Καινούργια αρχή: Πρόκληση ή φόβος;

Πολλές φορές στη ζωή μας, αφού έχουμε σκεφτεί όλες τις εναλλακτικές, μια καινούρια αρχή μοιάζει να είναι η  μόνη διέξοδος από όλα όσα μας βαραίνουν και μας πνίγουν. Μετά από πολλές προσπάθειες να διορθώσουμε το οικείο, το παλιό και μετά από πολλούς φαύλους κύκλους το μόνο που νιώθουμε σαν λύτρωση είναι η έξοδος. Όταν οι προσδοκίες σου διαψεύδονται, όταν η καθημερινότητά σου σε απομακρύνει από αυτό που πραγματικά είσαι, όταν το άγχος είναι κυρίαρχο σε όλες τις στιγμές σου, νιώθεις την ανάγκη να τα αφήσεις όλα πίσω σου και να δοκιμάσεις από την αρχή.

Φοβάσαι, διστάζεις, αλλά ταυτόχρονα ξέρεις ότι δεν πάει άλλο. Έχεις ήδη κάνει την υπέρβασή σου, έχεις ήδη ξεπεράσει τα όριά σου.
Η καινούρια αρχή φαντάζει τόσο ελπιδοφόρα, τόσο δελεαστική. Ανυπομονείς για αυτήν παρά το ρίσκο. Σε συνεπαίρνει ο ενθουσιασμός, σκέφτεσαι τις πιθανές αλλαγές στη ζωή σου και εύχεσαι να είναι καλύτερα τα πράγματα. Πιάνεις τον εαυτό σου ξανά να ονειρεύεται, να θέτει στόχους, να νιώθει και πάλι ζωντανός.

Σε διαπερνάει ήδη η προσμονή για εκείνο που πάντα έψαχνες, αλλά δεν έχει έρθει ακόμα. Δεν ξέρεις αν είναι ελπίδα ή ψευδαίσθηση, αλλά εσύ θες να αφεθείς.
Δεν είναι το αποτέλεσμα που μετράει τόσο, όσο η διαδρομή. Θέλεις να έχεις την ευκαιρία να τα ξαναφτιάξεις από την αρχή. Θέλεις να ξαναδοκιμάσεις τώρα που είδες τα λάθη σου, τώρα που είσαι πιο ώριμος...

Φτάνεις στο σημείο εκείνο που δεν σε νοιάζει πια τι θα πουν οι «άλλοι». Εκείνοι οι «άλλοι» που πάντα προσπαθούν να σε συνεφέρουν, να σε συνετίσουν, να σε προειδοποιήσουν. Είναι εκείνοι που σου θυμίζουν τις ευθύνες, τις υποχρεώσεις, τις συνέπειες των αρχικών σου επιλογών. Σαν να μην έχεις το δικαίωμα να μετανιώσεις, να αλλάξεις γνώμη, να αναθεωρήσεις...

Σαν να μην έχεις τη δικαιοδοσία να αποφασίσεις εσύ για τις ανατροπές σου, για τις φυγές σου, για τις αντοχές σου... Είναι ακριβώς το σημείο αυτό που λίγο πριν πάρεις την απόφασή σου για την καινούρια αρχή, κάποιοι προσπαθούν να σε φορτώσουν με ενοχές, να σε γεμίσουν με φόβους και ηθικές αναστολές.

Λες και ο ίδιος ο άνθρωπος πριν φτάσει στο απροχώρητο δεν τα έχει ήδη σκεφτεί και νιώσει όλα αυτά...
Δεν είναι οι νουθεσίες που χρειαζόμαστε, αλλά οι προτροπές. Αντί για τύψεις, θα θέλαμε έναν νέο σκοπό, ένα νέο νόημα σε όλα όσα πια δεν μας κάνουν αίσθηση.

Ο φόβος και η αγωνία υπάρχουν ούτως ή άλλως. Δεν είναι, όμως, ο φόβος που μας κάνει ευτυχισμένους. Δεν είναι η μόνιμη συγκατάβαση και ο συμβιβασμός που μας κρατούν όρθιους.
Είναι όλα εκείνα τα σημαντικά που δεν νιώσαμε ακόμη. Είναι η εσωτερική γαλήνη που έχουμε χάσει εδώ και καιρό. Είναι η επικοινωνία με την ουσία που όλο και φθίνει. Είναι η δίψα για τη ζωή εκείνη όπου θα νιώθαμε πιο αυθεντικοί, πιο ισορροπημένοι, πιο πλήρεις. Πόσο να περιμένεις ακόμα στάσιμος αντί να κυνηγήσεις αυτό που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει περισσότερο; Πόση αυτολύπηση και αυτοκατηγορίες ακόμα;;;

Όταν κουβαλάς πολύ καιρό διλήμματα που σε βασανίζουν και δεν ξέρεις ποιο δρόμο να διαλέξεις, ίσως ήρθε η στιγμή να αναρωτηθείς το γιατί άραγε επιμένουν αυτά τα διλήμματα; Γιατί δεν καταλαγιάζουν με την ορθή σου λογική; Γιατί δεν λύνονται με την ασφάλεια που τελικά επιλέγεις; Ίσως γιατί κάτι μέσα μας μένει ανικανοποίητο. Ίσως γιατί η απάντηση που δίνουμε στον εαυτό μας, δεν είναι αυτό που πραγματικά θα θέλαμε...

Η καινούρια αρχή όσους κινδύνους, ανασφάλειες και φόβους και να κρύβει είναι μια πράξη τόλμης. Είναι μια επανάσταση απέναντι στον επαναπαυμένο σου εαυτό που αποφεύγει να παραδεχτεί και να ομολογήσει την αλήθειά του: ότι δεν τον γεμίζει πια αυτό που κάποτε τον γέμιζε. Ότι αλλοτριώνεται μέρα με τη μέρα, ότι δεν ζει όλα όσα θα ήθελε να ζήσει.

Για κάποιους η νέα αρχή μπορεί να μεταφραστεί ως φυγή, ως δειλία. Για κάποιους άλλους, ωστόσο, είναι ο μόνος δρόμος για να ξαναβρείς τον εαυτό σου, για να ξανανιώσεις ζωντανός. Δεν είναι, φυσικά, λύση να κάνουμε συνεχώς καινούριες αρχές όποτε απλά δυσκολευόμαστε! Δεν καταφεύγουμε σε μια νέα αφετηρία, όποτε ζοριζόμαστε. Αυτό σίγουρα μοιάζει με αποφυγή.

Η νέα αρχή δεν είναι αποτέλεσμα μια συσσώρευσης προβλημάτων, αλλά αποτέλεσμα μιας υπαρξιακής – ψυχικής έκρηξης που αποζητά διακαώς μια άλλη κατεύθυνση, ένα άλλο νόημα...
Και είναι τόση η δυναμική αυτής της έκρηξης που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, που δεν μπορείς άλλο να εθελοτυφλείς και να σιωπήσεις...
Γιατί συνειδητοποιείς ότι μετά την αφύπνιση, δεν μπορείς να κάνεις πίσω. Δεν μπορείς άλλο να δικαιολογείς, δεν μπορείς άλλο να καταπιέζεσαι...