Ημερίδες για όλα εκτός  του σοβαρού προβλήματος της υπογεννητικότητας,  του δημογραφικού

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Εκτιμώ βαθύτατα όλες τις προσπαθειες φορέων και υπηρεσιών στην οργάνωση διαφόρων ημερίδων γενικού ή ειδικού ενδιαφέροντος, ακόμη και τις εκδηλώσεις πολιτιστικών φορέων, συλλόγων και σωματείων ή και δημοτικών διαμερισμάτων και κοινοτήτων σε θέματα παράδοσης, ηθών και εθίμων, ή αγροτικών προϊόντων ως και διαφόρων φιλοζωϊκών σωματείων και περιβαλλοντικών συλλόγων και δράσεων.

Μου κάνει όμως ιδιαίτερη εντύπωση, κατάπληξη θα έλεγα, το γεγονός ότι για το μεγαλύτερο και σοβαρότερο πρόβλημα της χώρας που θα έχει δυσάρεστες επιπτώσεις στο παρόν και το μέλλον μας και που αφορά την υπογεννητικότητα, δηλαδή το δημογραφικό της χώρας και που αντί ο πληθυσμός να αυξάνεται μειώνεται, δηλαδή αντί να μεγαλώνει η χώρα “μικραίνει”, κανείς μα κανείς δε φαίνεται να ανησυχεί σοβαρά, εξάλλου το κενό συμπληρώνουν οι πρόσφυγες!

Είναι για μένα προφάσεις εν αμαρτίαις για όσους ισχυρίζονται ότι είναι δύσκολο να μεγαλώσουν σήμερα πολλά παιδιά, σκεπτόμενοι κυρίως την δική τους καλοπέραση, όταν για παράδειγμα στη διάρκεια του μεσοπολέμου και σε πολύ δύσκολες εποχές στα χωριά μας, είχαμε πολλές πολύτεκνες οικογένειες, οι οποίες μεγάλωναν όμορφα και ωραία με τις όποιες δυσκολίες και μάλιστα χωρίς επιδόματα, ενθυμούμαι, όμως ότι ένας μικρός αριθμός παιδιών πολυτέκνων νομίζω το 10% εισήγετο καθ’ υπέρβασιν προνομιακά στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου.

Υιός πολύτεκνης οικογένειας-5 παιδιά-μπορώ να πω ότι είναι πιο εύκολο να μεγαλώσεις πέντε παιδιά παρά δύο για παράδειγμα, αν ακολουθήσεις μια τακτική προσήλωσης στον θεσμό της οικογένειας και αφοσιωθείς κάποια χρόνια σε αυτήν, το αξίζει, αφού το ένα παιδί βοηθά, μεγαλώνει το άλλο, η οικογένεια έχει ένα πιο μεγάλο δέσιμο, ενώ στα δύο παιδιά αυτό που μπορεί να συμβεί είναι να ερίζουν ποιός θα κληρονομήσει τα περρισσότερα (εξ ιδίαν κρίνω τα αλλότρια).

Κανείς μέχρι σήμερα δεν μας είπε για παράδειγμα τον αριθμό των εκτρώσεων, αμβλώσεων στην Ελλάδα, όπως μας λένε ότι οι γεννήσεις είναι λιγότερες από τους θανάτους, ότι ο μισός σχεδόν πληθυσμός είναι γερασμένος και άλλα δυσάρεστα, κανένα σοβαρό και υπεύθυνο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας δεν βρίσκεται σε εξέλιξη, πολιτεία και εκκλησία αδιαφορούν, ενώ οι κοινωνιολόγοι ασχολούνται με άλλα όχι τόσο σημαντικά. Ας αναλάβει πρωτοβουλίες η τοπική αυτοδιοίκηση με τις τοπικές εκκλησίες. Ποτέ δεν είναι αργά.