Γιώργος Κτιστάκης Εισαγγελέας Εφετών Δωδεκανήσου: «Ο Δικαστικός Ακτιβισμός ή Αιδώς Αργείοι»

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Εισαγγελέα Εφετών Δωδεκανήσου κου Γιώργου Κτιστάκη, είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας (dikastiko.gr).

Ο κος Κτιστάκης, έμπειρος εισαγγελικός λειτουργός, καταγράφει με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές την άποψή του, αναφορικά με την αναδρομική διεκδίκηση ποσών που αντιστοιχούν σε δώρα, συντάξεις, περικοπές κλπ.

Ο ίδιος, ως δικαστικός λειτουργός, αρνείται(!) την κατάθεση της δήλωσης διακοπής παραγραφής και προτείνει ευθέως  οι δικαστικές ενώσεις να το ξανασκεφθούν και να αποφασίσουν  με νηφαλιότητα. Διαφορετικά, όπως υποστηρίζει,  "θα δώσουμε το δικαίωμα στους συμπολίτες μας να αναφωνήσουν: Αιδώς Αργείοι!"

Στο άρθρο του που αναμέναται να προκαλέσει ποικίλες συζητήσεις και αντιδράσεις αναφέρεται συγκεκριμένα:

"Με ανακοινώσεις τους (στις 12/12/18) δύο δικαστικές ενώσεις μας κάλεσαν να προβούμε σε δηλώσεις διακοπής παραγραφής:

‘’…ενόψει προσφυγών για αναδρομική διεκδίκηση ποσών μισθολογικών ωριμάνσεων ετών 2017-2018,
‘’…ενόψει προσφυγών για την αναδρομική διεκδίκηση του 13ου και 14ου μισθού.’’
(Δηλαδή των Δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα και άδειας).

Εξ αυτών η μεν Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδος ‘’διατηρεί επιφυλακτική στάση σχετικά με την πιθανότητα ευδοκίμησης της υπό στοιχείο β) αξίωσης’’, ενώ η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων προτιμάει την διατύπωση ‘’χωρίς να καλλιεργούμε υπερβολικές προσδοκίες για τις παραπάνω αξιώσεις μας’’.

Στηρίζονται βέβαια σε πρόσφατες αποφάσεις πρωτοβάθμιων κυρίως δικαστηρίων που δέχτηκαν σχετικές αγωγές και αναγνώρισαν τις σχετικές ‘’απαιτήσεις’’ των δικαστικών λειτουργών.

Μένω με την εντύπωση πως οι συνάδελφοι δεν έχουν κατανοήσει τι συνέβη στην Ελλάδα το 2009-10, καθώς και ότι αυτό οφείλεται στην ‘’πλαστή και με δανεικά ευζωία των αμέσως προηγούμενων ετών-δεκαετιών’’: Δηλαδή σ’ αυτό που ο, αδίκως λοιδορηθείς, κ. Θ. Πάγκαλος είπε στη λακωνικά περιεκτική φράση ‘’όλοι μαζί τα φάγαμε’’. Όλοι; ναι ΟΛΟΙ και ημείς ιδιαίτερα στο μέτρο που μπορούσαμε. Για τους Δικαστικούς Λειτουργούς συνίστατο στο ότι, δεν αφήσαμε τίποτα που να εισέπραξαν άλλοι υπάλληλοι στον δημόσιο τομέα και αναγόταν σε ενδεχομένως δίκαιες απαιτήσεις τους, χωρίς να το πάρουμε και εμείς (ενδεικτικό παράδειγμα οι πλασματικές εφημερίες των νοσοκομειακών γιατρών, χωρίς να κρίνω αν έπρεπε να τις παίρνουν.

Το ερώτημα ‘’συνοψίζει’’ κάπως την πλασματική ευζωία). Έτσι αυξήθηκαν οι αποδοχές μας προς μεγάλη μας χαρά και κανείς δεν υποπτευόταν ότι ‘’το μέλλον προβλέπεται άνυδρο’’ (οι πιο οξυδερκείς το είχαν καταλάβει. Για τους Έλληνες όμως είναι ακράδαντη πεποίθηση πως ‘’δίκιο είναι το δίκιο του εργάτη, του αγρότη, κλπ, κλπ’’ και δεν κατανοούν πως το δίκαιο μπορεί να είναι μόνο ένα για όλους.

