Σκοτωμένες γάτες καθημερινά  βρίσκονται στους δρόμους του νησιού

Τη δυσαρέσκεια και την διαμαρτυρία τους για τις σκοτωμένες γάτες στους δρόμους του νησιού εκφράζουν με επιστολή τους, τρεις συμπατριώτισσές μας.

Αναφέρουν συγκεκριμένα τα εξής:


«Δεν μπορούμε παρά να γράψουμε τις παρακάτω γραμμές με αγανάκτηση και θλίψη, βλέποντας κάθε μέρα στους δρόμους τις χαλκομανίες από γάτες που πατήθηκαν από αυτοκίνητα.

Ας αναφερθούμε, για παράδειγμα, στους δρόμους της Ιαλυσού, της Ιξιάς και στην περιοχή που βρίσκεται το στάδιο του Διαγόρα, ιδιαίτερα στους δρόμους Δημοκρατίας, Βύρωνος και Πελοποννήσου.  Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο σε όλη την οδό Σωτήρος καθώς και στην κάθετό της, την οδό Πυρράς. Σε κάθε κάδο βλέπει κανείς γάτες και τα μικρά τους μέσα, έξω και γύρω από αυτόν να ψάχνουν τροφή. Τα μικρά γατάκια, μόλις μεγαλώσουν λίγο, βγαίνουν στον δρόμο αγνοώντας φυσικά τον κίνδυνο. Το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο, δεν έχουν καμιά ελπίδα να επιβιώσουν. Κοντά στη διασταύρωση του Σωτήρα, ζουν (όσο ζήσουν ακόμα) γατάκια από δυο διαφορετικές γέννες. Τις δυο τελευταίες εβδομάδες, σχεδόν κάθε μέρα στην άσφαλτο κείτεται και από ένα σκοτωμένο, μέχρι να πεθάνουν όλα στο δρόμο. Οι οδηγοί των αυτοκινήτων δεν μειώνουν ταχύτητα, δεν φρενάρουν, επιδεικνύουν αδιαφορία και έλλειψη προσοχής.  Αδιαφορία επιδεικνύουν και οι κάτοικοι της περιοχής, αλλά και οι κρατικές δομές. Οι λίγοι συμπολίτες μας που ασχολούνται με τα αδέσποτα  με πολύ κόπο και δικά τους έξοδα (συχνά μάλιστα από το υστέρημά τους) δίνουν άνιση μάχη, καθώς το πρόβλημα διογκώνεται συνεχώς.


Το θέαμα που αντικρίζουμε κάθε μέρα στους δρόμους, Έλληνες και ξένοι, είναι τουλάχιστον λυπηρό. Δείχνει τον ανύπαρκτο βαθμό της ενσυναίσθησής μας ως άνθρωποι, την ανύπαρκτη παιδεία μας ως πολίτες, τις ανύπαρκτες υπηρεσίες του κράτους και των δομών του.


Λύσεις υπάρχουν πολλές, αρκεί να θελήσουμε να τις δούμε και κυρίως να δράσουμε συλλογικά αλλά και ατομικά με αίσθημα ευθύνης και συνύπαρξης. Λέξεις και έννοιες που σήμερα επαναλαμβάνονται κατά κόρον και κοινότυπα, αλλά που πρέπει, επιτέλους, να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικές είναι».