1928, στο πλαίσιο ενός φιλόδοξου σχεδίου για την εκβιομηχάνιση και την ανάπτυξη της Δωδεκανήσου. Σκοπός της ήταν η κατασκευή καλλιτεχνικών κεραμικών, και πιο συγκεκριμένα αντιγράφων των περιζήτητων κεραμικών Ιζνίκ, τα οποία υπήρχαν σε μεγάλες ποσότητες στα αρχοντικά της Λίνδου, σε βαθμό που μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα θεωρούνταν προϊόντα της ροδιακής κεραμικής τέχνης. Η παραγωγή κεραμικών της εταιρίας ICARO ακμάζει τη δεκαετία 1930-1940 και κατορθώνει να επιβιώσει την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα και την αποχώρηση των Ιταλών, η εταιρία πωλείται στον ρόδιο επιχειρηματία Κωνσταντίνο Δ. Χατζηκωσταντή. Ο νέος ιδιοκτήτης εκμεταλλεύεται την αύξηση του τουρισμού και την ανάπτυξη του νησιού δημιουργώντας, υπό την επωνυμία ΙΚΑΡΟΣ, το δεύτερο μεγαλύτερο εργοστάσιο κεραμικών στην Ελλάδα μετά τον ΚΕΡΑΜΕΙΚΟ στην Αθήνα. Στα 40 χρόνια της ελληνικής περιόδου που λειτούργησε το εργοστάσιο (1948-1988) περίπου 400-500 Ρόδιοι, κυρίως νέα παιδιά, θα δουλέψουν στο σχέδιο, στο χρώμα, ή σε κάποια άλλη φάση της παραγωγικής διαδικασίας. Η παραγωγή καλλιτεχνικών κεραμικών γίνεται από τις βασικές δραστηριότητες στο νησί. Ο ΙΚΑΡΟΣ γίνεται σημείο αναφοράς στη συνείδηση των κατοίκων της Δωδεκανήσου, ενώ το εργοστάσιο θα λειτουργήσει μέχρι το τέλος της ζωής του Χατζηκωσταντή  το 1987, οπότε και η εταιρία θα διακόψει οριστικά τη λειτουργία της (1988).
Η βιομηχανία καλλιτεχνικών κεραμικών ΙΚΑΡΟΣ αποτέλεσε έναν σημαντικό πυλώνα για την οικονομία της Ρόδου, τόσο κατά την περίοδο της Ιταλοκρατίας, όσο και μετά την ενσωμάτωση του νησιού με την Ελλάδα. Παρέμεινε σε συνεχή λειτουργία για σχεδόν 60 έτη, παράγοντας μια τεράστια ποικιλία κεραμικών προϊόντων, όπως διακοσμητικά πιάτα, βάζα, κανάτια, σερβίτσια, αγαλματίδια, γυναικείες φιγούρες με παραδοσιακές φορεσιές, ζωόμορφα μπιμπελό κ.ά. Συνδέθηκε στενά με την τοπική κοινωνία, μέσω της απορρόφησης σημαντικού εργατικού δυναμικού, αλλά και μέσω της παραγωγής προϊόντων, τα οποία αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα.

Η έκθεση «ICARO – ΙΚΑΡΟΣ» περιλαμβάνει κεραμικά και αδημοσίευτο αρχειακό υλικό που διατρέχουν όλη την περίοδο λειτουργίας του εργοστασίου. Αποτελεί την πρώτη ουσιαστική προσπάθεια να αναδειχθεί η συνολική ιστορία του ΙΚΑΡΟΥ, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το νησί της Ρόδου.

Στην παρουσίασή της στη Ρόδο η έκθεση εμπλουτίζεται με κεραμικά από τη συλλογή του Μουσείου Μπενάκη, της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου και ιδιωτικές συλλογές. Ιδιαίτερης σημασίας είναι και η παρουσίαση από το Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης του Δήμου Ρόδου της περίφημης «συλλογής Παναγιώτη Ιωαννίδη», μία από τις τρεις διάσημες συλλογές κεραμικών ιζνίκ της Ρόδου, η οποία αγοράστηκε το 1973 από το Δήμο Ροδίων.
Σημειώνεται ότι η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2018.

Τι θα δούμε στη Ρόδο που δεν είδαμε στο Μουσείο Μπενάκη
Η έκθεση στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου λόγω του χώρου θα είναι εκτενέστερη από αυτή του Μουσείου Μπενάκη. 
Αρχικά θα υπάρχει ειδική αναφορά στα χρηστικά κεραμικά της Ρόδου, με αντικείμενα όπως πιθάρια, βυτίνες, στάμνες, λαήνια, αρμεούς και φυσικά κομμάτια από το “τακίμι” του γάμου.
Ο Λινδιακός Πιατελότοιχος θα είναι ιδιαίτερα πλούσιος με κεραμικά ιζνίκ από τη συλλογή του Μουσείου Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης, του Μουσείου Μπενάκη της οδού Κουμπάρη, καθώς και της κοσμητικής συλλογής Ρόδου.

Όσον αφορά στα κεραμικά του ΙΚΑΡΟΥ, η παρουσίαση θα είναι εμπλουτισμένη με αντικείμενα τόσο από την προσωπική συλλογή του Γιάννου Ιωαννίδη, όσο και από σπάνια κομμάτια συλλογής φίλων του ΙΚΑΡΟΥ. Έτσι για παράδειγμα, θα παρουσιαστούν αντικείμενα της Ιταλικής περιόδου τα οποία κατασκευάστηκαν ως ειδικές παραγγελίες για το FERT, το Ξενοδοχείο των Ρόδων, ή Ιταλούς αξιωματούχους. Ανάμεσα σε αυτά, βάζα και πιάτα διαστάσεων από 50έως 70εκ. 
Επίσης μία σειρά από πλακάκια με Αγίους από το Μοναστήρι της Αποκάλυψης στην Πάτμο, ενυπόγραφα αντικείμενα της ιταλικής περιόδου του Νικόλα Γιασιράνη, τουΑρχαγγελίτη αγγειοπλάστη του ιταλικού ICARO, καθώς και ειδικά αντικείμενα του Σπ. Οικονομίδη και Δ. Δάβη, Διευθυντών του εργοστασίου της περιόδου 1948-1950 και 1951-53 αντίστοιχα.

Σημειώνεται ότι τα 48 Λινδιακά πιάτα μέρος της “Συλλογής Π. Ιωαννίδη”, τα οποία παρουσιάζει ο Δήμος Ρόδου – Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης, θα εκτεθούν σε ένα ξεχωριστό πιατελότοιχο. Η εξαιρετική συλλογή Π. Ιωαννίδη, αποτελούσε μία από τις τρείς διάσημες συλλογές κεραμικών της Ρόδου. Αγοράστηκε το 1973 επί Δημαρχίας Γ. Βρούχου και η τελευταία φορά που μέρος αυτής παρουσιάστηκε ήταν στη Διάσκεψη Κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ρόδο το 1988, όπου είχε εκτεθεί στην προμαχώνα Καρρέττο.