Η ταινία «Ο άνθρωπος του Θεού» και το νόημά της...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Η ξενόγλωσση ταινία «Ο άνθρωπος του Θεού» σε σκηνοθεσία Γελένας Ποπόβιτς με κεντρικό ρόλο τον Άρη Σερβετάλη αναφέρεται στη ζωή του Αγίου Νεκταρίου από την Αλεξάνδρεια μέχρι τη δημιουργία του μοναστηριού στην Αίγινα και τον θάνατό του.

Μια ταινία-σταθμός, μια ταινία-σύμβολο, μια ευρωπαϊκή υπερπαραγωγή.

Η δοκιμασία και η αντίληψη ενός συμβόλου είναι μια διανοητική πράξη που εμπεριέχει δράση, επεξεργασία όχι κατά ανάγκη δράση.

Η «γλώσσα» που καταθέτει η σκηνοθεσία είναι εκπληκτική, σεβάσμια και πάντως όχι θρησκόληπτη. Η γνώση που αποκομίζεται είναι η ευλάβεια στην πίστη και η υπακοή στις αξίες του ανθρωπισμού.

Μέσα από τον βίο του Αγίου Νεκταρίου διαπλάθεται όλο το μεγαλείο των ανθρώπινων αδυναμιών αλλά και το παράλληλο βήμα της ανωτερότητας και της υπέρβασης.

Δύο κόσμοι συγκρουόμενοι, συγκρινόμενοι αλλά και διαφορετικοί οι οποίοι εκπέμπουν διαφορετικά μηνύματα.

Η ροή των μηνυμάτων και των σημείων μιας πράξης αποτελούν μια υλική δύναμη, αναφέρει ο UBERTO ECO στο βιβλίο «Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή», εκδόσεις: Μαλλιάρης–παιδεία.
Χωρίς περιστροφές, αυτή η υλική δύναμη αποκτάται μέσα από την περιγραφή της ζωής του Αγίου.

Η περίπλοκη εκκλησία του στέρησε τον μητροπολιτικό θώκο, τον ταπείνωσε αρκετά, όμως ο ίδιος ζητούσε την άφεση όλων προβάλλοντας τη σεμνότητά του. Ένας δρόμος ανηφορικός, βιασμένος αλλά και φωτεινός στην υπηρέτηση των ιδανικών.

Ο Άγιος δικαιωθείς πολλά χρόνια μετά τη συκοφάντησή του από τους βραχύμετρους της τότε Αλεξανδρείας της Αιγύπτου και μετά από τον θάνατό του, στέκει ψηλά στην Αίγινα να μας φωτίζει και να μας μεταλαμπαδεύει την ισχνότητα του ανθρώπινου εγωισμού και την αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο.

Σε μια αποστροφή του λόγου του εξασθενημένος πλέον από την ασθένεια και απευθυνόμενος στον Θεό «να προστατεύεις τις καλογριές του μοναστηριού αλλά και όλο το νησί». Ο αλτρουισμός σ’ όλη τη μεγαλοπρέπειά του.

Στο πρόσφατο βιβλίο μου «Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ» αναφέρομαι συμβολικά για τον «αγγελικό Άνθρωπο» ο οποίος είναι η διαδρομή του ατόμου μέσα από ένα κοινωνικό εγερτήριο που περνάει από διαφορετικές φάσεις των 16 Α, τα οποία ξεκινούν από την Αγωγή και την Αλλαγή για να καταλήξουν στον Ανθρωπισμό και την Αυτοπραγμάτωση.

Το βιβλίο γράφτηκε πριν από την προβολή της ταινίας που έρχεται και μετουσιώνει τον δικό του «Άνθρωπο» στο πρόσωπο του Αγίου Νεκταρίου.

Ίσως η σύγκριση να είναι αδόκιμη όμως βλέποντας την ταινία αμέσως εισέπραξα την τελειότητα του ατόμου μέσα από την αγγελική μορφή του Αγίου.

Τα ανθρώπινα βήματα, οι προσβολές, η απαξία, η συγχώρεση, η πίστη, η αδυναμία και η δύναμη, η εξουσία και η απλότητα, το λαμπερό ρούχο και το λιτό γίνονται θεματολογία στο ανθρώπινο υποσυνείδητο για να μπορούμε να προβληματιστούμε μέσα από τον βίο ατόμων που είναι γήινοι σαν εμάς, σαν τους δίπλα μας.

Ο άνθρωπος, όπως αναφέρει ένας φιλόσοφος, είναι η μηχανή των Αγγέλων.

Έτσι εκλαμβάνω και εγώ την πορεία του καθενός, σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις προτεραιότητες των εσωτερικών μηχανών μας. Επιλέγοντας τις ανάγκες και τις βουλήσεις μπορεί κανείς να τοποθετηθεί σχετικά στην κλίμακα της αυτοϊκανοποίησης και των διακριτών ορίων της αρέσκειας.

Έτσι ξεφεύγει από την ανταγωνιστικότητα και την ατομικότητα του ισχυρού εγώ και εντάσσεται στο σύνολο ως μέλος και όχι ως μέρος.

Αυτό παραδίδει και ο Άγιος Νεκτάριος με την παρουσία του.

Το δίδαγμα κατ’ εμέ εξέρχεται μόνο του.

Νικώντας το «εγώ», μπορείς να πιστέψεις στο «εμείς» μέσα από την υπηρέτηση των χριστιανικών αξίων της αγάπης, της συγχώρεσης και της υπακοής.

Υ.Γ. Θα μπορούσε ο εκκλησιαστικός κλήρος να έχει την ευκαιρία για την παρακολούθηση αυτής της ταινίας.