Λεξιστορείν: Η αναχαίτιση!

Αλέξανδρος Ν. Κατσαράς

Το ουσιαστικό αναχαίτιση αλλά και το ρήμα αναχαιτίζω σημαίνει αποκρούω μια επίθεση και αναγκάζω τον επιτιθέμενο να οπισθοχωρήσει αλλά και (μεταφορικά) σταματάω μια ανοδική πορεία.

Αποτελεί σύνθετη λέξη από το ανά + χαίτη και πρωτοεμφανίστηκε στην αρχαιότητα αναφερόμενη στο άλογο.

Συγκεκριμένα σήμαινε «ρίχνω πίσω τη χαίτη και σηκώνομαι στα πίσω πόδια γκρεμίζοντας τον αναβάτη» (άρα σταματάω, παρεμποδίζω τον αναβάτη).

Στην συνέχεια απέκτησε τη γενικότερη σημασία «εμποδίζω, ανακόπτω, σταματώ κάτι ή κάποιον» (και όχι μόνο τον αναβάτη ενός αλόγου).