Νικήτας Φρουζάκης. Ένας υπέροχος άνθρωπος

Τον ελεύθερο χρόνο μου τον περνώ συνήθως στο καφενείο. Είναι το καφενείο θα έλεγα ένα δεύτερο σχολείο χωρίς την κηδεμονία των δασκάλων.

Είναι το σχολείο των απλών ανθρώπων με τις διαφορετικές απόψεις γύρω από τα κοινά, την πολιτική και το ποδόσφαιρο βεβαίως.

Κύρια ενασχόληση είναι το τάβλι, η πιλότα και η μπιρίμπα.
Στο καφενείο συχνάζει και το στολίζει με την παρουσία του όποτε έρχεται στη Ρόδο, ο κύριος Νικήτας.
Ηλικίας 85 ετών έχει τέτοια ζωντάνια και σπιρτάδα που δύσκολα θα βρεις σε ένα 20χρονο νέο.
Πανέξυπνος, εργασιομανής συγγραφέας κα ποιητής, πνεύμα ακατάβλητο αλλά πάνω απ’ όλα ευγενής και γεμάτος καλοσύνη.

Αισθάνεσαι ανέκφραστη θαλπωρή, όταν σαν αληθινός χείμαρρος σου διηγείται ιστορίες και περιπέτειες της ζωής του την περίοδο της κατοχής.
Δεν του λείπει το χιούμορ. «Εγώ δεν φοβήθηκα τους Γερμανούς», λέει στον “αντίπαλό” του στο τάβλι, «σιγά μη φοβηθώ εσένα» και τότε όλοι γελάμε.

Πριν από λίγους μήνες, έχασε το εγγονάκι του, το Νικητάκη του. Πληγώθηκε, πόνεσε, αλλά δεν πτοήθηκε.

Το αντιμετωπίζει πράος, με γαλήνη και σοφία, ακαταμάχητος αγωνιστής της ζωής.
Είναι τύχη αγαθή να τον έχεις φίλο.
Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος.

Α. Ω.