Γεώργιος Παπαγεωργίου: Να ιδρυθεί και να λειτουργήσει αμέσως Δημοσιοϋπαλληλική Ιατρική Σχολή

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Η Ιατρική Επιστήμη ως επάγγελμα είναι εν Ελλάδι είδος πολυτελείας εν ανεπαρκεία, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας σήμερα τις ανάγκες του Δημόσιου και του Δημοσίου ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπου οι ιατροί είναι τόσο λίγοι που αδυνατούν να καλύψουν πλήρως τις ανάγκες των νοσοκομείων μας, και οι οποίοι συνεχώς διαμαρτύρονται καταγγέλοντας το ίδιο τους το νοσοκομείο, τη Διοίκηση αλλά και το υπουργείο Υγείας, ενώ μονίμως απαιτούν αυξήσεις μισθών.

Στην Ελλάδα, στην πατρίδα μας, λειτουργεί άψογα και αποτελεσματικά η Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, από την οποία αποφοιτούν πολύ ικανοί και άξιοι λειτουργοί της Υγείας, ιατροί και οι οποίοι αποκλειστικά καλύπτουν με απόλυτη επιτυχία και συνεχή τάξη όλα τα Στρατιωτικά Νοσοκομεία, ενώ παραλλήλως καλύπτουν τις ανάγκες των στρατιωτικών ιατρείων στις διάφορες μονάδες της χώρας όλων των Ενόπλων Δυνάμεων, και σε αντίθεση με τους ιατρούς των Δημόσιων Νοσοκομείων, ουδέποτε έχουν ακουσθεί να διαμαρτύρονται.

Το υπουργείο Υγείας πρόσφατα είχε εκπονήσει σχέδιο-μελέτη για την πρόσκληση από το εξωτερικό και την Κύπρο, Ελλήνων ιατρών που ξενιτεύτηκαν για δικούς τους λόγους και μάλιστα, με ειδική προσφορά πολύ υψηλών μισθών, απαράδεκτα υψηλών με τους ήδη ισχύοντες, ακούστηκε το εξωφρενικό ποσό των 150.000 ευρώ ετησίων, ενώ κατά τη δική μου προσωπική άποψη για την κάλυψη αποκλειστικά ιατρικών ειδικοτήτων στα Δημόσια Νοσοκομεία, μπορούμε να προγραμματίσουμε μέσω των Ελληνικών Δημόσιων Ιατρικών Σχολών-Πανεπιστημίων υπό ειδικούς όρους.

Αν κάθε χρόνο προγραμματίσουμε την εισαγωγή ενός αξιόλογου αλλά διαχειρίσιμου αριθμού φοιτητών της Ιατρικής, υπεράριθμου και υπό προϋποθέσεις, αλλά με αποικλειστικό σκοπό να εργασθούν υποχρεωτικά και μόνον σε Δημόσια Νοσοκομεία, αν μπορούμε να ισχύσουμε μία Ιατρική Σχολή της οποίας, οι απόφοιτοι ιατροί θα καλύπτουν αποκλειστικά υποχρεωτικά και μόνον τις ανάγες των Δημόσιων Νοσοκομείων, Κέντρων Υγείας κι άλλων ιατρείων της Πρωτοβάθμιας Υγείας, ίσως λύσουμε αποτελεσματικά και για πάντα τις ανάγκες μας σε ιατρούς.

Έχω κουρασθεί να ακούω δικαιολογημένα ή μη, γιατρούς των Δημόσιων Νοσοκομείων μας να διαμαρτύρονται συνεχώς και αδιαλείπτως. Ντρέπομαι εγώ, όταν ακούω γιατρό να καταγγέλλει το ίδιο του το Νοσοκομείο υπό μορφήν φανατικού κομματικού συνδικαλιστού, αλλά και τον προϊστάμενο αυτού υπουργείο Υγείας, σκορπίζοντας παραλλήλως τον φόβο και την αμφιβολία στην ποιότητα παροχής των υγειονομικών υπηρεσιών στα Δημόσια Νοσοκομεία.