Ζητείται αίγλη

Γράφει ο αρχιτέκτονας μηχανικός Αγαπητός Ξάνθης Διαβάζω στις τοπικές εφημερίδες ένα καταιγισμό προκλήσεων για το νησί μας. Αναστέλλεται η λειτουργία του εργοστασίου παραγωγής ρεύματος της ΔΕΗ στην νότια Ρόδο, αμφισβητείται το ιδιοκτησιακό καθεστώτος της Μαρίνας Μαντρακίου, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου υπολειτουργεί, το Νοσοκομείο μας αγκομαχεί, υπάλληλοι βρίσκονται σε αναβρασμό σχετικά με το εργασιακό τους μέλλον, επιχειρηματίες βάλλονται από τα σκληρά μέτρα, η ανεργία στο ζενίθ, η κοινωνία σε αμηχανία. Μια Ρόδος η οποία δέσποζε στον τουριστικό χάρτη τις τελευταίες δεκαετίες νιώθει το στεναγμό της προόδου να περιτυλίγει κάθε αναπτυξιακή διάθεση κάτω από την λαίλαπα της οικονομικής διαχείρισης. Η Ρόδος δεν αντέχει απομείωση, αλλά δημιουργία και προοπτική. Η Ρόδος του χθες, το νησί του φωτός μαραζώνει χωρίς τη δύναμη της αντίδρασης σ΄ ένα παγκοσμιοποιημένο μοντέλο αγοράς που εκφράζει το σκληρό ανταγωνισμό και την επιβολή των ξένων κανόνων. Η μορφή του μεταμοντερνισμού με την έννοια της απρογραμμάτιστης κατεύθυνσης, με τη διάλυση των ιδεολογημάτων μαζί με τη διεθνή ρευστοποίηση των αξιών προκάλεσε όχι μόνο μια αδιαφορία για τα τρέχοντα ζητήματα αλλά κυρίως ενίσχυσε τον ατομικισμό και τον επίπλαστο πλουτισμό. Χωρίς συγκροτημένη στάση διεκδικούσαμε το εφήμερο σε βάρος του σχεδιασμού, με την μεσαία τάξη να νιώθει παντοδύναμη συνδεδεμένη με το κράτος χωρίς να έχει αποτύπωση της ρευστότητας της κατάστασης και των εξελίξεων. Έτσι η κοινωνική μάζα που διαμορφώθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες πορευόταν χωρίς πυξίδα ακουμπώντας μόνο στο μεγάλο κράτος, το οποίο έκανε τα πάντα ή έστω ανακατευόταν στα πάντα. Την στιγμή που το κράτος κλονίστηκε από το πλανητικό οικονομικό τσουνάμι και άρχισε να υποχωρεί από την στατική του θεμελίωση, συμπαρέσυρε και το κάθε τί που παράλληλα λειτουργούσε με αυτό. Βρέθηκε σε «βέρτικο» χωρίς να έχει γαλουχηθεί σε δυσκολίες «πτήσης». Γράφει ο ο Παναγιώτης Κονδύλης «Ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ο δρόμος της συσσώρευσης, της εντατικής εργασίας και της προσωρινής τουλάχιστον (μερικής) στέρησης, ενώ ο δρόμος που διανύσαμε μέχρι σήμερα της (βραχυπρόθεσμης μόνο) ευημερίας είναι ο δρόμος του παρασιτισμού και της εκποίησης της χώρας». Βρισκόμαστε στον αέρα, χωρίς στόχο και σχέδιο. Μετέωροι, δίχως στηρίγματα που οφείλουμε να βρούμε τα πατήματα μας για να μην καταντήσουμε στενή λωρίδα στο ευρύ φάσμα του μεταμοντερνισμού άλλων. Η «δεσποσύνη» Ρόδος προσπαθεί να κρατηθεί πάνω στο άρμα του τουρισμού, ο μόνος τομέας που έχει προοπτική. Αλλά και αυτός, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ιθυνόντων, δέχεται πλήθος αναταράξεων που εγκυμονούν κινδύνους και ανασφάλειες. Το πρόσφατο περιστατικό με το γερμανό πρόξενο στην Θεσσαλονίκη, όπου προπηλακίστηκε από πλήθος αγανακτισμένων διαδηλωτών εκτός από την συνδικαλιστική του σημασία, έχει όμως και το ανάλογο αντίκτυπο στην τουριστική αγορά που είναι πολύ «τρυφερή» και «εύθραυστη». Χρειάζεται προσοχή και αυτοσυγκράτηση από όλους για όλα. Το περιθώριο στο παγκόσμιο κάδρο είναι γρήγορο, η θέση δύσκολη. Η Ρόδος δεν μπορεί να περπατάει, γιατί είναι τόπος ο οποίος πετάει. Τα φτερά μας τα «κουτσουρεύουν» με περίσσια «οικονομιστική» τέχνη, όμως να ξέρουν ότι οι ροδίτες έχουν την δύναμη να βρουν τη λαμπρότητα της άλλης τέχνης για να επανέλθουν εκεί που η ιστορία μας έχει κατατάξει. Το νησί του Απόλλωνα, το νησί της Λαμπρότητας.