Αλλάζοντας μια ανικανοποίητη ρουτίνα...

Όταν το μέσα σου δεν ικανοποιείται, ψάχνεις να βρεις τι φταίει. Συνήθως, ξεκινάς να δεις τι λείπει, τι πάει λάθος. Δεν ξέρεις αν νιώθεις περισσότερο θυμό ή περισσότερη απογοήτευση ή και τα δύο, ίσως... Αυτό που ξέρεις σίγουρα πάντως είναι ότι ασφυκτιάς, πνίγεσαι, δυσανασχετείς. Και έρχεται η στιγμή που καλείσαι να παρατηρήσεις τη ζωή σου με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και ευθύτητα. Αν αφαιρέσεις τις δικαιολογίες, τις εκλογικεύσεις, τις αναβολές, τους συμβιβασμούς, τις ενοχές, τους φόβους και τα άγχη, τι να μένει άραγε; Ποιο μέρος του εαυτού σου παρέμεινε ανέγγιχτο από όλα όσα σε διαβρώνουν;

Μετά την εξαπόλυση κατηγοριών προς πάσα κατεύθυνση (την τύχη, τη μοίρα, τις συνθήκες, τους άλλους) συνειδητοποιείς ότι δεν νιώθεις απαραίτητα καλύτερα. Προς στιγμήν ανακουφίζεσαι, αλλά το παράπονο επανέρχεται. Ξανά και ξανά. Αντιλαμβάνεσαι ότι δεν φταίνε οι άλλοι για όσα εσύ ανέχεσαι, αντέχεις, υπομένεις, παραμελείς. Δεν φταίνε οι άλλοι που εσύ δεν διεκδικείς, δεν τολμάς, δεν ανατρέπεις. Πονάει η επίγνωση της συμμετοχής. Πονάει η ανάληψη της ευθύνης που σου αναλογεί. Δεν αρκεί πια να παραπονιέσαι. Δεν πείθεις πια τον εαυτό σου για το δίκιο σου...

Ο δρόμος της αφύπνισης δεν έχει επιστροφή. Ή κάνεις κάτι για αυτό που συνειδητοποιείς ότι σε ενοχλεί ή αλλιώς ευθύνεσαι εσύ πρώτα και μετά όλοι οι άλλοι. Οι αλλαγές δεν χρειάζεται να είναι μεγάλες και συγκλονιστικές. Ξεκίνα από τα μικρά πράγματα, από την καθημερινότητά σου. Ξεκίνα να δεις κατάματα όλα όσα αποφεύγεις. Ένα πρώτο βήμα θα ήταν να αρχίσεις από τη ρουτίνα σου. Πόσο σε ικανοποιεί; Πόσο σε γεμίζει; Πόσο σε αγχώνει; Πόσο σε αδειάζει; Παραδέξου τους περιορισμούς, τις αποκλίσεις, τις κακές συνήθειες, τους τοξικούς ανθρώπους.

Μια ανικανοποίητη ρουτίνα ισοδυναμεί με μια ανικανοποίητη ζωή! Δεν χρειάζεσαι πολλά, αλλά ουσιαστικά. Δεν χρειάζεται να περιβάλλεσαι από πολλούς ανθρώπους, αλλά από εκείνους που ξέρεις ότι σε εκτιμούν, σε αγαπούν, σε νοιάζονται. Δεν είναι η επιτυχία που χρειάζεσαι, όσο η ισορροπία, η αγάπη, η αίσθηση πληρότητας και «μοιράσματος». Όσους στόχους και να κατακτήσεις, τίποτα δεν συγκρίνεται με τις στιγμές που ένιωσες δίπλα σου αυθεντικό ενδιαφέρον..!

Η ρουτίνα σου είναι η αντανάκλαση των επιλογών σου, συνειδητών και μη. Αντί να συνεχίζεις να βαλτώνεις και να αφορίζεις πρόσωπα και καταστάσεις, κοίτα μέσα σου. Τι εκπτώσεις έχεις κάνει; Τι προτεραιότητες έχεις θέσει; Πώς διασφαλίζεις την ψυχική και συναισθηματική σου ισορροπία; Πού είναι οι άνθρωποι γύρω σου που θέλουν εσένα μόνο κι όχι κάτι από εσένα; Πού πήγαν τα όνειρά σου, οι επιθυμίες σου; 

Οι όποιες αλλαγές απαιτούν αποφασιστικότητα, τόλμη και δράση. Και πάντα ένα κίνητρο εσωτερικό να τα ανατροφοδοτεί. Η μόνη ήττα είναι να ξεχάσεις. Να ξεχάσεις τι είσαι, τι θες, τι δεν θες... Να επιτρέψεις τη νόθευση της επιθυμίας σου. Να εγκαταλείψεις στο όνομα της διευκόλυνσής σου. Να παραιτηθείς ή να λοξοδρομήσεις γιατί φοβάσαι..! Όσα εμπόδια και αναποδιές και να συναντήσεις, τίποτα δεν θα έπρεπε να είναι πάνω από αυτό που αναζητάς και ποθείς τόσο πολύ.

Για κάποιους ανθρώπους η ρουτίνα είναι αδιάφορη, ανάξια προσοχής. Διευκολύνει στη λήθη, στην αποσιώπηση. «Βολεύει» να χαθείς σε μια γκρίζα καθημερινότητα, γιατί δεν σκέφτεσαι, δεν αναλύεις, δεν πονάς, δεν κινδυνεύεις να πληγωθείς. Βολεύει να κρυφτείς πίσω από αρμοδιότητες και ρόλους που δεν εκθέτουν εκείνα τα βαθύτερα που τρέμεις... Βολεύει να προσποιηθείς τον ικανοποιημένο κι ας μην είσαι... Επαναπαύεσαι, γιατί προτιμάς να αποφεύγεις τα απρόοπτα, τις ανατροπές και το ρίσκο. Επαναπαύεσαι στον εαυτό που δεν θέλει να ανατρέψεις τα κεκτημένα, κι ας είναι μακριά από όλα όσα αρχικά ήθελες και αναζητούσες.

Αν, ωστόσο, θέλεις να ξαναβρείς το ζήλο και τη διάθεση για ζωή, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Είσαι εσύ και οι συνειδητές επιλογές σου που θα κάνουν τη διαφορά. Εσύ που θες να νιώσεις ζωντανός ξανά και όχι έρμαιο μιας ρουτίνας που δεν σε αντιπροσωπεύει πια...