Γιάννης Παρασκευάς: Ο κ. Τσίπρας και η Αυτοδιοίκηση

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Παρακολούθησα, ομολογώ με ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, την παρουσίαση από τον κ. Τσίπρα της πρότασής του για την Αυτοδιοίκηση και τη νέα δομή του κράτους.

Δεν μπορώ να μην ομολογήσω ότι ένιωσα να προδίδεται το πολιτικό μου παρελθόν, ένα παρελθόν δεμένο με την Αυτοδιοίκηση.

Κάποιοι ίσως θα αρχίσουν να λοιδορούν τον κ. Τσίπρα ότι κλέβει τις ιδέες και τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ και ασχολείται με έναν χώρο που προνομιακά είναι ο χώρος του ΠΑΣΟΚ.

Φταίει ο λύκος που κλέβει τα πρόβατα ή ο τσοπάνης που άφησε αφύλαχτη τη μάντρα;

Είναι θετικό ότι επίσημα μπαίνει, και μάλιστα ως πρώτο, η αλλαγή της κρατικής δομής. Η πρόταση του κ. Τσίπρα για τη δομή και τη μορφή των δύο βαθμών Αυτοδιοίκησης είναι το θεμέλιο αλλαγής της κρατικής δομής.

Η πρόταση δομείται στη βάση της αρχής της εγγύτητας και, κατά δεύτερο λόγο, στη συμμετοχή του πολίτη. Στην πρόταση υπάρχουν θετικά στοιχεία, υπάρχουν όμως και περιοχές αδιευκρίνιστες.

Γίνεται αναφορά στους δύο βαθμούς Αυτοδιοίκησης, στην κατάργηση, και σωστά, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης και σε μια μορφή μητροπολιτικών δήμων.

Το κενό είναι ότι δεν είναι ξεκάθαρος ο ρόλος των Περιφερειών. Αχνοφαίνεται ο προγραμματικός χαρακτήρας τους, αλλά δεν είναι απόλυτα εμφανής, όπως επίσης και ποιος είναι ο διαμεσολαβητικός τους ρόλος μεταξύ Δήμων και Κεντρικής Διοίκησης.

Είναι επιτακτική ανάγκη το ξεκαθάρισμα των αρμοδιοτήτων Δήμου - Περιφέρειας, όπως επίσης η κατάργηση του όρου «συντρέχουσες αρμοδιότητες» και το φαινόμενο της πολυεπιτροπείας.

Οι επιτροπές δημιουργούνται όχι για τη βοήθεια επίλυσης προβλημάτων αλλά για τη συγκάλυψη ευθυνών. Όταν για κάτι δεν θέλουμε λύση, δημιουργούμε μια επιτροπή.

Μίλησε ο κ. Τσίπρας για τον αριθμό των Δήμων και ότι υπάρχει ανάγκη επαναξιολόγησης των ορίων τους. Ίσως και κάπου να έχει δίκιο. Δεν έκανε όμως καμία αναφορά στον αριθμό των Περιφερειών. Είναι πολλές για μια χώρα δέκα εκατομμυρίων κατοίκων.

Αντιγράφει το ΠΑΣΟΚ στην ονομασία της δικής του αυτοδιοικητικής πρότασης. Καλλικράτης, Καποδίστριας, Κλεισθένης και δίνει στη δική του πρόταση το όνομα «Αριστοτέλης». (Δεν εξέφρασε καθαρή άποψη ο Αριστοτέλης, δημοκρατικοί - ολιγαρχικοί, βρήκε τη μέση οδό).

Κατανοητή η επιλογή. Θέλησε να δέσει το νήμα της προσπάθειάς του με την Αρχαιοελληνική Γραμματεία και ταυτόχρονα προσπαθεί να γλυκάνει τα αυτιά των Ευρωπαϊστών, ότι έτσι θα γίνουμε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Θα μπορούσε και τότε, δικαιολογημένα, να τονίσει ότι θέλουμε να δημιουργήσουμε δήμους σαν αυτούς που μεγαλούργησαν στην Κλασική Αρχαιότητα. Δήμους με ευνομία, με ισονομία, με ισηγορία, με καινοτομία, με ορθή διανομή του πλούτου, με συμμετοχή και άμεση δημοκρατία.

Υπάρχει όντως πρόβλημα στους μεγάλους δήμους. Μια πρωτεύουσα και πολλά χωριά. Υπάρχει θέμα προσδιορισμού της έννοιας του δημότη. Άλλο ο κάτοικος της πρωτεύουσας του δήμου και άλλο ο κάτοικος ενός απομακρυσμένου χωριού.

Οι τότε το έλυσαν το πρόβλημα με τις φυλές και την αναλογική συμμετοχή στα διάφορα όργανα. Λύσεις υπάρχουν και μπορούν να βρεθούν και ίσως μπορούν να διδάξουν και τους Ευρωπαίους, που τρομάρα μας θέλουμε να τους μοιάσουμε.

Ορθή η θέση κατάργησης του νόμου του κ. Μητσοτάκη για τις εκλογές της Αυτοδιοίκησης. Δεν είπε κουβέντα για κάποιο νέο εκλογικό σύστημα και όχι συστήματα που χρειάζονται 400 και πεντακόσιους υποψήφιους συμβούλους.

Μίλησε και ορθά για οικονομική αυτοδυναμία των δήμων. Το επόμενο, ταυτόχρονο όμως βήμα είναι η διοικητική αυτοτέλεια.

Και ένα τελευταίο. Κάποια στιγμή πρέπει να ανακαλύψουμε την έννοια της ΑΝΑΚΛΗΤΟΤΗΤΑΣ. Παύω να είμαι πολίτης ψηφίζοντας και δίνοντας λευκή επιταγή για τέσσερα ή πέντε χρόνια.