Ας μιλήσουμε για φαινόμενα…

Το ποδόσφαιρο αποτελεί ένα άθλημα που δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος, γι’ αυτό και είναι τόσο δημοφιλές στις περισσότερες χώρες του κόσμου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπου λατρεύεται το μπάσκετ, το χόκεϊ στον πάγο, το ποδόσφαιρο με βαριά εξάρτυση και το μπέιζμπολ…

Ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε. Το ποδόσφαιρο όμως έχει κι ένα κακό.

Όσο εύκολο είναι να πάς ψηλά άλλο τόσο εύκολο είναι να θαφτείς κάτω από το γκαζόν… Όσο εύκολο είναι μέσα σ’ ένα βράδυ να κάνει ένας παίκτης (πολλές φορές και περισσότεροι) όλο τον κόσμο να παραμιλά μαζί του άλλο τόσο εύκολο είναι να τον ξεχάσει, ίσως όχι βεβαίως σε μια νύκτα αλλά σε κάπως περισσότερες.

Από προχθές το βράδυ έχω βαρεθεί ν’ ακούω και να διαβάζω για τον Έρλινγκ Χάλαντ, έναν 19χρονο Νορβηγό που βρήκε δίχτυα τρεις φορές για λογαριασμό της Σάλτσμπουργκ απέναντι στην Γκενκ μετά το 6-2 για την 1η αγωνιστική στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Εντάξει, δεν είναι και μικρό πράγμα σε μια τέτοια διοργάνωση και σ’ αυτή την ηλικία κάποιος να πετυχαίνει τρία γκολ σ’ ένα παιχνίδι αλλά δεν αποτελεί και …φαινόμενο.

Ως παιδί των 90s δικαιούμαι να πιστεύω πως το μοναδικό φαινόμενο στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία είναι ο Ρονάλντο, όχι ο Κριστιάνο, αλλά ο Βραζιλιάνος με την κοιλιά και το απίστευτο ξέσπασμα μετά τα δύο πρώτα βήματα, πετώντας τους μισούς αμυντικούς δεξιά και τους άλλους μισούς αριστερά πριν ξεκινήσει την επέλαση. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο, πολλές φορές σου δίνει την ευκαιρία να επιλέξεις εσύ ποιοι είναι οι ήρωες σου μέσα από τον μοναδικό πλουραλισμό του. 

Ο Νορβηγός πιτσιρικάς της Σάλτσμπουργκ βεβαίως έχει το μοναδικό προνόμιο να ζει στην εποχή του διαδικτύου σε αντίθεση με τους ήρωες του παρελθόντος, όταν έπρεπε πολλές φορές να γίνεις λαθραναγνώστης στα περίπτερα 7 με 7.30 το πρωί, ώστε να διαβάσεις τα κατορθώματά τους.

Σημασία έχει πώς μια ομάδα διαχειρίζεται τους παίκτες της, πώς η ομοσπονδία της κάθε χώρας δίνει ευκαιρίες ανάδειξης σε ό, τι ποιοτικότερο έχει και πώς ο φίλαθλος κόσμος στο κάθε πρωτάθλημα αντιλαμβάνεται την πορεία του κάθε ποδοσφαιριστή.

Γιατί, αλλιώς τους καμαρώνουμε τους παικταράδες μας εδώ στην Ελλάδα για την επιτυχία τους κι αλλιώς οι Σκανδιναβοί. Το ότι ο  Έρλινγκ Χάλαντ είναι ένας εξαιρετικός παίκτης δεν αμφισβητείται, όμως η πορεία που θα έχει από ‘δω και πέρα είναι καθαρά θέμα συγκυριών στο σύμπαν και ιδιοσυγκρασίας δικής του όπως και όλων όσοι τον περιβάλλουν. 

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