Πώς ένα υπόγειο ευωδιάζει από αισθητική και αρώματα...

Γράφει o 
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας-διεθνολόγος

Περπατώντας την οδό Αγίας Αναστασίας στην πόλη της Ρόδου διαισθάνομαι μια μυρωδιά από λουλούδια να ευωδιάζουν από μια υπόγεια αυλή. Σε βάθος τριών μέτρων, χωρίς να φαίνεται ανοιχτά από το δρόμο, ένας μικρός ανθόκηπος καλλώπιζε την υπόγεια κατοικία.  

Εξεπλάγην θετικά πώς ένας χώρος υπογείου μπορεί να αλλάξει μορφή και να αντικατασταθεί από χρώματα και αρώματα. 
Γιατί η ίδια η πόλη ευωδιάζει την Άνοιξη, η ίδια πόλη γίνεται έργο τέχνης από πινελιές, γιατί η ίδια η Ρόδος παραδίδει μαθήματα αισθητικής.    

Η πόλη της Ρόδου έχει μια μοναδική ταυτότητα, έχει ξεχωριστή διεύθυνση, έχει μεγάλη δυναμική. Όλοι γνωρίζουμε ότι αποτελεί ένα πολυπολιτιστικό τόπο με μείγματα διαφορετικής αρχιτεκτονικής και πολεοδομικής έκφανσης. Όλοι επιθυμούμε να δούμε την πόλη μας να πρωταγωνιστεί σε ένα δύσκολο  σημερινό ευρωπαϊκό τοπίο. 

Για αυτό πρέπει να φαντασθούμε, να ονειρευτούμε, να  ταξιδέψουμε στον χρόνο για μπορούμε να συλλάβουμε την εικόνα της Ρόδου, που θέλουμε και επιθυμούμε να αφήσουμε στα παιδιά μας. 

Γιατί όπως λέει και ο μεγάλος Ιταλός  αρχιτέκτονας Ρέντσο Πιάνο «Η πόλη εξ ορισμού είναι ένας τόπος ανεκτικότητας και παντρεύεται την αρχιτεκτονική του μεγάλου χώρου. Ο τόπος είναι πορτρέτο της κοινότητας και αν ένας τόπος είναι ανυπόφορος, η κοινότητα γίνεται κι αυτή ανυπόφορη».

Κρίνοντας αρχιτεκτονικά, εκτός των άλλων η  καλαισθησία των νεόδμητων οικοδομών – γειτονιών  και η αναστήλωση των παλαιών κτηρίων με την αναζωογόνηση των γειτονιών (μαράσια)  πρέπει να αποτελέσουν την  πυξίδα  σχεδιασμού και οραματισμού για μια πόλη που σέβεται τον χαρακτήρα της.

Η συνοικία μέσα στα όργανα της πόλης πρέπει να έχει «φωνή» καθορισμού δράσης που την αφορά, στο πλαίσιο του δημοκρατικού προγραμματισμού της πορείας του δήμου που ανήκει.                                             

Τα στοιχεία δόμησης και κάλυψης, μπορούν να αποτελούν παραμέτρους ενός καθολικού project, όμως εκείνο που απολαμβάνει το μάτι και η ψυχή του ανθρώπου είναι η όψη, η λειτουργία, η σύνδεση του οικοδομικού τετραγώνου με τον ιστό της πόλης. Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, στο δίλημμα άνθρωπος ή τσιμέντο, η απάντηση είναι: όχι στον «τσιμεντένιο άνθρωπο» – ναι στο τσιμέντο με ανθρώπινη διάσταση. Το να φτιάχνεις λαμπερά κτήρια, περίπλοκα στη  μορφή τους δεν είναι η απάντηση στο ωραίο της καθημερινότητας. 

Αυτός ο διάλογος αναπτύχτηκε διακρίνοντας τον κήπο πάνω σε τσιμεντένιο «στρώμα» (;) αλλά με την αγάπη του δημιουργού κάθε δομικό εμπόδιο ανεστάλη.  

Επιμένω να καταθέτω την άποψη ότι η αισθητική δεν είναι κατασκεύασμα, αλλά γεννιέται από την παιδεία και την κουλτούρα κάθε τόπου.  

Και η αυλή με τα λουλούδια στο υπόγειο το αποδεικνύει περίτρανα…