O μεγάλος Δάσκαλος και Υμνωδός του Υψίστου,  Μανώλης Θεουλάκης,  έφυγε για τη χώρα των δικαίων

Του
Θεόδωρου Παπανδρέου
Επιτ. Σχολικού Συμβούλου

 

Έφυγε από κοντά μας ο Άρχοντας Μελωδός της Μητροπόλεώς μας, το γλυκύτατο αηδόνι των αναλογίων, ο πανέξυπνος δάσκαλος της μουσικής και της παιδείας. Ο πρόσχαρος άνθρωπος, ο σπορέας της χαράς, της αγάπης και της καλοσύνης!

Βιάστηκε όμως πάρα πολύ να ανοίξει τα φτερά του για τον Παράδεισο, ίσως να τον χρειάζονται επειγόντως  κι εκεί ψηλά, περισσότερο από εμάς για να διευθύνει τη χορωδία των μακαριστών ιεροψαλτών του ουράνιου στερεώματος.

Βαρύ και θλιβερό  καθήκον με υποχρεώνει αυτή τη στιγμή να αποχαιρετήσω έναν σπουδαίο άνδρα, ένα υπερχρήσιμο στολίδι της εκκλησιαστικής υμνωδίας του νησιού μας, ένα λεβέντη πολυπράγμονα δάσκαλο!!

Με ποια λόγια, με ποιες φράσεις μπορεί κάποιος να κατευοδώσει  έναν γίγαντα της ορθοπραξίας και αποτελεσματικότητας; Ποιος μπορεί να πει το αντίο σ’ ένα επιστήθιο φίλο,  σ’ ένα συσπουδαστή,  και σ’ ένα ειλικρινή και τίμιο συνεργάτη;
Με ποια λόγια και με ποιους γραμματικούς κανόνες μπορείς να πλέξεις και να στολίσεις το χαρακτήρα και τη λεβεντιά ενός τέλειου ανθρώπου, ενός μαχητή της τελειότητας, ενός ασυμβίβαστου με τις διεκδικήσεις του δικαίου, του ανθρωπισμού και του αντικειμενικού συμφέροντος;

Γι’ αυτό πιστεύω  πως ο χρόνος θα σταθεί αδύναμος να βεβαιώσει την απουσία του, αλλά  εξίσου συμπεραίνω ότι και οι επόμενοι χρόνοι θα σταθούν ανίκανοι να σβήσουν την παρουσία, μιας τέτοιας κοινωνικής, καλλιτεχνικής, πολιτιστικής και λαοπλαστικής  προσωπικότητας!
Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά, όσοι είχαν την ευκαιρία να συνεργαστούν μαζί του, αυτοί μόνο μπορούν να ομολογήσουν πως ο Μανώλης Θεουλάκης ήταν αναμφισβήτητα φορέας της ανθρωπιάς και της καλοσύνης, ενάρετος υπηρέτης της φιλίας, υπερασπιστής των αδυνάτων και αριστοκράτης των ειλικρινών διαπροσωπικών  σχέσεων.

Ανεδείχθη τις τελευταίες του στιγμές ως νέος Ιώβ υπομονής, αντοχής και μαχητικότητας, χωρίς ούτε στιγμή να παραδώσει τα όπλα  της αισιοδοξίας, αλλά δυστυχώς έπεσε απρόοπτα θύμα της επάρατης νόσου, η οποία του έπαιξε το ύπουλο παιγνίδι του θανάτου και τον ξεγέλασε, όταν την πίστεψε  πως  έγιναν  φίλοι!!
Υπήρξε αυτοκράτορας της πραότητας, των ήπιων τόνων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και όταν ακόμη η ζυγαριά της δικαιοσύνης γυρνούσε προς το μέρος του!

Ο Μανώλης ήταν ασκητικός στη ζωή του, απλός, ταπεινός, χωρίς επιδείξεις κι εγωισμούς, δεν εκμεταλλεύτηκε  θέσεις, αξιώματα, μακριά πάντα από αυτοπροβολές, ματαιοδοξίες και δολιοφθορές!
Άνθρωπος γεμάτος ζωή, όνειρα, προσδοκίες και προγραμματισμούς για ένα καλύτερο  αύριο της οικογένειάς του, της παιδείας, της εκκλησίας και της κοινωνίας γενικότερα!

Δυστυχώς τον πρόδωσε ξαφνικά και απροειδοποίητα η επάρατη νόσος, παρά τη σθεναρή αντίσταση της θέλησής του για ζωή και δημιουργία! Έτσι έφυγε ο Μανώλης μας για το μοναδικό ταξίδι προς τον Παράδεισο εκεί που ήχος καθαρός εορταζόντων, παρέα με τους άλλους υμνωδούς στην επίλεκτη ομάδα των δικαίων!
Σίγουρα εκεί στα προπύλαια του παραδείσου  όπου  έφτασε, θα προγραμματίζει την ουράνια χορωδία που θα διευθύνει και θα υμνεί παντοτινά  τον δικαιόκριτο Κύριο!

Αγαπητέ μου φίλε και συνάδελφε!
Σε αποχαιρετώ εξ ονόματος των συναδέλφων μας και σου ομολογώ ειλικρινέστατα πως η φιλία μας, η συνεργασία μας σαν σπουδαστές στην Ακαδημία και το Ωδείο, σαν συνάδελφοι δάσκαλοι και σαν ιεροψάλτες είναι και θα είναι για μένα οι ωραιότερες  νότες αγάπης, ευτυχίας και ανάμνησης!!!!
Καλό σου ταξίδι Άρχοντα μελωδέ, φίλε και αδελφέ μου!!