Αγαπητός Ξάνθης: Ο θάνατος του παραδοσιακού βιβλιοπωλείου!

Rodiaki NewsRoom

Δύο από αυτά έκλεισαν στη Ρόδο μας

Λίγες ήμερες πριν δύο βιβλιοπωλεία της πόλης μας «κατέβασαν ρολά».

Μια είδηση σκληρή, συγκλονιστική, απρόσμενη(;). Δύο σταθμοί του νησιού αποσύρθηκαν από την λειτουργία της πνευματικής και γνωστικής γραμμής.

Οι μεγάλες αλυσίδες, τα πολυκαταστήματα, οι ηλεκτρονικές παραγγελίες άλλαξαν όλο τον τρόπο διακίνησης του βιβλίου και πέτυχαν το θάνατο των μικρών, ανεξάρτητων βιβλιοπωλείων.

Οι μεγάλοι όμιλοι πουλώντας τα πάντα, συγχώνευαν και τα βιβλία ως προϊόν προς πώληση εξαφανίζοντας τη μαγεία των ατομικών βιβλιοπωλείων. Αυτή την μαγεία τα δυο ξεχωριστά βιβλιοπωλεία της Ρόδου παρείχαν πλουσιοπάροχα το κάθε από την πλευρά του εμπλουτίζοντας συνεχώς την πνευματική ζωή του νησιού μας και όχι μονό.

• Το πρώτο είναι το «ΔΕΝΔΡΟ» των Λευτέρη Καβαλιέρου και της Ευαγγελίας Γκελή-Καβαλιέρου το όποιο μετά από 40 χρόνια δηλώνει πλέον «Κλειστόν».
• Και το δεύτερο είναι της Τίτσας Πιπίνου, το μοναδικό τέτοιου είδους στο κέντρο της πόλης, το οποίο μετά από 25 περίπου χρόνια λειτουργίας το ονομαζόμενο και ως «ΑΚΑΔΗΜΙΑ» κλείνει και αυτό οριστικά.

Η δύναμη του ιντερνέτ κάλυψε κάθε σελίδα ενός παραδοσιακού βιβλίου, ως επίσης και αυτά που διατίθενται σε ψηφιακή μορφή εύκολα στην αγορά των H/Y.

Η ελπίδα που προσφέρθηκε σχετικά με την αγορά ενός βιβλίου μέσα στην περίοδο της COVID-19 εξαντλήθηκε εύκολα στην μετά εποχή του, αναδεικνύοντας την ψηφιακή παρουσία ως τον βασιλιά της επικοινωνίας και της «γνώσης».

Το παραδοσιακό βιβλιοπωλείο παρέχει:

1. την συνάντηση
2. την (συν)ομιλία
3. την επαφή με την σελίδα
4. την εξερεύνηση
5. τη γνωριμία
6. τη σχέση με τον βιβλιοπώλη
7. την ανάταση
8. το ταξίδι
9. την αποστολή
10. τη στάση

Όλες οι ηλικίες, όλα τα επίπεδα γνώσεων, όλη η ποικιλία των βιβλίων και ενδιαφερόντων μαζί με τα μολύβια και τα στυλό, τις γόμες και τις ξυλομπογιές, τα τετράδια και τους χάρακες, τις σάκες και τις ξύστρες σ’ ένα μοναδικό μείγμα μνήμης και συνεχούς μάθησης παντρευόντουσαν αρμονικά στο βιβλιοπωλείο, με την κυρίαρχη παρουσία του βιβλίου με τη ξεχωριστή μυρωδιά του μελανιού και της αφής.

Σήμερα σιωπή, βουβαμάρα, στασιμότητα.

Το βιβλιοπωλείο από χώρος αντάμωσης και μνήμης αλλά και ως σπίθα αντίληψης της ύπαρξης του «Είμαι», αποκαθηλώνεται τρανταχτά στην επιβολή της εικόνας.

Υπάρχουν ακόμη βιβλία, υπάρχουν ακόμη συγγραφείς και εκδοτικοί οίκοι, λείπει όμως η μυσταγωγία του χώρου του παραδοσιακού βιβλιοπωλείου.

Παρατηρείται ότι η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην εφηβική είναι γέφυρα αντοχής για τη συνέχιση της ζωής του βιβλίου. Στην παιδική ηλικία ακόμη το παιδικό βιβλίο μερικώς αντέχει, στο ξέσπασμα όμως της εφηβικής και της μεταεφηβικής περιόδου το βιβλίο μπαίνει στην κρίση της επιλογής της παντοδυναμίας της εικόνας, που σήμερα έχει κερδίσει πολλαπλώς.

Η εξελισσόμενη «πολιτιστική βιομηχανία», ήτοι η τυφλή υπακοή στην εικόνα καθοδηγηθεί τη μάζα η όποια προβάλλεται ως το νέο φαίνεσθαι υποκαθιστώντας το κοινωνικό αναγκαίο της ιδεολογίας [βλ.σχετ. Παπαδάκης-Τζανάκης, Ν. (2026). Το απειλητικό πρόσωπο του κόσμου. Αθήνα: Αλεξάνδρεια].

Η αύρα του βιβλίου που δηλώνει την παρουσία της ποιότητας ανάγνωσης χάνεται σταδιακά μέσα στη στρόφιγγα των εύκολα αποστελλόμενων μηνυμάτων και κειμένων στα απρόσωπα κοινωνικά δίκτυα με λέξεις ασύντακτες και ακανόνιστες.

Η επίθεση της τεχνολογίας μπορεί να φανεί χρήσιμη όταν υπηρετεί το ήθος και την βεβαιότητα προσφοράς προς κοινό όφελος και όχι την στεγνή εργαλειοποίηση.

Σίγουρα το βιβλίο μπαίνει στη γωνία σταδιακά, όμως η τέχνη της γραφής δεν μπορεί να εξαντληθεί γιατί ό άνθρωπος είναι μάστορας της σκέψης, ενώ το μηχάνημα μάστορας μόνο της πράξης.

Είμαστε οπαδοί του βιβλίου, και λυπούμαστε για το σφράγισμα των δύο βιβλιοπωλείων της πόλης μας. Υπάρχει ακόμη λίγο ανάσα από άλλα.

Γιατί, «Υπάρχει περισσότερος θησαυρός στα βιβλία από ό,τι σε όλα τα λάφυρα των πειρατών στο Νησί του Θησαυρού» – Walt Disney.