Σήμερα στη Ρόδο η παράσταση «Η Πόρνη από Πάνω» με την Κατερίνα Διδασκάλου

Rodiaki NewsRoom

Στη Ρόδο επιστρέφει μία από τις πιο πολυσυζητημένες θεατρικές επιτυχίες των τελευταίων ετών. Η παράσταση «Η Πόρνη από Πάνω», του Αντώνη Τσιπιανίτη, ανεβαίνει στο Θέατρο Μελίνα Μερκούρη σήμερα, Τρίτη 7 Ιουλίου, με την Κατερίνα Διδασκάλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μια ερμηνεία που έχει χαρακτηριστεί από το κοινό και την κριτική ως καθηλωτική.

Ύστερα από μια πορεία γεμάτη διαδοχικά sold out και θερμή ανταπόκριση σε κάθε σταθμό της περιοδείας, το έργο επιστρέφει στο καλοκαιρινό του ταξίδι, μεταφέροντας μαζί του ένα έντονο συναισθηματικό φορτίο. Δεν πρόκειται απλώς για έναν μονόλογο, αλλά για μια σκηνική κατάθεση ψυχής που αγγίζει τον θεατή ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή εμπειρίας, λειτουργώντας σαν καθρέφτης της ανθρώπινης ευαισθησίας.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Ερατώ, μια γυναίκα που ζει στο περιθώριο της δικής της ζωής, εγκλωβισμένη σε μια καθημερινότητα σιωπής και εσωτερικής ακινησίας. Η ρουτίνα της διαταράσσεται τη στιγμή που στο διαμέρισμα από πάνω μετακομίζει μια άλλη γυναίκα — μια παρουσία έντονη, ελεύθερη, σχεδόν εκρηκτική σε σχέση με τη δική της καταπιεσμένη ύπαρξη.

Από εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος της αρχίζει να ραγίζει. Οι ήχοι που κατεβαίνουν από τον επάνω όροφο, οι ανάσες, οι κινήσεις, ακόμη και οι σιωπές, λειτουργούν σαν αόρατα ρήγματα που ανοίγουν σταδιακά τον εσωτερικό της κόσμο. Η Ερατώ αρχίζει να βλέπει τον εαυτό της μέσα από έναν νέο, σκληρό αλλά και λυτρωτικό καθρέφτη.

Η παράσταση μετατρέπεται έτσι σε μια πορεία από τη σιωπή στη φωνή, από την αποδοχή στη συνειδητοποίηση και τελικά στη διεκδίκηση της προσωπικής αξιοπρέπειας. Η σκηνή γίνεται χώρος εξομολόγησης, αλλά και εσωτερικής σύγκρουσης, όπου το τραύμα, η μνήμη και η ανάγκη για λύτρωση συνυπάρχουν διαρκώς.

Η Κατερίνα Διδασκάλου, με μια ερμηνεία που συνδυάζει σωματικότητα και βαθιά ψυχολογική ακρίβεια, δεν περιορίζεται σε έναν ρόλο, αλλά ενσαρκώνει πολλαπλές φωνές και πρόσωπα μέσα στην ίδια αφήγηση.

Πέρα όμως από την καλλιτεχνική του διάσταση, το έργο ακουμπά βαθιά κοινωνικά ζητήματα. Η γυναικεία σιωπή, η ανοχή, η κοινωνική καταπίεση και τα στερεότυπα που επιβιώνουν μέσα στον χρόνο, αποτελούν αθέατα νήματα που διατρέχουν όλη την παράσταση. Η Ερατώ δεν είναι απλώς ένας θεατρικός χαρακτήρας, αλλά μια φιγούρα που θα μπορούσε να βρίσκεται δίπλα μας, στο διπλανό διαμέρισμα, στο ίδιο ασανσέρ, στην ίδια πόλη.

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το τέλος κάθε παράστασης, όπως αναφέρει η ίδια η ηθοποιός, το κοινό συχνά δεν παραμένει σιωπηλό. Αντίθετα, ανοίγεται, μοιράζεται, αποκαλύπτει. «Παρά πολλές γυναίκες νιώθουν την ανάγκη μετά την παράσταση και έρχονται να μου εκμυστηρευτούν ιστορίες, κάποιες απ’ αυτές πολύ χειρότερες από της ηρωίδας!», σημειώνει η Διδασκάλου, αποκαλύπτοντας τη βαθιά συναισθηματική σύνδεση που δημιουργείται με το κοινό.

Η ίδια η παράσταση, πέρα από θεατρικό γεγονός, λειτουργεί ως κοινωνικό σχόλιο και ταυτόχρονα ως χώρος κάθαρσης. Όπως επισημαίνει: «Η αποστολή του θεάτρου είναι η ζώσα διδασκαλία! Εννοείται ότι το να βγάζει στο φως τα κακώς κείμενα είναι ένα από τα ζητούμενα! Όπως και το “μάθος” μέσα από το “πάθος”!»

Η Ερατώ, μέσα από τη διαδρομή της, περνά από τη σιωπή στην επίγνωση, από την αδράνεια στη διεκδίκηση, από την αόρατη ύπαρξη στη συνειδητή παρουσία. Είναι μια διαδρομή που δεν αφορά μόνο τη σκηνή, αλλά αγγίζει βαθιά τον θεατή, καθώς αναγνωρίζει κομμάτια του εαυτού του μέσα σε αυτήν.

Σε μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της παράστασης, όπως την καταγράφει η ίδια η ηθοποιός, ξεχωρίζει μια απλή αλλά βαθιά ανθρώπινη φράση: «Μια καλή κουβέντα. Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να ανθίσει μέσα του η ζωή! Μια καλή κουβέντα! Κι ένα χαμόγελο! Και να του κρατούν το χέρι πού και πού!»

Και ίσως εκεί να κρύβεται όλη η ουσία του έργου: στην απλότητα που γίνεται αποκάλυψη, στη σιωπή που γίνεται φωνή και στην καθημερινή ζωή που μετατρέπεται σε θεατρικό καθρέφτη.

Σε έναν κόσμο που συχνά συνηθίζει να προσπερνά, η παράσταση έρχεται να θυμίσει πως τίποτα δεν είναι πραγματικά μικρό όταν αφορά την ανθρώπινη ψυχή. Και πως, καμιά φορά, μια ζωή μπορεί να αλλάξει όχι από κάτι μεγάλο και θορυβώδες, αλλά από μια ρωγμή — από εκείνη τη λεπτή στιγμή που κάποιος αποφασίζει να δει τον εαυτό του λίγο πιο καθαρά.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Αντώνης Τσιπιανίτης Αθερινός
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Πατρώνης
Εικαστική Επιμέλεια: Αγγελίνα Παπαχατζάκη
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Μουσική επιμέλεια: Μιχάλης Ρουμπής, Ιωάννης-Ιόλαος Μανιάτης
Γραφιστική Επιμέλεια: Δημήτρης Γκέλμπουρας

Στον ρόλο της Ερατούς η Κατερίνα Διδασκάλου

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θέατρο Μελίνα Μερκούρη, Τρίτη 7 Ιουλίου

Ώρα έναρξης: 21:15

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 18€, Φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ: 15€

Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-porni-apo-pano-14os-xronos-periodeia/

Η Ερατώ, στο τέλος, δεν είναι απλώς ένας ρόλος. Είναι μια υπενθύμιση ότι η φωνή δεν χάνεται· απλώς περιμένει τη στιγμή που θα βρει το θάρρος να ακουστεί.