Ενδεικτικό παράδειγμα που υποδηλώνει το αντίθετο είναι οι τεράστιες διαδηλώσεις κατά του σχεδίου Γιαννίτση για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση του 2001). Και το 2010 ‘’στέρεψε το νερό’’, άρχισαν οι δανειακές συμβάσεις, το δημόσιο χρέος διογκωνόταν και τελευταία καταφέραμε να το φτάσουμε στα 322,568 δις ευρώ (Eurostat 20/7/18), ή 180,4٪ του Α.Ε.Π.

Κατανοώ ότι οι Δικαστικοί Λειτουργοί δεν γνωρίζουν οικονομικά και δεν ενδιαφέρονται να μάθουν. Κανείς όμως δεν πληροφορήθηκε πώς, για να εκπληρώσουμε τις δανειακές μας υποχρεώσεις, θα απαιτηθούν μερικές γενιές και εντέλει θα τις εκπληρώνουν ακόμα και τα δισέγγονα μας; Κατά τις εκτιμήσεις των οικονομολόγων, αν ευδοκιμήσουν οι σχετικές αγωγές όλων ημών των ειδικών μισθολογίων (‘’δικαστικοί, πανεπιστημιακοί, ένστολοι κλπ’’), το βάρος για τον προϋπολογισμό θα αγγίξει τα 10 δισεκατομμύρια.

Δηλαδή δεν θα αρκεί το (προερχόμενο από την υπερφορολόγηση και τη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων του δημοσίου, αλλά και απαιτούμενο από τις δανειακές συμβάσεις, πλασματικό κατά τα άλλα) υπερπλεόνασμα του προϋπολογισμού, άρα και αυτό θα καταβαραθρωθεί. Αν ούτε αυτό τους λέει κάτι, τότε ίσως θα πρέπει να τους πουν τα ακόλουθα: α)το ελληνικό δημόσιο δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του προς τους Έλληνες, π.χ. τα χρέη για τα Νοσοκομεία και τα φάρμακα, ή την έγκαιρη έκδοση των συντάξεων και των εφάπαξ σ’ αυτούς που τα δικαιούνται, αλλά χορηγεί έκτακτα επιδόματα. β)η υπερφορολόγηση εξοντώνει τους πάντες και κυρίως τους υψηλόμισθους: εμάς. γ)την ανάπτυξη όλο την ακούμε ότι έρχεται, αλλά ακόμα δεν ξεκίνησε το δρομολόγιό της για να έλθει και να μας σώσει. δ)η δυσθεώρητη ανεργία.

Είναι λοιπόν παράλογο τα δικαστήρια να αποφαίνονται για δημοσιονομικά θέματα, αυτά που απορρέουν από κρατικές δανειακές συμβάσεις. Και είναι εντελώς άλλο θέμα να κρίνουν την προσφυγή κάποιου συνταξιούχου που υπολογίστηκε λάθος η σύνταξή του (διότι δεν υπολογίστηκαν σωστά τα συντάξιμα χρόνια του, ή οι εισφορές του). Όχι όμως δημοσιονομικά ζητήματα. Και όσοι δεν γνωρίζουν το θέμα ας αναζητήσουν έγκυρες σχετικές πληροφορίες. Ίσως είναι ένα ενδιαφέρον ζήτημα για την εν εξελίξει διαδικασία Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Εντέλει δικαιούμαστε όλοι μια αξιοπρεπή διαβίωση. Διεκδικώντας όμως αυτά που πρότειναν οι δικαστικές ενώσεις, προσφέρουμε χείριστες υπηρεσίες στη χώρα και στους εαυτούς μας εν στενή εννοία, πέραν του ότι έτσι καταβαραθρώνουμε την έξωθεν καλή μας μαρτυρία. Για τους λόγους αυτούς αρνούμαι και να σκεφθώ την κατάθεση της δήλωσης διακοπής παραγραφής και θα πρότεινα οι δικαστικές ενώσεις να το ξανασκεφθούν και να ανακρούσουν πρύμναν ενεργώντας με νηφαλιότητα. Διαφορετικά θα δώσουμε το δικαίωμα στους συμπολίτες μας να αναφωνήσουν: Αιδώς Αργείοι!

Πηγή: dikastiko.gr