Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα

Rodiaki NewsRoom

Άρθρο στη "Ρ" της Μαίρης Χατζηαντωνίου- προϊσταμένης κοινωνικής υπηρεσίας Νοσοκομείου Ρόδου:

Ένα εξαιρετικό κείμενο – παρέμβαση, απέστειλε στη «ΡΟΔΙΑΚΗ», η κοινωνική λειτουργός - προϊσταμένη της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Νοσοκομείου της Ρόδου κα Μαίρη Χατζηαντωνίου, με αφορμή τα όσα διαδραματίζονται το τελευταίο χρονικό διάστημα, με την υπόθεση του 8χρονου κοριτσιού το οποίο καταγγέλθηκε ότι βιάστηκε τις τελευταίες μέρες.

Επισημαίνει, συγκεκριμένα, στο άρθρο της τα εξής:
«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδί, που ήρθε στον κόσμο γιατί του υποσχέθηκαν ότι θα ζήσει χαρούμενο και με ασφάλεια. Είπαν πως οι μεγάλοι, όλοι εμείς, θα είμαστε εγγυητές για τα όνειρά του, για τα δικαιώματά του. Και μας πίστεψε!

Αλίμονο όμως, κάποια στιγμή το παιδί κακοποιήθηκε! Αυτός ο ένας που εμπιστεύτηκε του κουρέλιασε το σώμα και την ψυχή. Άραγε κανείς δεν πρόσεξε τίποτα; Κανείς δεν είδε τυχόν αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού; Κανείς δεν πρόσεξε αν ξυπνά μέσα στη νύχτα και είναι βρεγμένο, ή αν συχνά βλέπει άσχημα όνειρα;

Αν έχει τσούξιμο στη γεννητική περιοχή, να το πάει κανείς σε παιδίατρο; Αν έπαψε να παίζει ξαφνικά; Αν χρησιμοποιεί λεξιλόγιο για μέρη του σώματος που δεν αρμόζει στην ηλικία του; Αν στο παιχνίδι με κούκλες βγάζει επίθεση ή αν μιμείται ερωτική σκηνή με πρωταγωνιστές τις κούκλες του;

Δεν υπήρξε τάξη, δάσκαλος να παρατηρήσει κάτι στην τυχόν απόσυρση ενός παιδιού, στη ζωγραφιά του και να το πλησιάσει; Το νέο σχολείο που οραματίζονται κάποιοι, παρεμπιπτόντως δεν έχει χρόνο για τέτοια. Ο δάσκαλος αξιολογείται μόνο για την ύλη και τα τεστ. Άρα πάει κι από κει η πιθανότητα κάποιος να δει κάτι ανησυχητικό.

Δεν άλλαξε λοιπόν τίποτα σε αυτό το παιδί; Κανείς δεν άκουσε, δεν είδε κάτι στην οικογένεια που πιθανόν θα έθετε τα παιδιά σε κίνδυνο; Δεν υπήρχε γειτονιά; Συγγενείς, φίλοι δεν υπήρχαν που να αξίζουν την εμπιστοσύνη του παιδιού;

Αλίμονο στο παιδί, στο κάθε παιδί, όταν οι μεγάλοι φοβούνται και δεν μιλούν.

Αλίμονο για τη συμπεριφορά του «πού να μπλέξω τώρα και τι με νοιάζει εμένα! Μακριά».

Αλίμονο για τις κοινωνίες που συγκαλύπτουν με τη στάση τους και δεν γίνονται ασπίδα για κάποια ανθρωποειδή που διεγείρονται σεξουαλικά με την εικόνα ενός παιδιού. Σήμερα το πρόβλημα είναι του απέναντι, αύριο;

Αλίμονο σε όσους φοβούνται την ανάμειξη των Κοινωνικών Υπηρεσιών «μην τυχόν πάρουν κάποιο παιδί». Αλίμονο σε όσους βρίζουν και προπηλακίζουν Κοινωνικούς Λειτουργούς, που η Πολιτεία όρισε να είναι εκεί για να προστατεύσουν τα παιδιά.

Να ενισχύσουν, να εκπαιδεύσουν και να αξιολογήσουν γονείς ή παππούδες στον ρόλο τους. Μπορείτε τώρα άνετα να απολαύσετε χωρίς ενοχές οι υπόλοιποι την μη εμπλοκή σας, που έσπρωξε κάποιον να ρημάξει το σώμα και την ψυχή ενός παιδιού.

Μην τολμήσετε, αγαπητοί Ροδίτες, να εξαγοράσετε ενοχές τις γιορτές με φιλανθρωπίες και κάρτες μεγάλων οργανώσεων για κάποια παιδιά στα πέρατα του κόσμου. Εδώ είναι το στοίχημα: στο διπλανό παιδί από το δικό σας.

