Η Αργυρώ Μποζώνη και το... διαμάντι της Ρόδου

Διάβασα στη Ροδιακή της 22ας Σεπτεμβρίου 2016, ημέρα Πέμπτη, ένα άρθρο  της Κυρίας  Αργυρούς  Μποζώνη  με θέμα:  Η Ρόδος είναι ένα διαμάντι, το πιο ακριβό και σκληρό, το πιο ανθεκτικό, πολύτιμο πετράδι. Την ευχαριστώ και για τον τρόπο που το παρουσίασε.

Ελπίζω, να το διάβασε πολύς κόσμος, μικροί και μεγάλοι. Κάθε γραμμή αυτού του άρθρου, μπορεί να είναι ένα μεγάλο  θέμα, προς ανάπτυξη.

Την παρακαλώ να συνεχίσει να γράφει, για το καλό  το δικό μας και της Ρόδου μας.
Προσωπικά, το έζησα αυτό το διαμάντι, αφού γεννήθηκα το 1938  από την Ιταλική εποχή  και από την Απελευθέρωση. Αυτό το ΠΡΟΝΟΜΙΟ δεν το έχουν οι Νεότεροι, γι’ αυτό προτείνω:
Όσοι έχουν τις γνώσεις και την ικανότητα να γράφουν, να εμφανίζονται στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις και να μας θυμίζουν και να μας διδάσκουν  ποιοι είμαστε και ποια ΑΞΙΑ έχει η Ρόδος μας. Να προσπαθούν!

Γεννήθηκα  στη μέση τριών και μεγάλων  πνευματικών κέντρων:
Την Αμαράντειο  Σχολή, που έμαθα τα πρώτα γράμματα από τον πατέρα του Υπουργού μας Ζίγδη,  το κτίριο των προσκόπων   που έμαθα «τα πάντα» και γνώρισα κι αγάπησα  τη ζωή στη φύση,  την παιδαγωγική Ακαδημία, όπου στην Εμπορική Σχολή του ΣΤΑΜΑΤΗ ΛΑΧΑΝΙΑΤΗ συνέχισα να μαθαίνω γράμματα.

Τον  Ισηγόνη, τον πρώτο Διευθυντή της Παιδαγωγικής Ακαδημίας  τον γνώρισα, διότι έμενε στο ξενοδοχείο μας ΙΑΛΥΣΟΣ. Ακτινοβολούσε  ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. 
Τώρα, εμείς οι ΡΟΔΙΤΕΣ  ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ;  Η ΡΟΔΟΣ ΜΑΣ. 

Το φυσικό υλικό και ό,τι μας άφησαν οι Ιταλοί, υπάρχουν. Εδώ όμως θα το ξαναπώ:  Ο χρόνος περνά γρήγορα. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΧΕΔΟΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ. ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ  ΝΑ ΜΑΣ ΚΛΕΨΟΥΝ ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ. 

Του Βασίλη Μαυράκη