Ο πιο επικίνδυνος ιός στην ιστορία

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

 

Ο νέος ιός που εμφανίστηκε στην Κίνα και απειλεί την παγκόσμια υγεία είναι μια ακόμα απόδειξη πως κάτι μικρό, φαινομενικά ασήμαντο, όταν βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον και συνθήκες μπορεί να προκαλέσει τεράστια ζημιά.

Είναι επίσης απόδειξη της ματαιοδοξίας της ανθρωπότητας που δεν μπορεί να διαπιστώσει ποια είναι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή και συνεχώς δημιουργεί πλασματικά προβλήματα για λόγους εξουσίας. Οι ασθένειες είναι μια άμεση συνέπεια της κακοποίησης και του εκφυλισμού που προκαλούμε στο οικοσύστημα. Η φύση είναι μια ολότητα και υπακούει καθαρά στους δικούς της νόμους. Το γεγονός ότι έχουμε εφεύρει αντιβιοτικά δεν σημαίνει ότι έχουμε κερδίσει ξεκάθαρα τον πόλεμο με τους ιούς. Καθότι η ίδια η φύση προσαρμόζεται σε νέες συνθήκες. Ένας ιός που φαινομενικά καταπολεμήθηκε πριν αρκετά χρόνια έχει τη δυνατότητα να μεταλλαχθεί και να έρθει πιο ισχυρός και πιο φονικός μόλις του δοθεί η ευκαιρία. 


Κι επειδή οι άνθρωποι ξεχνάνε ή νομίζουν ότι είναι παντοδύναμοι, δεν εφαρμόζουν τα πρωτόκολλα προκειμένου να διασφαλίσουν τα επίπεδα κινδύνου χαμηλά. Τα διατροφικά σκάνδαλα για παράδειγμα όπως μπορεί να παρατηρήσει κάποιος τα τελευταία χρόνια διαδέχονται το ένα το άλλο. Τόσο με τις άθλιες συνθήκες εκτροφής και σφαγής ζώων όσο και με τη μετάλλαξη ζωικών και φυτικών ειδών προκειμένου να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη. 


Η αφέλεια που μας διακατέχει ως είδος πολλές φορές είναι παροιμιώδης. Χρησιμοποιούμε αλόγιστα τα φυτοφάρμακα σαν να μην πρόκειται να δηλητηριαστούμε κι εμείς οι ίδιοι. Μολύνουμε τις θάλασσες και τον υδροφόρο ορίζοντα με την ψευδαίσθηση ότι αυτή η μόλυνση εμάς δεν θα μας αγγίξει. Καμία συναίσθηση και καμία ευαισθησία για τα προβλήματα που κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές.  Η οικολογία μπήκε στην παγκόσμια ατζέντα ως ένα είδος μόδας από εκεί που θεωρούνταν κάτι που αφορούσε κάποιους αργόσχολους γραφικούς. Το ίδιο το γεγονός αυτό προκαλεί ανησυχία καθώς όταν κάτι γίνεται μόδα, κρύβει από πίσω του κάποια σκοπιμότητα. Συνήθως αυτή είναι το κέρδος κάποιων μεγάλων “παικτών” που αντιλαμβάνονται ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν μια τάση. 
Το πρόβλημα όμως έχει αρχίσει να γίνεται πια βαθύτερο και ουσιαστικότερο καθώς δεν μπορούμε να το ελέγξουμε. Κατακάψαμε όλο τον πλανήτη είτε για να αυξήσουμε την οικοδομήσιμη γη είτε λόγω αδιαφορίας. Εξαφανίσαμε είδη διαταράσσοντας την τροφική αλυσίδα. Αλλάξαμε τη ροή των νερών προκειμένου να εκμεταλλευτούμε ολόκληρες περιοχές. 


Η έλλειψη δασών έχει σαν συνέπεια λειψυδρία και καταστροφικές πλημμύρες. Η εξαφάνιση των ειδών έχει σαν αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό κάποιων άλλων και αυτό είναι ένας είδος “καρκίνου” για τη φύση. Όταν της χαλάει ο άνθρωπος την ισορροπία της, αυτή θα αναζητήσει τη θεραπεία μέσα από δραστικές μεθόδους. 


Ας μην πάμε μακριά. Όταν η ανθρώπινη βλακεία επικράτησε κατά το Μεσαίωνα στην Ευρώπη και θεώρησε τις γάτες ως ζώα του διαβόλου προκαλώντας σχεδόν τον αφανισμό τους, ποιά ήταν η άμεση συνέπεια; Να πολλαπλασιαστούν τα ποντίκια και να εξαπλωθούν έτσι οι φονικές ασθένειες. Τελικά η βλακεία μας κόστισε μερικά εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, γιατί η φύση έπρεπε να λύσει το πρόβλημα που δεν ήταν άλλο από εμάς τους ίδιους. Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποιοι εκπρόσωποι του είδους μας σε κάθε εποχή έχουν την λογική και τη ψυχραιμία να αντιμετωπίσουν ορθολογιστικά τις καταστάσεις και να μας γλιτώνουν από τον αφανισμό. Το θέμα είναι μέχρι πότε θα υπάρχουν αυτοί και αν θα μπορούν πάντα να τα καταφέρνουν την τελευταία στιγμή. 


Σε κάθε περίπτωση, ο νούμερο ένα κίνδυνος του πλανήτη δεν είναι άλλος από εμάς. Τους ανθρώπους που ενώ κατατάσσονται στα θηλαστικά, δρουν όπως οι ιοί ή οι ακρίδες. Εγκαθίστανται σε μια περιοχή, ξοδεύουν αλόγιστα τους φυσικούς πόρους και εξαπλώνονται ραγδαία μέχρι να εξαφανίσουν ότι χρειάστηκε εκατοντάδες χρόνια για να φτιαχτεί. Πόσο περήφανοι άραγε μπορούμε να είμαστε γι’ αυτό;