Στο ίσως όχι και τόσο ταλαντούχο, ή έξυπνο, όχι πάντα λευκό, στο παιδί που μεγαλώνει με τον έναν γονιό ή εκεί που δεν τα καταφέρνουν καλά στον ρόλο τους οι δύο γονείς. Στο παιδί με αναπηρία ή με άρρωστο γονιό, στο παιδί του ξένου, στο παιδί με γονιό στη φυλακή ή αλλού.

Συνήθως αυτά τα παιδιά γίνονται εύκολοι στόχοι. Γνωρίζετε ότι, στα παιδιά θύματα μέχρι τώρα 7 στις 10 περιπτώσεις ο θύτης ήταν από το περιβάλλον του παιδιού; Πιθανόν κάποια οικογένεια να είναι πιο απλή κι όχι τόσο ευάλωτη, όπως οι παραπάνω.

Όταν θα σας ζητήσει η Αστυνομία να πείτε αν είδατε ή ακούσατε κάτι, μην δειλιάσετε. Μπορεί να είναι σε κίνδυνο κι άλλα παιδιά. Καταγγείλτε στην Εισαγγελέα, στην Αστυνομία, σε κάποια Κοινωνική Υπηρεσία αυτό που έπεσε στην αντίληψή σας. Ή στο 1056στο «Χαμόγελο του παιδιού».

Κάνω έκκληση προς τους βουλευτές και τοπικούς άρχοντες. Κάντε κάτι τελευταίο στον τόπο κι ας μην επανεκλεγείτε.

Από κοινού ζητήστε να αλλάξει ο νόμος για την κακοποίηση των ανηλίκων. Να δοθεί η ανώτερη των ποινών στους θύτες, να υπάρχει ψηφιακό μητρώο παιδεραστών, να φοράνε βραχιολάκι στο πόδι αυτοί με ιστορικό παιδεραστίας και να εμποδίζονται να πλησιάσουν σε ακτίνα 20 μέτρων σχολείο, παιδική χαρά, ή κάποιο παιδί.

Φίλοι γονείς, την επόμενη φορά που δεν θα θελήσει να δώσει χεράκι ή φιλάκι ή να καθίσει πάνω στα πόδια ή κοντά σε κάποιον συγγενή ή φίλο σας, μην το πιέσετε. Όταν είστε μόνοι σας ρωτήστε το πώς αισθάνθηκε την τελευταία φορά, σεβαστείτε το και λάβετε τα μέτρα σας.

Σε σπίτι που δεν θέλει να πηγαίνει, ρωτήστε όταν είστε μόνοι σας τον λόγο. Σεβαστείτε το ακόμα κι αν δεν σας ικανοποιήσει η απάντηση. Αν φοβάται ότι θα τιμωρηθεί, δεν θα μιλήσει ποτέ. Πείτε του ότι ό,τι καλύπτουν τα εσώρουχά του είναι μόνο δικά του και δεν τα αγγίζει κανείς. Αν είναι μικρό, επιτρέπεται μόνο στη μαμά που το πλένει και στον/στην παιδίατρο που θα το πάει η μαμά του. Ζητήστε του να σας πει αμέσως αν συμβεί κάτι τέτοιο.

Εσείς, αγαπητοί γονείς, με μικρά παιδιά που θα σας ρωτήσουν για το γεγονός, φροντίστε σας παρακαλώ να μην κλονιστεί παραπάνω η εμπιστοσύνη τους για τον κόσμο. Πείτε του ότι το παιδί για το οποίο άκουσε, δεν κινδυνεύει πια κι είναι ασφαλές.

Πείτε του ότι δεν είναι όλοι οι μεγάλοι κακοί, ούτε είναι ίδιοι, ότι υπάρχουν τρόποι που μπορούμε να εμποδίσουμε να συμβεί κάτι κακό. Φροντίστε να το κοιτάτε στα μάτια, να το σφίξετε στην αγκαλιά σας και να του πείτε ότι θα είστε πάντα κοντά του στη ζωή. Και παρακαλώ να τηρήσετε τον λόγο σας, κάνοντας όσα θα θέλατε να κάνουν οι δικοί σας γονείς αν ήσασταν ξανά παιδί.

Όσο για το παιδί του παραμυθιού, ο εφιάλτης τελείωσε, όχι το παραμύθι. Είναι εκεί που όφειλε να είναι από καιρό, ασφαλής και χαρούμενη. Τυλίξτε το απόψε με την προσευχή σας κι αφήστε το να ονειρεύεται τη ζωή που στερήθηκε. Ίσως από σήμερα να του προσφέραμε έναν καλύτερο ύπνο. Εμείς οι υπόλοιποι ας κλείσουμε τις τηλεοράσεις και τα κινητά για λίγο κι ας φροντίσουμε πραγματικά όσους αγαπάμε.

Μαίρη Χατζηαντωνίου
Κοινωνική Λειτουργός
Ψυχοπαιδαγωγός, MSc».