Το αλφάβητο… Μύθοι και αλήθειες για το κρασί (Μέρος 2ο)

Του Παναγιώτη Μηνά

Η εναλλαγή δεν μεθάει
Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν πολλοί, η εναλλαγή κρασιών δεν προκαλεί μέθη, και μάλιστα κατά τη διάρκεια ενός γεύματος μπορεί να μεγιστοποιήσει την απόλαυση, αφού κάθε διαφορετικό πιάτο μπορεί να συνοδευτεί από το κατάλληλο κρασί. Από τη στιγμή που σερβίρονται περισσότερα από ένα πιάτα, αξίζει η προσφορά περισσότερων του ενός κρασιών, ίσως μάλιστα και ένα για κάθε διαφορετικό πιάτο, επιδιώκοντας τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό. Υπεύθυνη για τη μέθη είναι η ποσότητα αλκοόλ που καταναλώνεται, σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες (ο χρόνος που διαρκεί η κατανάλωση, το φύλο, η ιδιαίτερη αντοχή κάθε οργανισμού, η κατάσταση που βρίσκεται ο καταναλωτής κ.ά.).

Θεωρώντας πως ένα ποτήρι κρασιού περιέχει περίπου 120ml, τότε η λελογισμένη κατανάλωση μπορεί να καθοριστεί στα 2-3 ποτήρια ημερησίως για τους άνδρες, και 1-2 για τις γυναίκες, οι οποίες έχουν συνήθως μικρότερο όγκο και χαμηλότερο ρυθμό μεταβολισμού της αλκοόλης. Αυτά τα νούμερα μπορούν φυσικά να αλλάξουν, κυρίως αν η κατανάλωση γίνεται κατά τη διάρκεια του γεύματος, ή αν καταναλώνεται παράλληλα -ή λίγο πριν- νερό. Όσον αφορά δε στο μεταβολισμό της αλκοόλης από τον ανθρώπινο οργανισμό, η ταχύτητα του είναι 0,15γρ. ανά λίτρο αίματος ανά ώρα, και εφόσον η κατανάλωση αλκοόλ δεν την υπερβαίνει, όπως και η εναλλαγή κρασιών, δεν μεθάει.

Και λίγη δίαιτα…

Τα καλά νέα είναι ότι το κρασί ως αλκοολούχο ποτό συγκαταλέγεται στα ποτά με τις λιγότερες θερμίδες. Η περιεκτικότητα σε αλκοόλ είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Ενώ οι υδατάνθρακες (σάκχαρα) έχουν περίπου τέσσερις θερμίδες ανά γραμμάριο, το αλκοόλ μεταφράζεται σε περίπου επτά θερμίδες ανά γραμμάριο, γεγονός που το καθιστά σημαντικά πιο πλούσιο σε θερμίδες. Εξαιτίας αυτού, τα κρασιά με υψηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ, τείνουν να είναι υψηλότερα σε θερμίδες.

Δεύτερος σημαντικός παράγοντας είναι η ζάχαρη. Στα ξηρά κρασιά, τα υπολειμματικά σάκχαρα είναι αυτά που παραμένουν στο κρασί μετά την ολοκλήρωση της ζύμωσης. Στα γλυκά κρασιά προστίθενται σάκχαρα μετά την ολοκλήρωση της ζύμωσης, ή αυτή διακόπτεται με την προσθήκη αλκοόλης, αφήνοντας ποσότητα αλκοόλης που δεν ζυμώνεται. Στα λιαστά κρασιά, τα συμπυκνωμένα σάκχαρα του σταφυλιού είναι περισσότερα από όσα μετατρέπονται σε αλκοόλη κατά τη ζύμωση με αποτέλεσμα να παραμένουν στο κρασί μετά την ολοκλήρωσή της. Λογικό είναι τα γλυκά κρασιά να έχουν αυξημένη ποσότητα σακχάρων και συνεπώς περισσότερες θερμίδες από ότι τα ξηρά.

Κατά βάση, τα λευκά ξηρά κρασιά έχουν τις λιγότερες θερμίδες, καθώς τείνουν να έχουν σχετικά χαμηλά επίπεδα αλκοόλ και υπολειμματικών σακχάρων. Ακολουθούν τα ροζέ ενώ τα κόκκινα τείνουν να έχουν περισσότερες θερμίδες.

Τα γλυκά κρασιά αντιμετωπίζονται ξεχωριστά καθώς οι αυξημένες ποσότητες σακχάρων συνήθως τα κατατάσσουν στις υψηλότερες θέσεις περιεκτικότητας θερμίδων.

Ενδεικτικά έχουμε για μερίδα 150 ml:
Λευκά ξηρά κρασιά 120 θερμίδες
Ερυθρά ξηρά κρασιά 145 θερμίδες
Αφρώδη κρασιά τύπου Μοσχάτο 120 θερμίδες σε μερίδα των 120 ml
Γλυκά κρασιά 145 θερμίδες σε μερίδα των 80 ml

http://www.rodosfoodnews.gr/