Επιβίωση μέσω επίπλαστου πλούτου

Φίλιππος Ζάχαρης

Προκαλεί απορία - και θα το πω για πολλοστή φορά – πώς και με ποιο τρόπο οι πολίτες στην Ελλάδα διαβιούν σε συνθήκες τραγικές από πλευράς τιμών καυσίμων, ενέργειας και τροφίμων μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία που έφερε τα πάνω – κάτω.

Είναι εύλογη η απορία πώς η κίνηση στους δρόμους έχει αυξηθεί κατακόρυφα, την ίδια στιγμή που κάποια νοικοκυριά δεν έχουν ούτε καν τα προς το ζην.
Είναι εξόχως εντυπωσιακή η «άνεση» με την οποία αντιμετωπίζουν πολλοί συμπολίτες μας τις εκάστοτε αυξήσεις, δείγμα ότι από κάπου υπάρχουν κρυφοί και αδήλωτοι οικονομικοί πόροι. Ή ότι «χώνονται» με τον γνωστό τρόπο σε εργασιακά πόστα που δεν τους ανήκουν.

Το μαύρο χρήμα λοιπόν και το ρουσφέτι ζουν και βασιλεύουν, ενώ οι συναλλαγές κάτω από το τραπέζι φαίνεται ότι έχουν επεκταθεί σε πολλά τμήματα του πληθυσμού. Το γνωστό μότο «μην πας με τον σταυρό στο χέρι» αποτελεί κάτι σαν πανάκεια, με τη διαφορά όμως ότι αυτός ο σταυρός στο χέρι υψώνεται κάθε φορά που τα πράγματα δυσκολεύουν. Εν ολίγοις, τη μια βάζουμε στην τσέπη χρήματα που δεν χωρούν και την άλλη ψάχνουμε τις άδειες τσέπες.
Έχει λοιπόν και ο καιρός γυρίσματα. Κάποτε, λέω, έρχεται η πραγματική κρίση όταν η διαφθορά και ο κάτω από το τραπέζι άκρατος πλουτισμός λαμβάνει τέλος.

Η επόμενη ημέρα δεν μας βρίσκει καθόλου άνετους και ασφαλείς, επειδή η κρίση χτυπά και τη δική μας πόρτα. Και τότε χάνονται οι οδοί του μαύρου χρήματος.

Με τον καιρό, θέλω να πω, επιδεινώνονται οι σχέσεις των ανθρώπων και πάνω απ’ όλα οι συναλλαγές, όλα ανατρέπονται και η ευκολία στις κάθε λογής κινήσεις είτε σταματά λόγω της έλλειψης ρευστότητας, είτε το πλαστικό χρήμα και οι δανεισμοί οδηγούν σε τεράστια αδιέξοδα.

Πρόσκαιρα λοιπόν είναι όλα αυτά που ζει μια μερίδα των συμπολιτών μας, με τον ασύδοτο πλουτισμό και τις «φιγούρες» που τον συνοδεύουν.
Και λέω «πρόσκαιρα» γιατί τα δεδομένα αλλάζουν μέρα με την ημέρα.

Το δε μαύρο χρήμα κάποτε χάνει τις δικλείδες ασφαλείας που χρησιμοποιούν οι συναλλασσόμενοι με αυτό. Από ένα σημείο και μετά, είτε η οικονομία της χώρας οδηγείται στο σημείο χωρίς επιστροφή, είτε τα φορολογικά έσοδα του κράτους οδηγούν σε άλλου είδους εκρήξεις, για τον λόγο και μόνο ότι οι πολίτες που πληρώνουν μια ζωή για να κρύβονται κάποιοι άλλοι, επαναστατούν.
Απορίες λοιπόν εν μέσω κρίσης υπάρχουν όπως υπάρχουν και λύσεις για την ένδεια ενός άλλου μεγάλου ποσοστού των συμπολιτών μας και λύση δεν νοείται απλώς και μόνο η ρύθμιση των χρεών.

Ο λόγος είναι απλούστατος και τον γνωρίζουν καλά οι Αρχές: οι πολίτες αυτοί δεν έχουν να πληρώσουν τις δόσεις της εκάστοτε ρύθμισης.
Άρα δεν τις κάνουν και το χρέος διαιωνίζεται.
Ας αφήσουν λοιπόν οι «άνετοι» τα πρόσκαιρα προνόμιά τους στην άκρη ακριβώς γιατί είναι πρόσκαιρα.

Αν η ευημερία κρατούσε μια ζωή και αν αυτή ακριβώς η ευημερία ήταν οικονομική, δεν θα υπήρχε ενδιαφέρον για μια άλλη ζωή αφού ο υλικός πλούτος θα εξασφάλιζε τα πάντα.

Έλα όμως που η ζωή δεν είναι αυτή…
Έλα που μέσα σε όλο αυτό το γκρίζο τοπίο κάπου «πρέπει να βολευτούν» και οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας, η οικογένεια, οι αρχές, τα ιδανικά, η νιότη και η ψυχαγωγία…

Η άνεση με την οποία πολλοί συμπολίτες μας διαβιούν σε συνθήκες σοβαρότατης οικονομικής κρίσης, δεν είναι παρά επίπλαστη και συνήθως συνοδεύεται από κάθε είδους αρπαχτές και σε κάθε περίπτωση κατεστραμμένες οικογενειακές ζωές μιας και το χρήμα εξαγοράζονται τα πάντα και ο νοών νοήτω.

Η πολυτέλεια, θέλω να πω, να επιβιώνεις και να ψυχανεμίζεσαι ακόμα περισσότερο πλούτο δεν είναι στατικό φαινόμενο και κάποτε η κάνουλα στερεύει. Και τη διακοπή της ροής μαύρου χρήματος ακολουθεί η σε όλα τα επίπεδα κοινωνικο-οικονομική κατάρρευση.

Και τότε η περίοπτη «άνεση» και τα κρυφόγελα ότι είσαι ο πιο έξυπνος που γέννησε η υφήλιος πάνε περίπατο.