Όταν μία κίνηση γίνεται ολυμπιακή ανάταση... (το παράδειγμα του Λεονάρντο Κούτρη για τη χαρά του μικρού Βασίλη)

Γράφει o Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας-διεθνολόγος

Μία φωτογραφία χίλιες λέξεις.
Είναι η στιγμή που ο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού σηκώνει σαν άλλος ολυμπιονίκης Διαγόρας το μικρό Βασίλη στην αγκαλιά του, μετά το φινάλε του αγώνα με τον Ατρόμητο Περιστερίου.


Αυτό ο μεγαλόψυχος ποδοσφαιριστής λέγεται Λεονάρντο Κούτρης και κατάγεται από τη Ρόδο.
Σε ένα ξέσπασμα ψυχικού σθένους και ανωτερότητας προσέφερε χαρά σ΄ ένα παιδί που παλεύει με την επάρατο νόσο, χαρίζοντας του λίγες στιγμές ανάτασης και απογείωσης.
Η μητέρα του παιδιού συγκινημένη αναφέρει τη απόλαυση των στιγμών από τον μικρό και τη λατρεία που επιδεικνύει ο μικρός για το είδωλο του, τον Λεονάρντο.

Αλλά και ο πατέρας του ποδοσφαιριστή καταγράφει την υπερηφάνεια του, γιατί εκτός από καλός παίκτης είναι και ένα παρά πολύ καλό παιδί και του εύχεται ο Θεός να τον έχει πάντα καλά.
Επιτέλους λίγες εικόνες ανθρωπιάς από ένα άθλημα, το βασιλιά των αθλημάτων, που εκπέμπουν ανθρωπιά και αγάπη. Την εποχή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και της καταισχύνης, λίγες συμπεριφορές μπορούν να καταγραφούν στο άλμπουμ της ευαισθησίας.

Ένα ποδόσφαιρο, με συγκροτημένες ομάδες χούλιγκαν, με ραντεβού εξωγηπεδικά για να μοιράσουν με μαχαίρια τις  διαφορές τους οι οπαδοί, με κουκούλες και ρόπαλα να συγκρούονται δήθεν για την ιδέα της Ομάδας, τους προάγοντες να σκυλοβρίζονται στα κανάλια, την πολιτεία πολλές φορές αμήχανη να βλέπει στις σύγχρονες προκλήσεις που οδηγούν ακόμη και σε θύματα.      

Όλοι μας κλωτσήσαμε μια μπάλα, όλοι μας πήραμε δώρο μια μπάλα, όλοι μας τρέξαμε για να βάλουμε γκολ, όλοι μας σχεδόν, είμαστε φίλαθλοι και προτιμούμε μια ομάδα από τα παιδικά μας χρόνια, όλοι μας παρακολουθήσαμε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα στην τηλεόραση, όλοι μας χαρήκαμε όταν η Εθνική μας κατέκτησε το πανευρωπαϊκό κύπελλο το 2004, για να μπορούμε τώρα να αντιλαμβανόμαστε τη βρομιά του ποδοσφαίρου, αλλά και την λάμψη της προβολής του από ποδοσφαιριστές μεγέθους.   

Θυμάμαι παλιότερα, τον ποδοσφαιριστή  Σαμαρά , στα γήπεδα της Αγγλίας να χαρίζει ένα χάδι σ’ ένα παιδί με  καρκίνο.
Θυμάμαι ποδοσφαιρικές ομάδες να επισκέπτονται το ογκολογικό νοσοκομείο για παιδιά  «ΕΛΠΙΔΑ», για να μοιράζουν λίγα δώρα στα παιδιά που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες χαρίζοντας στιγμές  ευφορίας στους μικρούς ασθενείς.

Σίγουρα, κατασκευάζουμε είδωλα σε αντιστάθμισμα της πνευματικής ανομβρίας, σίγουρα εκχωρούμε θέσεις σε άτομα που προβάλλονται ως σωτήρες των δρώμενων, σίγουρα νοιώθουμε ανασφαλείς μέσα από τον στρόβιλο των fake news.
Ένα είναι όμως το σίγουρο, ότι προσωπικότητες σαν τον Λεονάρντο Κούρτη, έστω και περιορισμένες μπορούν να αποτελέσουν φάρους κοινωνικής οδήγησης και διάττοντες αστέρες.  

Είναι η εποχή της «ομίχλης» και των «απρόσωπων» κοινωνικών δικτύων, είναι η εποχή της ξύλινης γλώσσας και του στρουθοκαμηλισμού, είναι η εποχή της απαξίας και της αναξιοκρατίας, είναι η εποχή της μάζας και της οπαδοποίησης, είναι η εποχή της υπερ-παγκοσμιοποίησης και της απομυθοποίησης των πάντων.

Γι΄ αυτό προσωπικότητες σαν τον Λεονάρντο Κούτρη, μπορούν να σηματοδοτήσουν μια άλλη διάσταση, μια ΣΤΡΟΦΗ  για μια ανθρώπινη ανάπτυξη/σύμπτυξη, δημιουργίας ενός νέου πολιτισμού, που θα μπορέσει να μεταρρυθμίσει τη ζωή στο σύγχρονο διάβα της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού.